ผลไม้แปลกประหลาดที่หาได้ยาก

ถาดไม้เนื้อดีถูกกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น จนถ้วยชาเซรามิกกระกระเด็นน้ำชาหกเลอะขอบโต๊ะ หลี่จื่อส่งเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชเวทนา ขณะกวาดตามองตะกร้าไม้ไผ่สานตรงหน้าซึ่งบรรจุผลไม้ผิวประหลาดสีม่วงเข้มอมแดง เปลือกของมันขรุขระคล้ายเกล็ดมังกรแต่กลับส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายกลิ่นดอกไม้ป่าผสมวนิลลาอย่างน่าประหลาด "เจ้าเอาผลไม้หน้าตาน่าเกลียดนี่มาจากไหนกัน หลินอิง? หรือว่าเก็บมาจากข้างกองขยะท้ายหมู่บ้านแล้วคิดจะเอามาหลอกขายชาวบ้านว่าเป็นของวิเศษ?" เสียงเยาะเย้ยของเหลี่จื่อเรียกสายตาของพ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาให้หยุดยืนมุงดูด้วยความสนใจ หลินอิงไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ นางกำลังใช้ผ้าแพรเนื้อนุ่มเช็ดทำความสะอาดผิวของ "แก้วมังกรสวรรค์" ผลไม้หายากจากมิติลับของตนอย่างใจเย็น ท่วงท่าของนางสง่างามและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหงุดหงิดใจ "ของดีหรือของปลอม ใช้ปากเห่าอย่างเดียวคงตัดสินไม่ได้หรอกนะคะ คุณชายหลี่" หลินอิงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มมุมปากของนางไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้หลี่จื่อชะงักไปชั่วขณะ "ผลไม้ตระกูลนี้ต่อให้เจ้าเอาเงินทั้งร้านมาแลกข้าก็ยังต้องคิดดูก่อนเลยด้วยซ้ำ อย่าเอามาตรฐานร้านอาหารใกล้เจ๊งของเจ้ามาวัดคุณค่าของผลไม้ในสวนของข้าเลยค่ะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบบริเวณ ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น เนื่องจากกิตติศัพท์ความอร่อยของผักและผลไม้จากมือของหลินอิงเป็นที่เลื่องลือมาหลายวันแล้ว ไม่มีใครกล้าดูถูกนางอย่างออกนอกหน้าอีกต่อไป ยกเว้นเสียแต่หลี่จื่อที่ยังคงดึงดันด้วยความริษยา ในจังหวะนั้นเอง ฝูงชนก็ต้องแหวกออกหลีกทางให้ร่างสูงใหญ่สง่างามของจวินเยี่ย แม่ทัพหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นและเกลียดผักเข้าไส้ ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา วันนี้เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ทว่าสายตาดุดันที่กวาดมองหลี่จื่อกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศาจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ "มีปัญหาอะไรรึ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น หลี่จื่อถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จวินเยี่ยจะปลดประจำการมาช่วยภรรยาทำสวนแล้ว แต่กลิ่นอายสนามรบและความน่าเกรงขามยังคงติดตัวเขาไม่เสื่อมคลาย "ทะ... ท่านแม่ทัพ ข้าเพียงแต่เตือนฮูหยินของท่านด้วยความหวังดี กลัวว่านางจะนำของไร้ค่ามาหลอกลวงชาวบ้าน เสียชื่อเสียงตระกูลจวินเปล่าๆ ครับ" หลี่จื่อรีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน รอยยิ้มประจบประแจงถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างน่าเกลียด หลินอิงแค่นหัวเราะเบาๆ นางหยิบมีดสลักเล่มเล็กขึ้นมาปอกเปลือกผลไม้สีม่วงเข้มนั้นอย่างคล่องแคล่ว เนื้อในสีขาวเนียนแซมด้วยเมล็ดสีดำเล็กๆ คล้ายงวดเมล็ดงา ส่งกลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกตลาดทันที กลิ่นหอมนั้นแปลกประหลาดและเย้ายวนจนผู้คนรอบข้างต่างสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "ของไร้ค่าหรือไม่อย่างไร... ให้ท่านแม่ทัพเป็นคนตัดสินใจดีกว่าค่ะ" หลินอิงใช้ปลายมีดตัดชิ้นเนื้อผลไม้พอดีคำ ยื่นจ่อ1ไปตรงริมฝีปากของสามี จวินเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเคยชินกับการต่อต้านพืชผักสีเขียวและผลไม้ประหลาด แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายและคาดหวัง เขาก็ยอมอ้าปากรับชิ้นผลไม้นั้นเข้าไปแต่โดยดี ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกลุ้นระทึกรอดูท่าทีของท่านแม่ทัพผู้เกลียดผัก ดวงตาคมกริบของจวินเยี่ยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสัมผัสแรกที่แตะลงบนลิ้นคือความเย็นฉ่ำ รสชาติหวานล้ำลึกที่ผสานความเปรี้ยวบางเบาอย่างลงตัว เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนละลายในปากโดยไม่ต้องเคี้ยว ทิ้งความสดชื่นไว้ทั่วโพรงปากราวกับยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนแรกฤดูในสวนผลไม้สวรรค์ มันไม่ใช่แค่ผลไม้ธรรมดา แต่มันคือประสบการณ์ทางรสชาติที่ไม่เคยพบเจอที่ไหนมาก่อนในแคว้นนี้ หลี่จื่อจ้องมองด้วยความลุ้นระทึก หวังว่าแม่ทัพจะคายมันออกมาและสั่งลงโทษนาง แต่วินาทีต่อมา... จวินเยี่ยกลับพยักหน้าน้อยๆ มือหนายื่นออกไปหยิบชิ้นถัดไปเข้าปากด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับเปล่งประกายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "อร่อย..." จวินเยี่ยเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าหลี่จื่อด้วยสายตานิ่งสนิท "ภรรยาข้าไม่เคยนำของไร้ค่ามาขาย หากเจ้ายังกล้าปากพล่อยพูดจาดูถูกนางอีก แม้ข้าจะไม่ได้ถือดาบในสนามรบแล้ว แต่กระดูกไม่กี่ท่อนของเจ้า... ข้าก็หักมันทิ้งได้ไม่ยากเช่นกัน" คำขู่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาหลี่จื่อหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้ม ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านที่เริ่มหันมาสนใจสินค้าในตะกร้าของหลินอิงอย่างเนืองแน่น หลินอิงยิ้มรับความสำเร็จ นางตักแบ่งผลไม้ใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีตเพื่อเตรียมให้ผู้สนใจได้ชิม ขณะที่ยอดขายล็อตแรกพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ เงินตำลึงทองเริ่มไหลเข้ากระเป๋าอย่างต่อเนื่อง ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและผู้คนกำลังแย่งกันซื้อผลไม้สวรรค์นั้นเอง... เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีเทาเข้มก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ ชายแปลกหน้าผู้สวมหมวกปีกกว้างบังใบหน้าครึ่งหนึ่งหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าแผงลอยของนาง พร้อมกับวางป้ายไม้สลักตราสัญลักษณ์ประหลาดรูปหงส์เพลิงลงบนโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอิงแข็งค้างในทันที "ผลไม้สวรรค์ตระกูลนี้... เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของแดนต้องห้ามที่ท่านอ๋องตามหามาตลอดสิบปีเล่า แม่นางหลิน?" รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ - สวนส้มปลายฟ้า -