กับดักในป่า

"อย่าก้าวเท้าเข้ามาเกินเขตเส้นแบ่งสีเงินนั่น เซนเดอร์... ฉันขอเตือนคุณด้วยความหวังดี" เสียงของเอลิน่าสั่นพร่าขณะกึ่งนั่งกึ่งคุกเข่าอยู่กลางแปลงกุหลาบสีเพลิง มือเรียวสั่นเทาของเธอประคองกิ่งก้านที่บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างทะนุถนอม กลิ่นไหม้จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา แต่เป็นกลิ่นของเวทมนตร์ที่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น เซนเดอร์หยุดกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มหยุดนิ่งดั่งรูปสลัก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองที่เธอ แต่จ้องเขม็งไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า—ความว่างเปล่าที่บัดนี้ปรากฏรอยร้าวสีม่วงคล้ำดั่งรอยแตกบนกระจกที่ถูกกระแทกอย่างแรง "พวกมันไม่ได้มาเพื่อขโมยดอกไม้ เอลิน่า" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเย็นเยียบจนน่าขนลุก "พวกมันมาเพื่อล่า 'วิญญาณ' ของสวนแห่งนี้" เอลิน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตของเธอฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวด เธอไม่ใช่ตัวร้ายที่เคยเหยียบย่ำโลกใบนี้อีกต่อไป เธอคือผู้เฝ้าดูชีวิตที่เติบโตด้วยความรัก และบัดนี้ ความรักของเธอกำลังถูกรุกราน "ฉันปลูกพวกมันด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ... ทำไมถึงต้องมีคนใจร้ายที่อยากจะทำลายมันด้วยล่ะคะ?" เซนเดอร์ไม่ตอบ แต่เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเป็นวงกลม อักขระเวทมนตร์สีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน เสียงหวีดหวิวของสายลมรอบสวนดังขึ้นราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ "ถอยไปอยู่หลังฉัน" คำสั่งนั้นเด็ดขาด ทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใยที่เขาไม่เคยเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เอลิน่าลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เธอสังเกตเห็นประกายไฟในดวงตาของพ่อมดหนุ่ม มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความเดือดดาลที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้ เขาไม่ได้ร่ายเวทเพียงเพื่อปกป้องพื้นที่ แต่เขากำลัง 'สร้างกำแพงกั้น' ระหว่างโลกของเขากับโลกภายนอกที่จ้องจะทำลายทุกอย่างที่เขารัก—รวมถึงเธอด้วย *เปรี้ยง!* แสงสีขาวพุ่งทะลุผ่านความมืดมิดจากภายนอกสวน มันกระแทกเข้ากับบาเรียโปร่งใสที่เซนเดอร์เพิ่งสร้างขึ้นจนเกิดเสียงดังกัมปนาท พื้นดินรอบสวนกุหลาบยุบตัวลง เอลิน่าเสียหลักจนเซไปปะทะกับแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูง เธอรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา มันเป็นไออุ่นที่ทรงพลังและน่าเกรงขาม "เกาะแขนฉันไว้แน่นๆ" เซนเดอร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ "ไม่ว่าคุณจะได้ยินอะไร หรือเห็นอะไรที่บิดเบี้ยวไป ห้ามปล่อยเด็ดขาด... เข้าใจไหม?" เขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง ต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณสวนที่เคยอยู่นิ่งเฉยพลันมีชีวิตขึ้นมา กิ่งก้านหนาหนักดั่งงูยักษ์พุ่งพันเกี่ยวกันเป็นโครงข่ายแน่นหนา บดบังทัศนียภาพจากโลกภายนอกจนมืดมิด เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกเข้ามา เอลิน่ามองเห็นเงาร่างลางๆ ปรากฏขึ้นหลังกำแพงกิ่งไม้นั้น ร่างเหล่านั้นเคลื่อนที่ไร้เสียง พวกมันดูเหมือนมนุษย์ แต่กลับไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวภายใต้เสื้อคลุมที่หลุดลุ่ย พวกมันไม่ได้ใช้มีดหรือดาบ แต่ใช้ 'ไอพิษ' ที่เปลี่ยนกลีบกุหลาบของเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา "พวกมันคือ 'ผู้ไร้เงา'" เซนเดอร์พึมพำขณะที่นิ้วมือของเขาส่องประกายสีฟ้าเข้ม "พวกมันไม่มีตัวตนในโลกนี้ แต่ต้องการพลังชีวิตของสวนเพื่อสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่... ถ้าพวกมันผ่านสวนนี้ไปได้ หมู่บ้านข้างล่างจะเหลือเพียงซากปรักหักพัง" เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด "เราจะชนะพวกมันได้อย่างไรคะ เซนเดอร์? พวกมันนับร้อย... แต่คุณมีแค่คนเดียว" ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วขณะ เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ผมไม่ได้อยู่คนเดียว... ตราบใดที่ดอกไม้ของหัวใจคุณยังผลิบาน พวกมันจะไม่มีวันผ่านเข้ามาได้" เขากลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง เซนเดอร์กระแทกฝ่ามือลงบนพื้นดิน เวทมนตร์มหาศาลพุ่งพล่านไปตามรากของต้นกุหลาบ กลีบดอกสีเพลิงที่เคยบอบช้ำพลันเรืองแสงสีทองสว่างวาบ รัศมีของมันแผ่ขยายออกไปจนทับถมกับเงาร่างพวกนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา แต่ในวินาทีที่เอลิน่าคิดว่าทุกอย่างกำลังจะสงบลง เธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ไม่ได้ถูกขับไล่ไปเหมือนเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ มันยืนอยู่นิ่งๆ ณ มุมมืดที่สุดของสวน เงาร่างนั้นค่อยๆ เลื่อนฝากระโปรงออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เอลิน่าคุ้นเคยดีกว่าใคร... ใบหน้าที่ควรจะตายไปแล้วพร้อมกับอดีตอันเน่าเฟะของเธอ นั่นคือใบหน้าของเธอเอง... ในวันที่เธอสิ้นใจด้วยความโดดเดี่ยวเมื่อชาติปางก่อน "เจ้าเปลี่ยนไปมากเลยนะ... เอลิน่า" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก "น่าเสียดายที่ความรักที่เจ้าโหยหา ไม่เคยมีอยู่จริงในโลกที่จอมปลอมใบนี้" ม่านหมอกโรแมนซ์หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับเอลิน่านะคะ