ร่วมมือสู้ศึก

“ถอยไปอยู่ข้างหลังฉัน เอลิน่า!” เสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์ตวาดขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดของเวทมนตร์อาคมที่สั่นสะเทือนไปทั่วผืนดินในสวนกุหลาบเวทมนตร์ กลิ่นอายของกำมะถันและไอมนตราสีดำทมิฬฟุ้งกระจายจนแสบจมูก เอลิน่าไม่ได้ขยับหนีตามคำสั่ง หากแต่เธอกลับกำก้านกุหลาบสีเพลิงในมือแน่นจนหนามคมกริบของมันบาดลงบนฝ่ามือ เลือดสีแดงฉานหยดลงบนผืนดินที่แห้งผาก ราวกับเป็นการปลุกวิญญาณของพืชพรรณให้ตื่นขึ้นจากความกลัว “ฉันไม่ถอยค่ะ” เอลิน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวแต่หนักแน่น ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองไปยังเงาร่างที่บิดเบี้ยวของศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามา “กุหลาบพวกนี้... พวกมันเป็นครอบครัวของฉัน คุณก็รู้ว่าคนสวนย่อมไม่ทิ้งสวนของตัวเองในยามที่เกิดพายุ” เซนเดอร์เหลือบมองหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที แววตาของพ่อมดหนุ่มฉายแววกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา เขาหมุนไม้กายสิทธิ์ในมือเป็นวงกลม อักขระเวทสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศราวกับโล่ป้องกัน “อย่าให้พวกมันเข้าถึงเขตรากแก้วเด็ดขาด ถ้าต้นแม่ตาย พลังแห่งพงไพรที่นี่จะสูญสิ้น... เอลิน่า สื่อสารกับพวกมันเดี๋ยวนี้!” เอลิน่าหลับตาลง วางมือลงบนผืนดินที่กำลังสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงเสียงครวญครางของเหล่าพฤกษาที่เจ็บปวด เธอไม่ได้ใช้พลังเวทมนตร์ในการควบคุม แต่เธอใช้ ‘หัวใจ’ ในการปลอบประโลม *‘ได้เวลาตื่นแล้วจ้ะ... ปกป้องบ้านของเรากันเถอะ’* สิ้นกระแสจิตของเธอ กุหลาบสีเพลิงที่เคยอยู่นิ่งสงบกลับแผ่ขยายก้านหนามยาวเหยียดราวกับแส้เหล็กกล้า พวกมันพุ่งทะยานขึ้นจากดินด้วยความเร็วเกินกว่าที่มนุษย์จะมองทัน เซนเดอร์อาศัยจังหวะที่ศัตรูเสียหลักจากการโจมตีของพืชพรรณ ปลดปล่อยมนตรา ‘พันธนาการดารา’ เข้าสกัดกั้นร่างเงาดำเหล่านั้นไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน “ตอนนี้แหละ!” เซนเดอร์ตะโกน พร้อมกับที่เอลิน่าสะบัดมือลงบนอากาศ รากไม้สีเงินนับร้อยเส้นโผล่พ้นดินขึ้นมารัดร่างศัตรูไว้จนแน่นสนิท พลังแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์จากเอลิน่าปะทะเข้ากับพลังแห่งความมืดของศัตรูจนเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับแก้วที่กำลังแตกละเอียด ในที่สุด เงาร่างเหล่านั้นก็สลายกลายเป็นละอองสีเทาไปในชั่วพริบตา ความเงียบงันกลับคืนสู่สวนอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและตึงเครียด เอลิน่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ พลังชีวิตที่เธอทุ่มเทลงไปทำให้ใบหน้าซีดเผือด เซนเดอร์ก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือหนาประคองใบหน้าของเธอให้เงยขึ้น สายตาที่เขามองเธอนั้นไร้ซึ่งความเย็นชาที่เคยมี เหลือเพียงความห่วงใยที่ท่วมท้นจนแทบจะเอ่อล้นออกมา “คุณบ้าหรือเปล่า” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่า “ถ้าเวทมนตร์เมื่อกี้ตีกลับ คุณอาจจะเสียชีวิตได้ เอลิน่า...” “แต่ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้... กับคุณ” เอลิน่าแย้มยิ้มอ่อนแรง นิ้วเรียวของเธอเกลี่ยคราบเขม่าบนแก้มของพ่อมดหนุ่มอย่างแผ่วเบา “เราชนะแล้วนะคะ เซนเดอร์” เซนเดอร์นิ่งไป เขาคว้ามือของเธอมากุมไว้แนบอก หัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนเธอสัมผัสได้ผ่านเสื้อคลุมสีเข้ม ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร แสงสีฟ้าประหลาดก็สว่างวาบขึ้นที่ปลายขอบเขตสวน กุหลาบเวทมนตร์ต้นหนึ่งที่เคยบานสะพรั่งกลับเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วในทันที ราวกับมีบางอย่างดูดกลืนพลังไปจนหมดสิ้น เซนเดอร์ผุดลุกขึ้นทันที สายตาคมกริบมองไปยังต้นไม้ที่ตายซากด้วยความตกตะลึง “ไม่ใช่ฝีมือพวกมัน...” พ่อมดหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มีคนอื่นที่แข็งแกร่งกว่านั้นกำลังเฝ้าดูเราอยู่... และมันไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มันมาเพื่อ ‘ช่วงชิง’ พลังของคุณไปตั้งแต่ต้น” เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำสายหนึ่งไม่ได้สลายไปเหมือนตัวอื่นๆ แต่มันกลับค่อยๆ รวมตัวกันเป็นรูปร่างของใครบางคนที่คุ้นตา—ร่างที่ควรจะตายไปนานแล้วตั้งแต่ที่เธอข้ามมิติมายังนิยายเรื่องนี้ ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับบททดสอบอันโหดร้ายครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!