ฟื้นขึ้นมาพร้อมสวนในมิติ

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนเศษฝุ่นที่เกาะตามขื่อกระท่อมร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะฤดูใบไม้ร่วง "นังเด็กไร้ค่า! หากวันนี้เจ้ายังหาเงินมาจ่ายค่าเช่าที่ดินไม่ได้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย ไสหัวออกไปนอนข้างถนนเสียเถอะ!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้รองตระกูลหลี่แผดลั่นอยู่หน้าประตูกระท่อมผุพัง พร้อมกับเสียงถีบประตูไม้เก่าๆ จนบานพับแทบหลุดออกจากผนังดินดิบ หลินอิงสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่ระบมไปทุกตารางนิ้วจากการถูกผลักตกหน้าผาเมื่อวานส่งสัญญาณความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงขั้วหัวใจ แต่นัยน์ตาหงส์คู่นั้นกลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่วับวามราวกับคมมีดซ่อนในฝัก หลินอิงกวาดสายตามองไปรอบห้อง สภาพแวดล้อมช่างน่าเวทนา กระท่อมดินหลังคามุงจากรั่วจนเห็นท้องฟ้า ฝุ่นหนาเตอะ และกลิ่นอัปชื้นของความยากจนข้นแค้นโชยเข้าจมูก นี่คือร่างของหญิงสาวชาวนาผู้มีชื่อแซ่เดียวกับนางในโลกยุคปัจจุบัน ผู้ซึ่งเพิ่งถูกญาติใจดำหลอกมาฆ่าชิงทรัพย์และฮุบที่ดินทำกินผืนสุดท้าย ทว่า... ดวงวิญญาณที่เข้ามาแทนที่กลับไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอให้ใครรังแกได้ง่ายๆ *โครกคราก—* เสียงท้องร้องประท้วงดังขึ้นขัดจังหวะความแค้น หลินอิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย นางเพิ่งทะลุมิติมายังโลกโบราณที่แร้นแค้น แถมยังพ่วงด้วยหนี้สินล้นพ้นตัวจากบรรดาญาติเปรตที่จ้องจะสูบเลือดเนื้อ แต่ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมาครบถ้วน เสียงกไกปริศนาก็ดังขึ้นในหัว สมองของนางพลันปรากฏภาพ "มิติลับ" สวนสวรรค์ขนาดมหึมาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ดินสีดำสนิทรากับไข่กาอุดมไปด้วยแร่ธาตุ น้ำพุวิเศษที่ไอน้ำพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมหวาน และเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบในโรงเรือนกระจกแก้ว *ติ๊ง! ระบบสวนสวรรค์ระดับปรมาจารย์เปิดใช้งานแล้ว* เสียงสังเคราะห์ใสราดรดลงบนความรู้สึกนึกคิด หลินอิงแทบหลุดหัวเราะออกมาดังๆ โลกนี้ช่างใจร้ายกับนางเสียจริง... ร้ายจนกระทั่งประทาน "โกง" ระดับเทพมาให้เพื่อตบหน้าพวกเหลือขอเหล่านี้โดยเฉพาะ! "หลินอิง! อย่ามาทำเป็นหูทวนลมนะ นังตัวดี ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงสมน้ำหน้าของหลี่จื่อที่ยืนสมทบอยู่ด้านหลัง เจ้าของร้านอาหารใหญ่ประจำอำเภอผู้จ้องจะฮุบแปลงผักของนางมานาน สองคนนี้ร่วมมือกันบีบคั้นนางสารพัดเพื่อหวังฮุบที่ดินผืนนี้ไปในราคาถูก หลินอิงสูดลมหายใจเข้าลึก, สัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนจากมิติลับเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ร่างเพรียวบางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง นางปัดฝุ่นตามชายเสื้อเก่าๆ ก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังจะออกไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน มิใช่การเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้เลือดเย็น แอ๊ด... ประตูไม้ผุพังเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของป้าสะใภ้รอง และรอยยิ้มเยาะหยันของหลี่จื่อที่ยืนกอดอกรอซ้ำเติม "โอ๊ะ เสียงดังเอะอะโวยไหวแต่เช้า ไม่ทราบว่าสุนัขบ้านไหนหลุดมาเห่าแถวหน้าบ้านคนอื่นกันคะเนี่ย?" หลินอิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนจนป้าสะใภ้รองหน้าชาซ่า "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าด่าฉันว่าสุนัขอย่างนั้นเรอะ!" ป้าสะใภ้รองกรี๊ดลั่น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลanสาว แต่มีหรือที่คนอย่างหลินอิงจะยอมให้ใครมาทำร้ายฝ่ายเดียว *พรืด!* หลินอิงเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็วราดสายฟ้าแลบ ป้าสะใภ้รองที่โถมแรงมาทั้งหมดจึงเสียหลัก พุ่งหลุนๆ ไปคว้าอากาศแล้วล้มหน้าคะมำคลุกฝุ่นดินโคลนหน้าประตูสภาพดูไม่จืด หลี่จื่อเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาประคองด้วยความตกใจ พร้อมกับชี้หน้าด่ากราด "หลินอิง! เจ้ากล้าทำร้ายผู้อาวุโส ช่างไร้การอบรมยิ่งนัก วันนี้ต่อให้เจ้าคุกเข่ากราบเท้าข้า ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อแน่! เตรียมตัวไสหัวไปเป็นขอทานข้างถนนได้เลย!" หลินอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางกอดอกมองสองคนที่กำลังดิ้นรนด้วยความสมเพชเวทนา มุมปากหยักยิ้มขึ้นอย่างเย้ายوان นางแยMยิ้มหวานหยดจนอีกฝ่ายรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหลี่จื่อและป้าสะใภ้รองถึงกับพูดไม่ออก "ขอทานข้างถนนหรือคะ? เกรงว่าท่านคงต้องรอดูเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ... เพราะผักกาดขาวในสวนของฉันล็อตแรก กำลังจะโตจนส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วทั้งอำเภอในอีกไม่กี่ชั่วยามนี้แล้ว!" พูดจบ หลินอิงก็สะบัดหน้าเดินกลับเข้ากระท่อม ปล่อยให้สองผัวเมียและเจ้าหนี้หน้าเลือดอึ้งค้างอยู่กับความงุนงง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะปิดประตูกลับเข้ามิติลับเพื่อเตรียมลงมือเพาะปลูกพืชวิเศษ กลิ่นหอมเย้ายวนอันแปลกประหลาดราวกับน้ำซุปกระดูกตุ๋นยาจีนผสมสมุนไพรล้ำค่า ก็โชยทะลุผ่านมิติอากาศเข้ามาแตะจมูก ทั้งที่ในกระท่อมร้างแห่งนี้ไม่เคยมีเตาไฟหรือวัตถุดิบใดๆ ทั้งสิ้น! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เมื่อนางหันกลับไปมองกลางห้อง กลับปรากฏหม้อดินเผาใบยักษ์ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ไอน้ำพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งหลังคา จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาข้างนอกต่างพากันสูดปากด้วยความหิวโหย—และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือเงาร่างสูงโปร่งของบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องที่พังทลายอย่างถือดี นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองมาที่นางนิ่งสนิท พร้อมกับเอ่ยเสียงทุบต่ำที่ทำเอาหัวใจหลินอิงกระตุกวูบ "กลิ่นหอมใช้ได้... แม่นางหลิน เจ้าเป็นคนทำอาหารจานนี้เพื่อต้อนรับสามีอย่างข้า... หรือตั้งใจจะวางยาพิษข้ากันแน่?"