ฤดูเก็บเกี่ยวความสุข

"ถ้าท่านกล้าขโมยส้มสีทองอีกลูกเดียว ข้าจะเอาสะเดาราดน้ำปลาให้ท่านกินติดกันเจ็ดวันเจ็ดคืนจริงๆ ด้วยนะคะท่านแม่ทัพ!" เสียงหัวเราะใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินดังแข่งกับเสียงลมหายใจหอบสะท้านของบุรุษร่างสูงใหญ่ หลินอิงในชุดผ้าฝ้ายสีครามปักลายดอกส้มสะบัดชายกระโปรงหนีการคว้าจับ เอวบางเบี่ยงหลบฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาหมายจะคว้าตัวอย่างรวดเร็ว สองมือของนางกอดตะกร้าไม้สานที่อัดแน่นด้วยส้มสีทองผลโตผิวเปล่งปลั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานสดชื่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งไร่ จวินเยี่ย แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น ยามนี้ไม่มีมาดความน่าเกรงขามหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเอ็นดู ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาตัวน้อยด้วยประกายความรักใคร่ที่ล้นปรี่ เขาแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กักร่างบางไว้ระหว่างวงแขนกับต้นส้มพันธุ์พิเศษจากมิติลับ "ฮูหยินของข้าใจร้ายยิ่งนัก ผักขมๆ เช่นนั้นเจ้ายังกล้าเอามาขู่สามีผู้ภักดีได้อย่างไรกัน" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนหลินอิงต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ แต่นางยังคงเชิดคางขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "ก็ท่านมันดื้อด้านนักนี่คะ! ผักสดๆ หวานๆ ในแปลงออกจะอร่อย กลีบส้มสีทองพวกนี้ก็มีวิตามินซีสูงลิ่ว ช่วยบำรุงผิวพรรณและเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน แต่ท่านกลับเลือกกินแต่เนื้อสัตว์จนสุขภาพเกือบแย่ ข้าในฐานะภรรยาและผู้ดูแลฟาร์มย่อมต้องใช้วิธีเด็ดขาดจัดการคนดื้อค่ะ" นางกล่าวพลันหยิบส้มผลโตยัดใส่ปากหนาที่อ้าออกจะเถียง จวินเยี่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมเคี้ยวเนื้อส้มหวานฉ่ำที่แตกซ่านเต็มปาก รสชาติเปรี้ยวอมหวานสดชื่นตัดกับความเหนื่อยล้าจากการขุดดินเตรียมแปลงปลูกผักล็อตใหม่ได้อย่างชะงัด แม้เขาจะเกลียดผักเขียวใบหนาเป็นชีวิตจิตใจ แต่หากเป็นผลผลิตจากมือของหลินอิง ไม่ว่าจะเป็นอะไรเขาก็ยินดีกลืนกินลงท้องทั้งสิ้น บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่น แปลงเกษตรขนาดใหญ่ที่เคยรกร้าง บัดนี้กลายเป็นผืนแผ่นดินสีเขียวขจีสลับกับสีสันสดใสของดอกไม้และผลไม้นานาพรรณ เสียงนกน้อยร้องเพลงเคล้าคลอไปกับเสียงฝีเท้าของคนงานในไร่ที่กำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวผลผลิตระลอกใหญ่ พืชผักออร์แกนิกและผลไม้ฉ่ำน้ำถูกคัดแยกอย่างพิถีพิถันลงในเข่งไม้ เพื่อเตรียมส่งตรงไปยังภัตตาคารใหญ่ในเมืองและตลาดการค้าที่กำลังแย่งชิงกันเป็นเจ้าของ ที่มุมหนึ่งของไร่ หลี่จื่อที่แอบย่องเข้ามาดูลาดเลากำแพงรั้วฟาร์ม กำลังกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคู่เล็กหรี่มองความสำเร็จและความมั่งคั่งที่กำลังเติบโตขึ้นทุกวันของหลินอิง ภาพรอยยิ้มที่มีความสุขของสองสามีภรรยาแทบจะแผดเผาหัวใจที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาของเขาให้แหลقสลาย