การกลับมาของความแค้น

กลิ่นหอมหวานของกุหลาบสีเพลิงสายพันธุ์ 'บลัดดี้ คิส' ที่เอลิน่าเพิ่งบรรจงตัดแต่งกิ่งไปเมื่อช่วงบ่าย บัดนี้กลับส่งกลิ่นฉุนกึกจนน่าประหลาดใจ กลีบดอกที่เคยโค้งรับกันอย่างสมดุลเริ่มห่อตัวเข้าหากัน คล้ายกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างที่อยู่พ้นอาณาเขตป้องกันของเรือนกระจกออกไป "พวกมันไม่ได้มาแค่เงาค่ะ เซนเดอร์..." เสียงกระซิบของเอลิน่าแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม แต่เธอกลับรู้ดีว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลังรับรู้ทุกถ้อยคำ เซนเดอร์ละมือจากการร่ายอักขระเวทมนตร์บนแผ่นศิลาโบราณ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นไหววูบเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจผิวน้ำในบึงลึก เขาไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนใดๆ—เพราะในสถานการณ์ที่ความตายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ความจริงใจมักมีค่ามากกว่าคำหวาน "อาณาเขตชั้นนอกเริ่มสั่นคลอนแล้ว" เซนเดอร์กล่าวเรียบๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่สร้างแรงกดดันให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นเป็นกอง "ดยุกวาล็ ("[ดยุกวาล็อค]") ไม่เคยเป็นพวกอดทนรออะไรได้นาน การที่เขาใช้เวลาเงียบหายไปเกือบครึ่งปี... ก็เพื่อรวบรวมเศษเดนกองกำลังนอกกฎหมายและนักเวทมนตร์นอกรีตจากแดนใต้มาไว้ในมือจนหมด" เอลิน่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความทรงจำอันเลวร้ายในชาติภพก่อนให้จมลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ ชาติก่อนเธอก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจของคนพวกนี้ หญิงสาวผู้โง่เขลาที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความรักจอมปลอม จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตที่ต้องจบลงบนลานประหารอย่างไร้ค่า แต่นั่นมันคือเรื่องของ 'เอลิน่า' คนเก่า ณ ที่แห่งนี้ ในสวนกุหลาบเวทมนตร์ที่เธอร่วมสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ ดวงนี้ เธอไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปแล้วค่ะ "พวกเขาคงคิดว่าฉันยังเป็นเด็กสาวอ่อนต่อโลกที่วิ่งตามความรักจนตัวตายเหมือนในอดีตสินะคะ" เอลิน่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่ระบายบนเรียวปากไม่ได้มีความขบขันเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของความเยือกเย็นที่แม้แต่เซนเดอร์ยังต้องเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ นิ้วเรียวบางเอื้อมไปแตะกลีบกุหลาบที่สั่นเทา พลังเวทมนตร์สีเขียวเรืองรองไหลรินจากปลายนิ้วซึมซาบเข้าสู่ลำต้นของพฤกษชาติ รากไม้ใต้ดินเริ่มขยับไหว เสียงคำรามต่ำๆ คล้ายเสียงขู่ของสัตว์ป่าดังก้องขึ้นจากผืนดิน เป็นสัญญาณตอบรับจากเหล่ามวลพฤกษาที่พร้อมจะปกป้องบ้านหลังสุดท้ายของพวกมันด้วยชีวิต ด้านนอกแนวเขตป้องกัน ไaหมอกสีดำทมิฬเริ่มแผ่ขยายปกคลุมผืนป่า เสียงฝีเท้าของกองกำลังนับร้อยดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว กลิ่นอายของความตายและเวทมนตร์ดำลอยคละคลุ้งมาตามลม ประจักษ์ชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่ตั้งใจจะเผาทำลายทุกสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลอง และกวาดต้อนความลับเรื่องพฤกษเวทกลับไปให้ได้ "เอลิน่า..." เซนเดอร์เอื้อมมือมาแตะไหล่บางเบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาช่วยดึงสติที่ตึงเครียดของเธอให้ผ่อนคลายลง "หากสถานการณ์เกินจะรับไหว เธอต้องถอยไปที่ห้องใต้ดิน..." "ไม่ค่ะ เซนเดอร์" เอลิน่าหันกลับมาสบตาเขา แววตาของเธอมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และฉายประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าอัญมณีเม็ดใด "เราถอยไม่ได้อีกแล้ว และฉันก็ไม่ใช่คนที่จะวิ่งหนีปัญหาซ้ำรอยเดิมอีกแล้วด้วยค่ะ" พ่อมดหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนมุมปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ—รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งเขาจะแสดงออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง "เช่นนั้น... เรามาดูกันว่ากุหลาบพันธุ์ใหม่ของเธอ จะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเหล่านี้อย่างไรดี" ทันใดนั้น เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่แนวเขตป้องกันชั้นนอก! แรงกระแทกทำให้กระจกเรือนเพาะชำสั่นสะเทือนจนเกือบแตกละเอียด เศษซากเวทมนตร์สีดำสาดกระเซ็นราวกับหยาดฝนท่ามกลางความมืดมิด ทว่า ในวินาทีที่กลุ่มควันจางลงและเงาร่างของผู้นำกองกำลังฝ่ายศัตรูก้าวเท้าล้ำเข้ามาในเขตกุหลาบป่า... ร่างสูงตระหง่านในชุดเกราะสีนิลของผู้บัญชาการกองกำลังกลับหยุดชะงักกะทันหัน เมื่อแสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของบุคคลที่ยืนรอต้อนรับพวกเขาอยู่ตรงกลางลานกุหลาบ ไม่ใช่เอลิน่า และไม่ใช่เซนเดอร์... แต่เป็นชายหนุ่มผมสีเงินยวงผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเซนเดอร์ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าดวงตากลับเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของเอลิน่าเย็นเฉียบลงทันที "ไม่ได้เจอกันนานนะ... น้องชายตัวดี และ... สนมรักเก่าของข้า" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์