วางแผนการค้าเชิงรุก

"หากท่านคิดว่าการส่งคนมาป่วนหน้าร้านจะทำให้ข้ายอมลดราคาวัตถุดิบลงได้ล่ะก็... ท่านกำลังดูถูกความอดทนของข้าเกินไปหน่อยนะคะ คุณชายหลี่" หลินอิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาเสียงดัง ‘กริ๊ก’ น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังบุรุษร่างท้วมตรงหน้ากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ หลี่จื่อพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด เขากำลังพยายามบีบให้หลินอิงยอมขายผักออร์แกนิกในมิติของนางให้เขาในราคาถูกเพื่อไปทำกำไรต่อ แต่แม่ค้าสาวหาใช่คนหัวอ่อนที่เขาจะหลอกใช้ได้อีกต่อไป "เจ้าอย่าได้ใจไปนักหลินอิง ในเมืองหลวงแห่งนี้ ใครมีอำนาจเงินมากกว่า คนนั้นก็คือกฎ!" หลี่จื่อกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะจนถ้วยชาสั่นสะเทือน จวินเยี่ยซึ่งนั่งอยู่ข้างกายภรรยาเพียงกวาดสายตามองด้วยความเฉยเมย มือหนาขยับไปวางทาบบนด้ามกระบี่ข้างกายอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นอายสังหารจางๆ แผ่ซ่านออกมาจนหลี่จื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ท่านแม่ทัพผู้เกลียดผักในอดีต บัดนี้กลับดูเพลิดเพลินกับการหยิบถั่วทอดกรอบปรุงรสจากมือภรรยาเข้าปากราวกับแมวเชื่องๆ ตัวหนึ่ง "กฎของเจ้าอาจจะใช้ได้กับร้านอาหารกะโหลกกะลา แต่สำหรับ 'เรือนรสทิพย์' ของข้า กฎนั้นคือความอร่อยและความซื่อสัตย์ค่ะ" หลินอิงยิ้มมุมปาก พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "และในเมื่อเจ้าชอบขัดขวางข้าในเมืองนี้ดีนัก งั้นเรามาดูกันว่า ถ้าข้าเปิดสาขาที่เมืองอวิ๋นไห่... เมืองที่คลังเสบียงของเจ้าต้องอาศัยอยู่ เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า" หลี่จื่อหน้าถอดสีทันที เมืองอวิ๋นไห่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ หากหลินอิงยึดฐานลูกค้าที่นั่นได้ ร้านอาหารของเขาก็ไม่ต่างจากซากปรักหักพัง หลังจากไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปได้ หลินอิงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นความตื่นเต้น นางดึงมือจวินเยี่ยให้ลุกขึ้น "ท่านแม่ทัพคะ เราต้องไปเมืองอวิ๋นไห่ภายในสามวัน ข้าเตรียมเมล็ดพันธุ์ผักชนิดใหม่ที่ปลูกในมิติเรียบร้อยแล้ว คราวนี้เราจะไม่ได้แค่ขายอาหาร แต่เราจะเปลี่ยนพฤติกรรมการกินของคนทั้งเมืองให้ต้องก้มกราบรสชาติอาหารของข้า!" การเดินทางสู่เมืองอวิ๋นไห่เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ หลินอิงใช้มิติลับในการขนย้ายวัตถุดิบสดใหม่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการเน่าเสีย ภายในรถม้าคันหรูที่จวินเยี่ยจัดเตรียมไว้ให้เพื่อความสะดวกสบายที่สุด ทั้งสองร่วมกันวางแผนผังเมนูที่จะเปิดตัว "สลัดดอกไม้กินได้" และ "ซุปสมุนไพรบำรุงกำลัง" ที่ปรุงด้วยผักจากสวนพิเศษ "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าคนเมืองนั้นจะยอมรับของแปลกใหม่?" จวินเยี่ยถามพลางใช้ผ้าเช็ดมือเช็ดคราบซอสที่มุมปากภรรยาอย่างอ่อนโยน "ความอร่อยไม่เคยมีขอบเขตค่ะท่านพี่" หลินอิงหัวเราะเสียงใส "ยิ่งคนเมืองอวิ๋นไห่รักการกินดื่ม แต่กลับไม่เคยสัมผัสความสดชื่นแบบที่ข้าปลูก ยิ่งเป็นโอกาสทองของเรา หากเราทำลายกำแพงความจำเจของพวกเขาได้ ไม่เพียงแต่ฐานะของเราจะมั่งคั่งขึ้น แต่นางจิ้งจอกหางตกอย่างหลี่จื่อก็จะไม่มีที่ยืนในวงการอาหารอีกต่อไป" เมื่อถึงเมืองอวิ๋นไห่ หลินอิงเริ่มปฏิบัติการเชิงรุกทันที นางเลือกทำเลใกล้ตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดของเมือง เปลี่ยนตึกแถวเก่าๆ ให้กลายเป็นร้านอาหารสไตล์โมเดิร์นที่ประดับด้วยไม้เลื้อยเขียวขจี กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารที่ปรุงจากผักสดใหม่กระจายไปทั่วถนนจนผู้คนต้องหยุดเดินเพื่อสูดกลิ่น ในเย็นวันที่เปิดร้านทดลอง ทุกอย่างดูราบรื่นจนกระทั่งมีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาแต่งตัวคล้ายลูกน้องของตระกูลหลี่ที่ถูกส่งมาขัดขวาง แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ก่อเรื่อง จวินเยี่ยก็ลุกขึ้นยืนขวางทางไว้ กลิ่นอายแม่ทัพที่แท้จริงกดทับคนพวกนั้นจนเข่าอ่อน "อยากลองชิมอาหาร หรืออยากลองชิมกระบี่?" จวินเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ลูกน้องพวกนั้นวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้ร้านอาหารของหลินอิงคึกคักขึ้นเป็นทวีคูณ เมนูทุกจานขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม หลินอิงนับเงินในลิ้นชักด้วยความภูมิใจ แต่ในขณะที่นางกำลังจะปิดร้าน เสียงเคาะประตูด้านหลังร้านก็ดังขึ้น นางเปิดประตูออกไปหวังจะพบกับคนส่งผัก แต่สิ่งที่นางพบกลับไม่ใช่คนส่งของ หากแต่เป็นบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกพิงกำแพง ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากเงิน แววตาของเขาจ้องมองมาที่หลินอิงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เจ้าคือหลินอิง... คนที่เอาผักวิเศษของ 'ที่นั่น' ออกมาขายงั้นหรือ?" หลินอิงชะงักไป ความลับเรื่องมิติในสวนของนางเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้ นอกจากจวินเยี่ย... แล้วบุรุษผู้นี้เป็นใครกัน? รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ สวนส้มปลายฟ้า -