หลี่จื่อสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นว่าแผนการกลั่นแกล้งครั้งก่อนๆ ของตนไม่เพียงแต่ทำลายอีกฝ่ายไม่ได้ แต่กลับทำให้ร้านค้าของหลินอิงโด่งดังจนผู้คนต่อแถวรอซื้อยาวเหยียดตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง "คอยดูก่อนเถอะ... ความสุขปลอมๆ ของพวกเจ้า จะอยู่ได้อีกไม่นานนักหรอก" หลี่จื่อพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว ก่อนจะควักห่อกระดาษสีน้ำตาลเข้มออกมาจากอกเสื้อ แววตาเต็มไปด้วยความชั่วร้ายยามมองไปยังลำธารสายเล็กที่ไหลผ่านแปลงผักหลักของฟาร์ม ในขณะเดียวกัน ทางด้านหลินอิงที่กำลังจัดเตรียมอาหารกลางวันสำหรับคนงานและสามี ก็พลันชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อหมูตุ๋นสมุนไพร สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้นางรู้สึกถึงความผิดปกติ จวินเยี่ยที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของภรรยาจึงรีบวางจานผลไม้ลงทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณไร่ด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ตื่นตัว "มีอะไรหรือเปล่าฮูหยิน?" จวินเยี่ยเอถามเสียงนุ่ม มือหนากุมมือเรียวที่ถือมีดทำครัวไว้หลวมๆ "เปล่าค่ะ... แค่รู้สึกเหมือนมีสายตาไม่น่าไว้วางใจมองมาทางนี้" หลินอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางวางมีดลงแล้วหันมาสบตากับสามี "ช่วงนี้หลี่จื่อเงียบหายไปนานเกินไปแล้วนะคะ คนอย่างตระกูลหลี่ไม่มีทางยอมรามือไปง่ายๆ แน่ ข้าเกรงว่าเขาอาจจะกำลังเล่นตอดเล็กตอดน้อยกับผลผลิตของเรา" "ถ้ามันกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง ข้าจะซัดมันให้กระเด็นข้ามภูเขาไปเลยดีไหมล่ะคะภรรยา" จวินเยี่ยพูดติดตลกเพื่อคลายความตึงเครียด พร้อมกับโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด "พูดจาเหลวไหลอีกแล้วนะคะท่านแม่ทัพ ใช้กำลังแก้ปัญหาไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไปหรอกค่ะ เราต้องใช้หลักฐานตบหน้ามันให้หงายเงิบต่างหากถึงจะสะใจ" หลินอิงยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจ ทำเอาจวินเยี่ยต้องมองด้วยความหลงใหล กลิ่นหอมกรุ่นของไก่ตุ๋นโสมและซุปส้มผัดเปรี้ยวหวานเริ่มโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณกระโจมพักผ่อน เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของบ่าวไพร่ดังประสานกันสร้างความครื้นเครง ภายในมิติลับของหลินอิง เมล็ดพันธุ์มหัศจรรย์ล็อตใหม่กำลังส่องแสงเรืองรองเตรียมพร้อมที่จะเติบโต ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างงดงามราวกับความฝัน ทว่า ในวินาทีที่หลินอิงกำลังจะตักซุปใส่ถ้วยให้สามี เสียงฝีเท้าเร่งรีบของเด็กรับใช้คนสนิทก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหอบแฮก "คุณหนู! นายท่าน!แย่แล้วค่ะ..." เด็กสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า "น้ำในลำธารหลักที่ใช้รดแปลงผักโซนเหนือ... อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ และมีกลิ่นเหม็นประหลาดกระจายไปทั่วแปลงผักแล้วค่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างอันตราย จวินเยี่ยผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ สวนส้มปลายฟ้า