ชัยชนะที่น่าภาคภูมิ

เสียงนับเหรียญเงินกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งดั่งเสียงดนตรีประสานท่วงทำนองแห่งความมั่งคั่ง ในขณะที่กลิ่นหอมหวลของ “น้ำพริกหมูกระจกสูตรสมุนไพรทิพย์” และ “ผักกาดแก้วกรอบหวานฉ่ำ” จากมิติลับกำลังลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งจัตุรัสการค้าเมืองหลินอัน จนทำให้แถวคิวยาวเหยียดที่ทอดยาวข้ามไปถึงหัวมุมถนนอีกฝั่งไม่มีทีท่าว่าจะบางตาลงเลยแม้แต่น้อย "ถุงนี้สำหรับคุณนายถังค่ะ ห้ามลืมนะคะว่าผักกาดชุดนี้ต้องนำไปลวกในน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนเพียงสามนาทีจึงจะได้รสสัมผัสที่กรอบหวานละมุนลิ้นที่สุด!" หลินอิงส่งถุงผ้าปักลายดอกส้มสีส้มสดใสให้กับลูกค้ารายใหญ่ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ มือเรียวบางรับตั๋วเงินมูลค่าสูงลิ่วมาเก็บใส่ลิ้นชักไม้ไผ่ที่ตอนนี้อัดแน่นจนแทบปิดไม่ลง ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หลี่จื่อ เจ้าของร้านอาหารคู่แข่งตัวแสบเคยประกาศกร้าวกลางตลาดสดว่า ร้าน “หอมหมื่นลี้” ของนางจะผูกขาดวัตถุดิบผักสดทั้งหมดในเมือง และหมายมั่นปั้นมือจะบดขยี้ร้าน “สวนส้มปลายฟ้า” ของนางให้ย่อยยับคามือ แต่นางหรือจะสน? ในเมื่อมิติลับในกำมือของหลินอิงมีทั้งดินวิเศษและน้ำพ Fปานทิพย์ที่ทำให้พืชผลเติบโตเร็วกว่าปกติถึงสิบเท่า แถมรสชาติยังอร่อยล้ำชนิดที่ต่อให้เหลาอาหารหลวงก็ยังต้องวิ่งมาขอซื้อส่งส่วย! "ภรรยา... เจ้าเหนื่อยแล้วกระมัง?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่เอวบาง จวินเยี่ย ท่านแม่ทัพผู้เกลียดผักเข้าไส้ในอดีต แต่ปัจจุบันกลับกลายร่างเป็นพรีเซนเตอร์กิตติมศักดิ์และทาสเมียมือหนึ่ง ยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากเนียนให้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกริบที่เคยใช้สยบกองทัพนับหมื่น บัดนี้กลับทอดมองนางด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดูจนคนมารอต่อคิวซื้อผักถึงกับแอบเขินแทน "ถ้าท่านแม่ทัพยังเอาแต่มายืนเกาะแกะข้าอยู่แบบนี้ ข้าจะเอาผักกาดหัวยักษ์ไปฟาดหลังท่านจริงๆ ด้วยนะคะ" หลินอิงเอ็ดเบาๆ แกVนวลขึ้นสีระเรื่ออย่างอดไม่ได้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้างด้วยความสุข "ข้าเพียงแต่มาตรวจดูความปลอดภัย... เกรงว่าจะมีแมลงตัวร้ายบินมาตอมดอกไม้ของข้าอีก" จวินเยี่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาคมปลาบไปยังทิศทางหนึ่งของตลาด ซึ่งเป็นจุดที่หลี่จื่อกำลังยืนกัดผ้าเช็ดหน้าจนขาดวิ่นด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์จนแทบดูไม่ได้ ภาพของร้าน “หอมหมื่นลี้” ที่เคยคึกคัก บัดนี้กลับเงียบเหงาราวกับป่าช้า ลูกค้าประจำต่างพากันหันหลังให้และเดินถือตะกร้าผักจากร้านหลินอิงกันจนหมดสิ้น สต็อกอาหารทะเลและเนื้อสัตว์ราคาแพงที่หลี่จื่อกักตุนไว้เพื่อตัดราคากำลังเน่าเสียคาตู้แช่ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาเบาๆ กลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่นางไม่มีวันลืมว่า การคิดจะมาเล่นตลกกับแม่ค้าสาวผู้มีระบบสนับสนุนระดับเทพ เป็นความผิดพลาดที่มหันต์เพียงใด "ดูนางทำหน้าเข้าสิคะ น่าสงสารเสียจริง..." หลินอิงหัวเราะในลำคออย่างสะใจ ยามมองเห็นหลี่จื่อทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเมื่อพบว่าบัญชีร้านติดลบจนต้องประกาศขายกิจการเพื่อใช้หนี้ "คนเราหนอ... ทำกรรมอันใดไว้ ย่อมได้รับผลกรรมเช่นนั้น หลี่จื่อเอ๋ย หลี่จื่อ เจ้าคิดว่าการผูกขาดตลาดจะทำให้เจ้าเป็นใหญ่ได้ แต่เจ้าลืมไปว่า คุณภาพและความจริงใจต่างหากคือรากฐานที่แท้จริงของการค้าขาย" จวินเยี่ยโอบกอดไหล่บางของภรรยาเข้ามาแนบอก สายตาคมทอดมองความสำเร็จตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ "เจ้าเก่งที่สุดแล้ว... ภรรยาของจวินเยี่ยผู้1นี้ ไม่เคยมีคำว่าพ่ายแพ้" บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสำเร็จและความมั่งคั่ง ธุรกิจของพวกเขานอกจากจะฟื้นตัวแล้ว ยังขยายสาขาครอบคลุมหัวเมืองใหญ่ถึงสามแห่ง ยอดขายทะยานขึ้นสูงจนกลายเป็นเศรษฐีใหม่ป้ายแดงที่ผู้คนต่างกล่าวขาน แต่อย่างไรก็ตาม ความสงบสุขมักเป็นเพียงฉากหน้าที่รอเวลาให้คลื่นลูกใหม่ซัดเข้ามา ในจังหวะที่หลินอิงกำลังจะปิดบัญชีสรุปยอดรายรับประจำวัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วกระชั้นชิดก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับร่างขององครักษ์เงาประจำตัวจวินเยี่ยที่พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม ลมหายใจหอบกระชั้น มือหนากำม้วนกระดาษลับประทับตราคั่งสีชาดแน่นสนิท "เรียนท่านแม่ทัพ! นายหญิง!" องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงแทบเท้า ใบหน้าเผือดซีดไร้สีเลือด "ด่วนที่สุดขอรับ... มีราชโองการลับจากเมืองหลวงส่งตรงถึงจวนเราแล้ว!" จวินเยี่ยขมวดคิ้วมุ่น รับม้วนกระดาษมาคลี่ออกอ่านอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมปลาบดุจใบมีดโกน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหลินอิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "เกิดอะไรขึ้นคะท่านพี่?" หลินอิงถามเสียงเครียด วางสมุดบัญชีในมือลงทันที จวินเยี่ยเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่ง... เรียกตัวข้ากลับเข้ากองทัพหลวงเป็นการด่วน เพื่อรับมือกับกองกำลังกบฏชายแดนใต้... และที่สำคัญที่สุด พระองค์ทรงมีพระราชประสงค์ให้ 'เจ้า' เดินทางติดตามไปเป็นแม่ครัวหลวงประจำกองทัพด้วยตนเอง!" รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ สวนส้มปลายฟ้า