การกลับมาของแม่ทัพผู้เกรียงไกร

“หากเจ้ายังไม่หยุดเอาของเน่าเสียมาวางหน้าร้านข้า อย่าหาว่าหลินอิงผู้นี้ไม่เตือน” เสียงหวานใสแต่เฉียบขาดดั่งคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นไม้ดังขึ้นที่หน้าร้านอาหารของหลินอิง หลี่จื่อที่กำลังถือตะกร้าผักเหี่ยวเฉาเตรียมจะเทลงหน้าประตูชะงักกึก สีหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แต่มือที่ถือตะกร้ากลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียบนิ่งดุจน้ำแข็งของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้าน “เจ้า... อย่าได้อวดดีไปหน่อยเลยหลินอิง! ร้านอาหารที่รุ่งเรืองเพราะฝีมือของคนนอกอย่างเจ้า จะยืนหยัดได้อีกนานแค่ไหนเชียว ข้าได้ข่าวว่ากองทัพชายแดนกำลังประสบปัญหา จวินเยี่ยที่เจ้าเชิดชูนักหนาอาจจะไม่ได้กลับมาเห็นความพ่ายแพ้ของเจ้าก็ได้!” หลินอิงยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างต้องถอยห่าง เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เพียงแค่เดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้หลี่จื่อ กลิ่นหอมจางๆ ของผลไม้สดจากมิติลับในตัวเธออบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ผู้คนรอบข้างหยุดชะงักและมองมาที่เธอด้วยความเคลิบเคลิ้ม “ปัญหาของกองทัพคือหน้าที่ของแม่ทัพ แต่ปัญหาของร้านเจ้า... คือการที่เจ้าไม่มีปัญญาทำอาหารให้คนกินจนต้องมาใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ต่างหาก” เธอกล่าวเน้นย้ำทุกถ้อยคำก่อนจะปัดตะกร้าในมือหลี่จื่อจนร่วงหล่นลงพื้น เสียงผักเน่ากระทบพื้นดังสนั่น ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึง เสียงกีบม้าที่ควบตะบึงจากไกลๆ ก็เริ่มดังขึ้นพร้อมกับฝุ่นตลบที่ฟุ้งกระจายไปทั่วทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนต่างพากันแหวกทางออกด้วยความแตกตื่น ร่างสูงใหญ่บนหลังอาชาสีนิลดูสง่างามดั่งเทพสงครามที่ลงมาจุติ กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความหนักแน่นและประกายตาที่จดจ้องเพียงจุดเดียว... คือร่างของหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าร้าน จวินเยี่ยกระโดดลงจากหลังม้าก่อนที่มันจะหยุดสนิทด้วยซ้ำ เขาเดินมุ่งตรงมาทางหลินอิงโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแลหลี่จื่อที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป “ข้ากลับมาแล้ว” เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความถวิลหา ก่อนที่เขาจะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับร้อย ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขาสลายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว “ท่านแม่ทัพ...” หลินอิงหลุดอุทานด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโล่งใจ เธอกระชับอ้อมกอดเขากลับเช่นกัน กลิ่นเหงื่อและกลิ่นดินของแม่ทัพหนุ่มที่ห่างหายไปนานทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ จวินเยี่ยผละออกมาเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบกินผัดผักกาดเขียวที่ใส่พริกแห้งเยอะๆ ครั้งนี้ข้าถึงกับสั่งให้พ่อครัวค่ายฝึกฝนจนกว่าจะทำรสชาติให้ใกล้เคียงกับเจ้าได้ แต่สุดท้าย... ข้าก็พบว่าไม่มีที่ไหนอร่อยเท่าฝีมือของเจ้าอีกแล้ว” เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังร้านอาหารของหลี่จื่อที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทว่ากดดัน “ส่วนเจ้า... ใครที่รังแกภรรยาข้า ข้าจะถือว่านั่นเป็นการประกาศสงครามกับกองทัพชายแดน” หลี่จื่อหน้าถอดสี ขาสั่นจนทรุดลงกับพื้น แต่จวินเยี่ยไม่ได้สนใจมันอีก เขาจูงมือหลินอิงเดินเข้าสู่ร้านอาหารทันที กลิ่นหอมของอาหารที่ผ่านการปรุงด้วยวัตถุดิบพิเศษจากมิติลับของหลินอิงเริ่มโชยออกมาจากในร้าน ดึงดูดให้ลูกค้าที่ยืนมุงดูอยู่นานเริ่มกระหายหิว “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า” จวินเยี่ยกระซิบข้างหูเธอขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม “ในระหว่างที่ข้าเดินทางกลับมา ข้าได้ข่าวว่ามีคนในตระกูลของเจ้ากำลังแอบร่วมมือกับหลี่จื่อเพื่อจะฮุบที่ดินผืนนี้ และพวกมัน... กำลังจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้าพร้อมกับโฉนดปลอม” หลินอิงชะงักมือที่กำลังรินน้ำชาให้เขา แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นดุดันและวาวโรจน์ “พวกมันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ” “ไม่ต้องห่วง ข้าเตรียมรับมือพวกมันไว้แล้ว” จวินเยี่ยหยิบตราประทับแม่ทัพออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ เสียง ‘ตึง’ ของมันดังก้องไปทั่วร้าน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “วันนี้ข้าไม่ได้กลับมาแค่ตัว แต่ข้ากลับมาพร้อมกับคำสั่งจากทางการที่จะทำให้พวกมันต้องเสียใจที่คิดจะยุ่งกับภรรยาของข้า!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งที่ดูคุกคามก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ประตูร้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยกลุ่มคนแต่งกายภูมิฐานแต่แววตาเต็มไปด้วยความโลภ ชายชราผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับกระดาษในมือ ก่อนจะประกาศก้องด้วยความมั่นใจ “หลินอิง! ถึงเวลาที่เจ้าต้องคืนที่ดินผืนนี้ให้ตระกูลได้แล้ว!” จวินเยี่ยลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจากประตูจนมืดมิดไปทั่วร้าน เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะหยิบจานข้าวที่เพิ่งปรุงเสร็จส่งกลิ่นหอมหวนขึ้นมาวางกั้นกลาง “ก่อนจะเอาที่ดิน... ลองชิมอาหารจานนี้ดูก่อนไหม เพราะนี่อาจจะเป็นมื้อสุดท้ายที่พวกเจ้าจะได้กินอย่างมีความสุข ก่อนที่จะไม่มีที่ซุกหัวนอนไปตลอดชีวิต!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินอิงและท่านแม่ทัพมาถึงตอนนี้ค่ะ ❤️ สวนส้มปลายฟ้า