จดหมายจากราชสำนัก

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกหอมคั่วและน้ำมันงาที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวใหญ่ ไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นได้เลยค่ะ หลินอิงวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ นางปรายตามองซองจดหมายประทับตราครั่งสีชาดที่วางอยู่ข้างเขียงไม้ไผ่ ตัวอักษรหวัดๆ แต่ทรงพลังบนนั้นบ่งบอกถึงที่มาว่ามาจากกองบัญชาการทหารหลวงอย่างชัดเจน "เจ้าต้องไปจริงๆ หรือคะ" เสียงของหลินอิงไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่น นางเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน สองมือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อคลุมตัวนอกให้เขาอย่างเบามือ จวินเยี่ยถอนหายใจออกมาเบาๆ ไอความอบอุ่นจากกายของเขาปะทะเข้ากับปลายนิ้วของนาง ชายหนุ่มรวบเอวบางเข้าหาตัวก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่ของภรรยาอย่างออดอ้อน—ภาพลักษณ์แม่ทัพผู้เหี้ยมเกรียมในสายตาชาวเมือง ได้มลายหายสิ้นเหลือเพียงสามีเด็กที่กำลังอิดออดไม่อยากห่างอกภรรยาเท่านั้น "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้ ชายแดนเหนือเกิดความไม่สงบ พวกโจรป่าเผ่าถังหย่าร่วมมือกับแคว้นกวนรุกรานหมู่บ้านชายแดน ข้าในฐานะแม่ทัพใหญ่... หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ค่ะ" จวินเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "ข้าเพิ่งจะปรับความเข้าใจกับเจ้าได้ไม่นาน เพิ่งจะได้กินอาหารฝีมือเจ้าทุกวัน เหตุใดพวกมันจึงขยันหาเรื่องรบราฆ่าฟันกันนัก" หลินอิงอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมาเบาๆ นางยกมือขึ้นลูบศีรษะสามีอย่างเอ็นดู "ท่านแม่ทัพผู้เกลียดผักจะมาทำตัวเป็นเด็กน้อยงอแงไม่ได้นะคะ หน้าที่ปกป้องบ้านเมืองสำคัญที่สุด ข้าเข้าใจดีค่ะ" "แต่ข้าเป็นห่วงเจ้า..." จวินเยี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด "หลี่จื่อและพวกตระกูลหลี่เจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด ช่วงที่ข้าไม่อยู่ เกรงว่าพวกมันจะฉวยโอกาสมาสร้างความวุ่นวายที่ร้านค้าหรือสวนส้มของเจ้าอีก" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินอิงทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวับวับราวกับนางพญาเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ท่านคิดว่าภรรยาของท่านอ่อนแอถึงเพียงนั้นเชียวหรือคะ? ตลอดเวลาที่เราสร้างเนื้อสร้างตัวมานี้ ท่านคิดว่ามิติลับในตัวข้ามีไว้แค่ปลูกส้มหวานฉ่ำหรืออย่างไร" นางผละออกจากอ้อมกอดของเขาเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เรียกขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กสามขวดออกมาจากความว่างเปล่า วางลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ แต่กลับสร้างความอุ่นใจให้ผู้มองได้อย่างประหลาด "นี่คือ 'ผงพริกนรกโลกันตร์' ที่ข้าเพิ่งทดลองผสมสูตรใหม่ ใครก็ตามที่กล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายในเขตสวนส้มหรือร้านอาหารของฉัน หากสูดดมเข้าไปแม้แต่นิดเดียว รับรองว่าจะต้องร้องขอชีวิต น้ำตาไหลพรากจนมองไม่เห็นทางกลับบ้านไปสามวันสามคืนเลยล่ะค่ะ" หลินอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นเริงแต่นัยน์ตากลับคมกริบดุจใบมีด จวินเยี่ยจ้องมองขวดกระเบื้องเหล่านั้นสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของภรรยา มุมปากหยักลึกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ "สมเป็นฮูหยินของจวินเยี่ย... ร้ายกาจและน่ารักในเวลาเดียวกัน" "ปากหวานเสียจริงนะคะ" หลินอิงค้อนให้วงหน้าคมคายทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับหม้อตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจไปทั่วบริเวณ "ไหนๆ ท่านก็ต้องเดินทางไกลในยามวิกาลนี้แล้ว มาค่ะ... มาทาน 'ซุปเนื้อตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษ' ที่ข้าเคี่ยวด้วยสมุนไพรจากในมิติลับจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เพื่อเพิ่มพละกำลังและปัดเป่าความหนาวเย็นยามออกศึกเสียก่อน" ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นหอมของเครื่องเทศนานาชนิดผสมผสานกับความหวานละมุนของเนื้อตุ๋นคุณภาพเยี่ยมก็ทำให้บรรยากาศภายในห้องครัวอบอวลไปด้วยความสุขและความอาลัยอาวรณ์ หลินอิงตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบลายครามยื่นให้สามีอย่างเอาใจใส่ จวินเยี่ยรับมาซดคำใหญ่ รสชาติกลมกล่อมเผ็ดร้อนกำลังดีแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ช่วยบรรเทาความตึงเครียดจากภาระหน้าที่อันหนักอึ้งลงได้ไม่น้อย แต่ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน... ขณะที่จวินเยี่ยกำลังจัดการกับชามสุดท้าย เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูเป็นอย่างดี "หลินอิง! นังสารเลว เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของ 'คุณหนูหลี่ซือซือ' น้องสาวแท้ๆ ของหลี่จื่อ คู่ปรับตัวฉกาจที่เคยพ่ายแพ้ให้กับแผนการตลาดของหลินอิงมาแล้วหลายครั้ง ครั้งนี้นางคงทราบข่าวว่าแม่ทัพจวินเยี่ยต้องออกเดินทางไปชายแดน จึงคิดจะมาเหยียบย่ำซ้ำเติมในช่วงเวลาที่บ้านหลังนี้ไร้เงาบุรุษคุ้มครอง หลินอิงชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ นางหันไปสบตากับจวินเยี่ยที่กำลังวางชามซุปกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น แววตาของแม่ทัพหนุ่มฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่งจนน่ากลัว "ให้ข้าจัดการนางก่อนออกเดินทางดีหรือไม่..." จวินเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไม่ต้องค่ะท่านพี่..." หลินอิงยกมือห้าม รอยยิ้มหวานหยดย้อยแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง "สามีออกศึกทั้งที ภรรยาต้องรู้จักฝึกฝนฝีมือตบหน้าคนตระกูลหลี่เพื่อเป็นการสะสมแต้มบุญค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะนะคะ" นางเดินน่องสะท้อนไปยังประตูเรือน มือเรียวกระชากกลอนประตูเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของหลี่ซือซือที่ยืนควงแขนอยู่กับชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสามคน หลี่ซือซือง้างมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าหลินอิงทันทีที่ประตูเปิด ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของนางจะแตะโดนผิวของหลินอิง ร่างของหลี่ซือซือก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาของจวินเยี่ยก้าวออกมาจากด้านหลัง พร้อมกับปลายดาบเล่มยักษ์ที่ถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง สะท้อนแสงจันทร์วาววับบาดตาจนซือซือหน้าซีดเผือด "ใครอนุญาตให้เจ้า... ยกมือสกปรกมาแตะต้องภรรยาของข้า?" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น กดดันจนกลุ่มคนของตระกูลหลี่เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นในคราเดียว หลินอิงแอบอมยิ้มกริ่มในใจ นางก้าวออกมาข้างหน้า ย่อกายคารวะหลี่ซือซือด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างยิ่งยวด—มิตรที่พร้อมจะส่งศัตรูลงไปนอนคลุกฝุ่น "อุ๊ยตายแล้ว คุณหนูหลี่... ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนของข้าหรือคะ หรือว่า... ทราบข่าวว่าสามีฉันไม่อยู่ เลยอยากจะมาลองชิม 'ผงพริกนรกโลกันตร์' สูตรใหม่ของสวนส้มเราเป็นคนแรกกันแน่คะ?" หลี่ซือซือตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของหลินอิง และรังสีอำมหิตของท่านแม่ทัพที่จ้องมองมาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ทว่า... ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าของม้าศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับทหารม้าเกราะเหล็กนายหนึ่งที่ควบตะบะเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าจวินเยี่ยด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านแม่ทัพ! เกิดเหตุฉุกเฉินที่คลังเสบียงหลวงชายแดนเหนือ... มีหนอนบ่อนไส้แอบลอบวางเพลิง และ... และเสบียงทั้งหมดถูกเผาทำลายจนหมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" จวินเยี่ยและหลินอิงชะงักกึก สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที ขณะที่หลินอิงหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด—การเผาเสบียงหลวงล่วงหน้าก่อนที่กองทัพจะไปถึง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน! รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ สวนส้มปลายฟ้า