ผักสดรสเลิศกับลูกค้าคนแรก

"ถ้าคำว่า 'สามี' ของท่าน หมายถึงการยืนจังก้าทำหน้าถมึงทึงแล้วกล่าวหาว่าภรรยาตัวเองเป็นมือวางยาพิษล่ะก็... เกรงว่าข้าคงต้องขอหนังสือหย่ามาถือเคล็ดเสียตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามวันแล้วล่ะค่ะท่านแม่ทัพ!" สำนวนประชดประชันของหลินอิงดังขึ้นพร้อมกับเสียงวางตะหลิวไม้กระทบกระทะดินเผาเสียงดัง *เคร้ง* แม้บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ จะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อผัดซอสสมุนไพร แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ จวินเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาวาฬหรี่ลงพิจารณาภรรยาหมาดๆ ของตน ร่างกายของเขายังคงตึงเกร็งจากพิษบาดแผลที่ได้รับจากการซุ่มโจมตีเมื่อคืน แต่ความหิวโหยและความหอมตลบอบอวลนี้กลับปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว ยิ่งเห็นท่าทีไม่ยอมคนของหญิงสาว รอยยิ้มหยันที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่มก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น "ปากคอเราะร้ายนักนะหลินอิง..." จวินเยี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนากุมแผลบริเวณหัวไหล่ที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาอีกครั้งเนื่องจากการเคลื่อนไหว "คนธรรมดาที่ไหนจะเก็บผักหน้าตาน่าประหลาดพวกนี้มาจากป่าหลังบ้านได้แถมยังมีรสชาติที่ทำให้ข้าซึ่งผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนรู้สึก... แปลกประหลาดได้ขนาดนี้ เจ้ามีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่?" หลินอิงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่ามิติลับ 'สวนสวรรค์' ในจิตวิญญาณของนางนั้นมหัศจรรย์เพียงใด ผักกาดหอมที่นางเด็ดมาเมื่อครู่ไม่ได้เติบโตจากดินโคลนธรรมดา แต่มันดูดซับพลังปราณบริสุทธิ์จากน้ำพุวิเศษในมิติ ทำให้ต่อให้เป็นคนเกลียดผักเข้าไส้อย่างจวินเยี่ยก็ยังต้านทานกลิ่นหอมของมันไม่ไหว "ความลับอะไรกันเล่าคะ? ข้าก็แค่มีเคล็ดลับในการเลือกวัตถุดิบที่ดีกว่าคนอื่นก็เท่านั้น" หลินอิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะตักอาหารใส่จานกระเบื้องเคลือบสีนวลยื่นให้เขา "กินซะ! ถ้าคิดว่าข้าจะวางยาพิษท่านจริง ๆ ก็เชิญตายคาชามข้าวนี้ได้เลย ข้าจะได้เป็นม่ายสาวพราวเสน่ห์ครอบครองบ้านหลังนี้แต่เพียงผู้เดียว!" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาแม่ทัพหนุ่มถึงกับมุมปากกระตุก เขาเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร มีทหารกล้าใต้บังคับบัญชานับหมื่นที่ยอมตายแทนได้ แต่กลับมาจนมุมให้กับแม่นางน้อยปากร้ายผู้มีรอยยิ้มเยาะเย้ยอยู่บนใบหน้า จวินเยี่ยหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ คีบชิ้นเนื้อผัดผักเข้าปากอย่างไม่เต็มใจนัก... ทว่า ทันทีที่รสสัมผัสแรกแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ความกรอบหวานของผักที่ผสานเข้ากับความนุ่มชุ่มฉ่ำของเนื้อสัตว์และความเผ็ดร้อนกำลังดีของเครื่องเทศก็ทำเอาดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติที่สะอาดสดชื่นราวกับยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าหลังฝนตกนั้นช่าง... น่าประหลาดใจเสียจนเขาเผลอคีบคำที่สองเข้าปากตามไปอย่างลืมตัว "เป็นอย่างไรบ้างคะ? ผักไร้ยางอายจานนี้ พอจะทำให้ท่านแม่ทัพผู้สูงส่งกลืนลงคอได้บ้างไหม?" หลินอิงเลิกคิ้วถามพลางกอดอกมอง "อืม... รสชาติใช้ได้" จวินเยี่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ กลกลบความพึงพอใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยตามวิสัยทัศน์ของแม่ทัพผู้เยือกเย็น "ถือว่าฝีมือการปรุงอาหารของเจ้าพอกล้อมแกล้มไปวัดไปวาได้" *ปากแข็งเสียจริงนะพ่อคุณ!