การลอบโจมตี

"อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่อยากให้หัวใจของเจ้าถูกแทงทะลุด้วยหนามแห่งความเกลียดชังนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอความเย็นยะเยือกของเวทมนตร์มนต์ดำดังก้องขึ้นในความมืดมิดของสวน เอลิน่ายืนนิ่งค้าง ฝ่ามือที่เคยสัมผัสกลีบกุหลาบอย่างทะนุถนอมสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นหอมหวานของมวลพฤกษาที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นไออับชื้นของดินชื้นแฉะและสนิมเหล็ก กุหลาบสีดำสนิทเหล่านั้นบิดเร้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหยกระหายเลือด เธอกวาดสายตาผ่านความมืดมิด เห็นร่างสูงโปร่งของชายในชุดคลุมสีเทาหม่นกำลังขยับไม้เท้าที่ทำจากกิ่งไม้ต้องคำสาป แสงสีม่วงหม่นวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาของเขาที่วาวโรจน์ราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากนรกขุมลึก "ท่านเป็นใคร... และต้องการอะไรจากสวนแห่งนี้" เอลิน่าเค้นเสียงถาม แม้ลำคอจะตีบตันด้วยความกลัว แต่เธอก็พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ เธอไม่ใช่ตัวร้ายที่ถูกโชคชะตากำหนดให้พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนในอดีตอีกต่อไป เธอคือผู้ดูแลสวนแห่งนี้ และเธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายชีวิตที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนใบไม้แห้งกรอบที่ถูกบดขยี้ "ความงดงามที่เปราะบาง... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการปลูกดอกไม้จะช่วยลบมลทินในอดีตของเจ้าได้ เอลิน่า? กุหลาบเหล่านี้ไม่ได้โกรธแค้นเพียงเพราะข้าสั่ง แต่มันโกรธแค้นเพราะ 'จิตวิญญาณ' ของคนที่ดูแลมันนั้น... ดำมืดและเต็มไปด้วยเศษซากแห่งความผิดบาปไม่ต่างจากพวกมัน" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของหญิงสาว เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงกระแสเวทมนตร์ที่รุนแรงกำลังก่อตัวรอบตัวเขา ไม่ใช่แค่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการโจมตีทางจิตวิญญาณที่พยายามจะฉีกทึ้งความทรงจำของเธอออกเป็นชิ้นๆ ขณะที่ชายปริศนาเตรียมจะสะบัดไม้เท้าเพื่อส่งหนามกุหลาบสีดำเข้าจู่โจม ลมกระโชกแรงสายหนึ่งก็พัดผ่านสวนกุหลาบที่เงียบสงัด อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงจนน้ำค้างบนใบไม้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "การกระทำของท่านข้ามเส้นไปหน่อยนะ" เสียงที่คุ้นเคยและเปี่ยมด้วยอำนาจการกดทับดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังเอลิน่า เซนเดอร์ปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมาด้วยจังหวะที่มั่นคง นัยน์ตาสีเทาของเขาที่มักจะดูเรียบเฉย บัดนี้ทอประกายเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว มือหนาของเขาขยับเพียงเล็กน้อย พลังเวทมนตร์สีครามก็ก่อตัวเป็นกำแพงแสงโปร่งใสปกป้องเอลิน่าไว้จากหนามแหลมที่พุ่งเข้ามา "เซนเดอร์..." เอลิน่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก "ถอยไปอยู่ข้างหลังข้า" เขาเอ่ยสั้นๆ แต่ทว่าแฝงด้วยความห่วงใยที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ชายในชุดคลุมแค่นยิ้ม "พ่อมดแห่งพงไพร... ในที่สุดก็ยอมออกมาจากรังเสียที เจ้าปกป้องนางงั้นหรือ? ผู้หญิงที่เคยทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า? เจ้ากำลังฝากชีวิตของสวนที่ล้ำค่าที่สุดของเจ้าไว้กับคนทรยศเนี่ยนะ?" เซนเดอร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาเพียงแต่ชูไม้เท้าขึ้น พลังธรรมชาติรอบกายเริ่มแปรปรวน รากไม้ใต้ดินสั่นสะเทือนและพุ่งทะลุขึ้นมาตามคำสั่งของเขาเพื่อกักขังศัตรูผู้นี้ไว้ แต่ดูเหมือนศัตรูรายนี้จะเตรียมการมาเป็นอย่างดี เขากระโดดหลบหลีกอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่ายเวทมนตร์สวนกลับ ลำแสงสีดำทมิฬปะทะกับพลังธรรมชาติของเซนเดอร์จนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ "อย่าเสียเวลาเลยเซนเดอร์ วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเจ้า แต่ข้ามาเพื่อทำลายสิ่งที่นางรักที่สุด!" ชายผู้นั้นชี้ไม้เท้าไปที่เอลิน่าอีกครั้ง ทว่าเป้าหมายไม่ใช่เธอ แต่มันคือผืนดินที่กุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ของเธอกำลังเบ่งบานอยู่ "ไม่นะ!" เอลิน่าตะโกนลั่น เธอไม่สนความปลอดภัยของตัวเองอีกต่อไป เธอรีบวิ่งเข้าไปขวางระหว่างศัตรูและแปลงกุหลาบที่เธอเพาะพันธุ์ด้วยความรักตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "เอลิน่า! กลับมา!" เสียงของเซนเดอร์แฝงความตระหนกเป็นครั้งแรก ทว่าในวินาทีที่แสงสีดำกำลังจะสัมผัสตัวเธอ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกกลาง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสวน กลิ่นหอมของกุหลาบที่เคยเหม็นคาวกลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมสะอาดของป่าหลังฝนตก ทันใดนั้น เงาร่างที่แทรกเข้ามาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏชัดภายใต้แสงจันทร์ เอลิน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าคนผู้นั้นคือ... ใบหน้าที่นางจำได้แม่นยำที่สุดในฐานะเพื่อนสนิทที่ตายไปแล้วในอดีตชาติ "ข้าขอโทษ... เอลิน่า ข้าเพิ่งค้นพบว่า... ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อช่วยเจ้า" ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยเอลิน่าในค่ำคืนที่แสนอันตรายนี้มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ!