คำโกหกของเอลิน่า

“ถ้าความรักที่ข้าโหยหามันไม่มีอยู่จริง แล้วท่านจะยืนอยู่ตรงนี้เพื่ออะไรคะ เซนเดอร์” ฉันถามออกไปโดยไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงกดดันจากไอเวทมนตร์สีเทาจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งตรงหน้าทำให้บรรยากาศในเรือนกระจกดูอึดอัดจนน่าหายใจไม่ออก กลิ่นไอดินและดอกกุหลาบเวทมนตร์ที่เคยหอมรัญจวน กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความหวาดระแวงที่อบอวลไปทั่วบริเวณ เซนเดอร์ไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ ก้าวเดินผ่านดงกุหลาบสีน้ำเงินที่ฉันบรรจงเลี้ยงดู เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบกับพื้นหินแกรนิตเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของฉันเหมือนเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา เขาหยุดลงตรงหน้าเพียงคืบ นิ้วมือเรียวยาวของพ่อมดหนุ่มเอื้อมมาเด็ดกลีบกุหลาบที่กำลังจะโรยราทิ้ง ก่อนจะบดขยี้มันลงบนฝ่ามือจนกลายเป็นคราบสีม่วงช้ำ “เจ้าถามหาความรักจากข้าหรือ?” เขาย้อนถาม น้ำเสียงนุ่มลึกหากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่กัดกินหัวใจ “เอลิน่า... คนที่ควรจะรู้ดีที่สุดว่าคำๆ นี้มันไร้ค่าเพียงใด คือเจ้าไม่ใช่หรือไง” ฉันนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำของ 'เอลิน่าคนเก่า' ที่ฉันพยายามจะฝังกลบให้ลึกที่สุดกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน ในนิยายต้นฉบับ เอลิน่าคือหญิงสาวที่ยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณเพียงเพื่อจะครอบครองหัวใจของคนที่ไม่เคยเหลียวแล แต่นั่นมันอดีต อดีตที่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือก “ท่านอาจจะกำลังเข้าใจผิด...” ฉันพยายามรวบรวมสติ ปั้นใบหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้ปลายนิ้วจะสั่นเทา “บางทีท่านอาจจะเห็นเงาของใครบางคนในตัวข้า แต่สำหรับข้า... ข้าก็แค่หญิงสาวที่ชอบปลูกดอกไม้ ไม่ใช่คนที่ท่านรู้จักในอดีตหรอกค่ะ” เซนเดอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนเขากำลังพยายามควานหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของม่านตา “งั้นหรือ? ความทรงจำของเจ้านี่ช่างน่าอิจฉาจริงๆ นะ ช่างเลือกที่จะลืมในสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดไว้ได้อย่างหมดจด” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนฉันถอยหลังไปชนกับกระถางดอกไม้ขนาดใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาที่ปนกับกลิ่นไอเวทมนตร์เย็นๆ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น มือของเขาเชยคางฉันขึ้นอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้ฉันต้องสบตากับดวงตาสีเงินวาวโรจน์ของพ่อมดผู้ลึกลับ “หากเจ้าไม่ใช่เอลิน่าคนนั้นจริงๆ... แล้วทำไมแผลเป็นที่หัวไหล่ขวาของเจ้า ถึงยังมีรอยจางๆ ของเวทมนตร์ต้องห้ามที่ข้าเคยสาปเอาไว้ล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมเรือนกระจกทันที คำถามนั้นกระแทกเข้าที่ใจฉันอย่างจังจนแทบจะยืนไม่อยู่ ริมฝีปากของฉันเม้มแน่นจนเกือบห้อเลือด ฉันทำพลาดไปแล้ว... ฉันลืมไปสนิทว่ารอยแผลที่ไหล่นั่นคือสิ่งที่เชื่อมโยงฉันกับอดีตเจ้าของร่างนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง “ข้า... ข้าแค่ได้รับบาดเจ็บตอนที่ตกลงมาจากหน้าผา...” ฉันโกหกคำโต น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมข้างนอก “มันเป็นแผลอุบัติเหตุ ท่านอย่าได้คิดไปไกลเลยนะคะ” เซนเดอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่านั่นไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความขบขัน แต่มันคือเสียงของความสมเพช เขาก้มลงมากระซิบข้างหูฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “อุบัติเหตุหรือ? ช่างเป็นคำโกหกที่หวานหูเสียจริง เอลิน่า... เจ้าทำสวนได้เก่งมากนะ แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าดอกไม้ที่สวยงามที่สุด มักจะมีหนามที่แหลมคมซ่อนอยู่เสมอ และเจ้า... คือหนามที่กำลังทิ่มแทงหัวใจตัวเองด้วยคำโกหกพวกนี้” เขาสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ประตูบานใหญ่ ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง แต่ในนาทีนี้ ความงดงามของพวกมันกลับดูซีดเซียวในสายตาของฉัน ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดึงขอบเสื้อขึ้นมาดูรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ รอยจางๆ นี้เองที่เป็นหลักฐานมัดตัวฉันไว้กับชะตากรรมที่แสนโหดร้ายของตัวร้ายในนิยาย ฉันพยายามจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ พยายามจะหนีจากเนื้อเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ แต่ดูเหมือนว่าอดีตที่ฉันไม่ได้ก่อ จะตามมาทวงถามความรับผิดชอบในทุกวินาที ขณะที่ฉันกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดอันสับสน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังกลับมาอีกครั้ง ฉันเงยหน้าขึ้นหวังว่าจะเป็นเซนเดอร์ที่กลับมาถามไถ่ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมคนเดิม ชายในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงินก้าวเข้ามาในเรือนกระจกโดยไม่มีการเคาะประตูหรือขออนุญาต เขาข้ามผ่านดงกุหลาบเวทมนตร์ของฉันราวกับว่าเถาวัลย์ที่มีหนามแหลมคมพวกนั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง “การเล่นละครเป็นหญิงสาวไร้เดียงสามันสนุกมากใช่ไหม... ท่านพี่?” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังทำให้ฉันเบิกตากว้าง 'ท่านพี่' อย่างนั้นหรือ? ในนิยายเรื่องนี้เอลิน่าไม่มีพี่น้องที่ยังมีชีวิตอยู่นี่นา แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน... หรือว่าฉันจะพลาดเรื่องสำคัญในเนื้อเรื่องไปจริงๆ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลับไปกับเอลิน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