ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่อย่างนั้นหรือ" ฉันทวนคำถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังปะทะกับชั้นวางขวดแก้วบรรจุสมุนไพรแห้ง ชายแปลกหน้าที่สวมผ้าคลุมสีเทาเข้มผู้นั้นไม่ได้ตอบทันที แต่เขากลับค่อยๆ ปลดฮู้ดลง เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคมคายทว่าซูบตอบและดวงตาที่ฉายแววอาฆาตแค้นอย่างปิดไม่มิด เขาคือคนที่น่าจะตายไปแล้วตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ... ลูเซียส พี่ชายผู้ถูกลืมของเอลิน่า "เจ้าลืมไปแล้วสินะว่าเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเจ้ามันสกปรกแค่ไหน เอลิน่า" ลูเซียสขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความมืดแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนต้นกุหลาบเวทมนตร์ในแจกันข้างหน้าต่างถึงกับเหี่ยวเฉาลงทันที "หรือว่าการได้มาใช้ชีวิตสุขสบายในกระท่อมของพ่อมดแห่งพงไพร จะทำให้เจ้าหลงลืมไปว่าเจ้าคือใคร... เจ้าคือนางร้ายที่ทำลายชีวิตคนอื่นมานับไม่ถ้วน และวันนี้ ข้าจะมาทวงทุกอย่างคืน" ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง แต่น่าแปลกที่ใจของฉันกลับไม่ได้รู้สึกถึงความผิดบาปที่ลูเซียสกล่าวอ้าง ฉันไม่ใช่คนเดิม ฉันคือคนที่พยายามเริ่มต้นใหม่ด้วยการทะนุถนอมชีวิตเล็กๆ ในสวนแห่งนี้ ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้โต้ตอบ ประตูไม้โอ๊กบานหนาก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เซนเดอร์ยืนอยู่ตรงนั้น... ผ้าคลุมของเขาเปื้อนละอองดินและมีรอยขาดจากการต่อสู้กับมนตราในป่าดงดิบ ดวงตาสีไพลินของเขาไม่ได้มองมาที่ฉันเพียงคนเดียว แต่เขามองทะลุไปถึงตัวตนที่แท้จริงที่ลูเซียสพยายามขุดคุ้ย "ถอยออกไป" เซนเดอร์กล่าวเสียงเรียบ แต่บรรยากาศในห้องกลับกดดันจนอากาศแทบไม่เคลื่อนไหว "เจ้าปกป้องนางรึ พ่อมด?" ลูเซียสแค่นหัวเราะ "เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าผู้หญิงที่เจ้าให้ที่พักพิงคือนางร้ายใจโฉดที่คนทั้งอาณาจักรสาปแช่ง! นางหลอกลวงเจ้า เพื่อหวังใช้พลังแห่งพงไพรฟื้นฟูอำนาจที่นางสูญเสียไป!" ฉันกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ฉันกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าแววตาที่เคยอ่อนโยนของเซนเดอร์จะแปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจ กลัวว่าที่แห่งนี้ที่ฉันรักจะกลายเป็นเพียงกรงขังที่รอวันพังทลาย ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิดและยอมรับในสิ่งที่ตนเองเคยเป็น เซนเดอร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของฉันดูเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขาเดินตรงมาที่ฉันช้าๆ ก้าวผ่านร่างของลูเซียสไปราวกับว่าชายผู้นั้นเป็นเพียงธาตุอากาศ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าฉัน มือที่สากระคายจากการทำงานหนักในสวนของเขาค่อยๆ เอื้อมมาเชยคางฉันขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย มันกลับมีความสงบที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร "ข้าไม่สนใจว่าอดีตเจ้าจะเป็นใคร" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทลูเซียสยิ่งกว่าเสียงตะโกน "สิ่งที่ข้าเห็นในบ้านหลังนี้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คือสตรีที่ยอมเจ็บมือเพื่อปลูกดอกไม้ให้บาน คือคนที่นั่งร้องไห้เมื่อต้นไม้ที่เจ้าดูแลต้องเหี่ยวเฉา และคือคนที่เป็นลมหายใจของสวนแห่งนี้... สำหรับข้า อดีตที่เจ้าสร้างไม่ได้ทำลายความงามที่เจ้ากำลังสร้างขึ้นมาใหม่ในปัจจุบัน" ลูเซียสชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ "เจ้ามันเสียสติไปแล้ว!" "ถ้าการรักในตัวตนปัจจุบันของนางคือความเสียสติ ข้าก็ยินดีที่จะเป็นคนวิกลจริต" เซนเดอร์หันกลับมามองลูเซียสด้วยสายตาที่เย็นเยียบเป็นครั้งแรก "ออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีสำหรับกุหลาบสีเลือดในสวนของนาง" ลูเซียสขบกรามแน่น ความโกรธแค้นถูกแทนที่ด้วยความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง เขาหันหลังกลับและเร้นกายหายไปในเงามืดของป่าทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้อง ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง เซนเดอร์ยังคงยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่วางมือลงบนกลุ่มผมของฉันอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดจนฉันไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก "ทำไม... ถึงไม่รังเกียจฉันคะ?" ฉันถามเสียงอู้อี้ เขาคุกเข่าลงข้างๆ เก้าอี้ของฉัน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม "เพราะดอกไม้ที่งดงามที่สุด มักเติบโตจากดินที่ผ่านการแปรสภาพมาอย่างหนักหนาสาหัสเสมอ" เขากำลังจะพูดต่อ แต่ทว่าจู่ๆ เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่หน้าบ้านก็ดังขึ้น ทั้งที่ไม่มีแม้แต่สายลมพัดผ่านสักนิดเดียว เซนเดอร์ชะงักไป ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาผละจากฉันแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีคนมา... ไม่ใช่พี่ชายของเจ้า และไม่ใช่ใครที่ข้ารู้จัก" เซนเดอร์กระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากแนวต้นกุหลาบเวทมนตร์เข้ามาในแสงไฟ คนผู้นั้นสวมชุดเกราะสีเงินวาววับที่สลักตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ที่ล่มสลายไปแล้ว พร้อมกับดาบเล่มใหญ่ที่เปล่งประกายสีครามเย็นเยียบ เขาไม่ได้มาเพื่อพูดคุย แต่มองตรงมาที่ฉันด้วยสายตาของนักล่าที่พบเหยื่อ "เอลิน่า... ในที่สุดข้าก็เจอเจ้า" ชายคนนั้นกล่าวพลางชักดาบออกจากฝัก แรงกดดันมหาศาลทำให้กระถางกุหลาบบนชั้นวางแตกกระจายจนหมดสิ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในเส้นทางที่แสนละมุนและลึกลับนี้ด้วยกันนะคะ