* หลินอิงแอบพ่นลมหายใจพรืดในใจ แต่นางไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขานานนัก เพราะเป้าหมายสำคัญในวันนี้คือการนำผลผลิตล็อตแรกจากมิติไปวางขายที่ตลาดในเมือง เพื่อหาเงินทุนมาขยายกิจการและตบหน้าบรรดาญาติจอมปลอมที่คอยจ้องจะฮุบที่ดินของนาง เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนๆ สะท้อนผิวน้ำค้างบนยอดหญ้า หลินอิงเข็นรถเข็นไม้คันเก่าที่บรรจุดอกไม้และผักสดกรอบสีเขียวขจีมรกตมุ่งหน้าสู่ตลาดสดประจำตำบล กลิ่นหอมจางๆ ของพืชผลที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณลอยฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอย ดึงดูดสายตาของชาวบ้านและแม่ค้าเจ้าถิ่นทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าสู่เขตตลาด "นั่น... ผักอะไรเหตุใดจึงดูสดใหม่และน่ากินปานนั้น?" หญิงชราคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความทึ่ง หลินอิงแย้มยิ้มทางการค้าทันที นางจัดเรียงผักกาดและมะเขือเทศลูกโตสีแดงก่ำลงบนแผงไม้ด้วยความคล่องแคล่ว พร้อมกับส่งเสียงหวานใสเรียกลูกค้า "ผักสดๆ จากสวนค่ะ! กรอบหวาน ปลอดสารพิษ บำรุงกำลัง บำรุงโลหิต เชิญแวะชมแวะชิมก่อนได้เลยจ้า!" ท่ามกลางความสนใจของชาวบ้านที่เริ่มรุมล้อมเข้ามาอย่างหนาแน่น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "โอ้โห... นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็สะใภ้กำมะลอผู้สามีเพิ่งจะหนีเข้ากองทัพไปนี่เอง เอาผักเน่าๆ หน้าตาประหลาดอะไรมาหลอกขายชาวบ้านอีกเล่า หลินอิง เจ้าไม่ละอายใจบ้างเลยหรือที่หากินบนความหลอกลวงแบบนี้?" ร่างท้วมของคุณหนูหลี่จื่อ เจ้าของร้านอาหารใหญ่ที่สุดในย่านนี้ก้าวออกมาพร้อมกับบ่าวรับชายร่างใหญ่สองคน นางเชิดหน้าขึ้นด้วยความหมั่นไส้ สายตากวาดมองผักบนแผงของหลินอิงด้วยความริษยา เพราะเพียงแค่ได้กลิ่นจางๆ นางก็รู้ทันทีว่าผักเหล่านี้เหนือกว่าวัตถุดิบในร้านของนางราวฟ้ากับเหว หลินอิงหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายประกายความเยือกเย็น นางค่อยๆ เงີบหน้าขึ้นสบตาคู่ปรับตัวฉกาจด้วยท่าทีที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก "ผักเน่าหรือเจ้าคะคุณหนูหลี่? ตาของท่านมีไว้ประดับหน้าเฉยๆ หรือว่าใช้เมล็ดถั่วเขียวแทนลูกตา​กันแน่ ถึงได้มองไม่ออกว่านี่คือของดีระดับพรีเมียม?" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "ถ้าอยากรู้ว่ามันดีจริงหรือหลอก เชิญควักเงินในถุงผ้าทองคำของท่านมาซื้อไปลองสักกำมือสิคะ หรือว่า... ร้านอาหารชื่อดังของคุณหนูหลี่ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อผักกำมือเดียวจากข้ากันแน่ล่ะคะ?" คำพูดตอกกลับแบบเจ็บแสบทำเอาหลี่จื่อหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบกระออกเป็นเลือด นางตบโต๊ะข้างทางเสียงดังลั่น "นังปากดี! ใครว่าข้าไม่มีปัญญาซื้อ! บ่าวพวกนั้น... ไปกว้านซื้อผักของนางมาทั้งหมดนี่เดี๋ยวนี้! ข้าจะเหมาให้หมดแล้วเอาไปโยนให้หมูกินสะใจเล่น!" หลินอิงแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มในทันที ดวงตาคู่งามเป็นประกายระยิบระยับราวกับมองเห็นก้อนเงินก้อนทองวิ่งเข้าหา "ยินดีต้อนรับค่ะคุณหนูหลี่ ลูกค้ากระเป๋าหนักเช่นท่าน ข้าคิดราคาพิเศษ... สองเท่าจากราคาปกติก็แล้วกันนะคะ!" ทว่า ในจังหวะที่บ่าวรับใช้กำลังจะยื่นมือมาหยิบตระกร้าผักและหลินอิงกำลังจะยื่นมือรับเงินก้อนโตนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยดีก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหลของฝูงชน "ใครกล้าแตะต้องของของภรรยาข้า... ชักดาบออกมารอรับความตายได้เลย" หลินอิงสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับไปมองตามต้นเสียง ท่ามกลางผู้คนที่แหวกทางออกด้วยความหวาดกลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทของจวินเยี่ยก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้างรถขายผัก มือข้างหนึ่งของเขายังคงพันผ้าพันแผลสีขาว แต่รัศมีน่าเกรงขามและแววตาดุดันที่กวาดมองหลี่จื่อและบ่าวรับใช้กลับทำให้ทั่วทั้งตลาดเงียบกริบลงในพริบตาเดียว และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือถุงเงินหนาปึกสลักตราสัญลักษณ์กองทัพพยัคฆ์ทมิฬที่จวินเยี่ยโยนลงบนแผงผักตรงหน้าหลินอิง เสียงกระทบดัง *ตุบ* พร้อมกับคำพูดที่ทำเอาทุกคนในตลาดต้องอ้าปากค้าง "ผักพวกนี้ทั้งหมด... ข้าเหมาหมดแล้ว และห้ามให้ผู้หญิงไร้มารยาทคนไหนแตะต้องแม้แต่ใบเดียว" จวินเยี่ยปรายตามองหลี่จื่อด้วยหางตาก่อนจะหันมาสบตาภรรยา "รวมถึงตัวเจ้าด้วย... หลินอิง กลับบ้านไปทำกับข้าวให้สามีกินเดี๋ยวนี้!" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมความสดชื่นให้สวนส้มปลายฟ้านะคะ!