ดอกไม้ที่สื่อสารได้

"ใครเป็นคนทำลายกุหลาบอาทิตย์อัสดงพวกนี้?" เสียงของเอลิน่าสั่นเครือ แต่นัยน์ตาสีมรกตของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยแรงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีอ่อนหวาน เธอนั่งคุกเข่าลงบนพื้นดินที่ยังหลงเหลือร่องรอยของการบดขยี้ ดอกกุหลาบพันธุ์พิเศษที่เธอเพาะบัดนี้กลายเป็นเพียงซากกลีบช้ำสีม่วงคล้ำส่งกลิ่นเหม็นไหม้แทนที่จะเป็นกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติ เซนเดอร์ยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังเงาของเขาพาดผ่านร่างของเธอไปบนพื้นดินที่แตกระแหง ความเงียบของพ่อมดหนุ่มไม่ได้หมายถึงการละเลย แต่เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบสวนด้วยพลังเวทมนตร์ที่เร้นลับ "ไม่ใช่คนธรรมดาที่เข้ามาได้หรอก เอลิน่า รอยไหม้นี่มีร่องรอยของเวทมนตร์กักขังธาตุ" "ฉันรู้ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะวางมือลงบนเศษกิ่งไม้ที่หักสะบั้น ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เอลิน่าหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อการพักผ่อน แต่เพื่อ 'ฟัง' เสียงที่มนุษย์ทั่วไปไม่ได้ยิน ในความมืดมิดของห้วงสมาธิ พืชพรรณรอบตัวเริ่มส่งเสียงกระซิบ เสียงนั้นแหลมเล็ก บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กุหลาบที่รอดชีวิตรอบข้างกำลังฉายภาพความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในเซลล์ของพวกมัน เธอเห็นร่างเงาในชุดคลุมสีเทาเข้ม ร่างนั้นไม่ได้เหยียบลงบนพื้นดิน แต่มันเดินผ่านไปโดยทิ้งหยดน้ำสีดำทมิฬเอาไว้บนใบไม้ "เขาไม่ได้มาเพื่อทำลาย" เอลิน่าพึมพำ ดวงตาเบิกโพลงขึ้นทันที "เขามาเพื่อ 'คัดลอก' พลังชีวิตของพวกมันไป" เซนเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างเธอจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของป่าสนและเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คัดลอก? เพื่ออะไรกัน?" "เพื่อสร้างกองทัพพืชที่ไร้จิตวิญญาณ... เซนเดอร์คะ คนผู้นี้ไม่ได้ต้องการทำลายสวนของเรา แต่มันต้องการเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นฐานทัพของมัน" เอลิน่าหันไปหาเขา มือที่เปื้อนดินของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่ได้กลัวในฐานะตัวร้ายที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายเหมือนชาติก่อน แต่ครั้งนี้เธอสั่นด้วยความโกรธที่ใครบางคนกล้ามาพรากชีวิตที่เธอฟูมฟักด้วยความรัก ทันใดนั้น รากไม้ใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นไหวเบาๆ ราวกับพยายามเตือนภัย ดอกกุหลาบสีแดงเข้มที่อยู่ใกล้ที่สุดส่งกระแสจิตอันแผ่วเบาและหวาดกลัวอย่างที่สุดเข้าสู่สมองของเอลิน่า *'เขา... อยู่ที่นั่น... ใต้ซุ้มระเบียง...'* เอลิน่าชะงัก เธอค่อยๆ หันไปมองที่ซุ้มระเบียงเก่าแก่ที่ท้ายสวน ซึ่งปกติจะเป็นที่ที่เธอชอบมานั่งจิบน้ำชาในยามบ่าย บัดนี้มีไอหมอกประหลาดจางๆ ลอยอวลอยู่รอบเสาไม้ "เซนเดอร์... อย่าเพิ่งขยับ" เธอเตือนด้วยเสียงกระซิบ ขณะที่มือข้างหนึ่งของเธอเริ่มเรียกพลังเวทสีเขียวอ่อนออกมาจากปลายนิ้ว มันไม่ใช่พลังทำลายล้าง แต่เป็นพลังแห่งชีวิตที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของเถาวัลย์รอบๆ ให้กลายเป็นกำแพงป้องกัน เซนเดอร์สัมผัสได้ถึงอันตราย เขาเอื้อมมือมาคว้าไหล่ของเธอไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินวาวโรจน์ "มีคนซ่อนอยู่ตรงนั้นจริงๆ... และเขากำลังรอจังหวะที่เราเผลอ" ทั้งคู่ขยับตัวอย่างแผ่วเบาไปตามพุ่มไม้ แต่ในขณะที่เอลิน่ากำลังจะใช้พลังดึงข้อมูลให้ชัดเจนขึ้นจนเห็นหน้าของผู้บุกรุก เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังแทรกขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงเสียดสีของโลหะที่กระทบกัน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ท่านนักปลูกดอกไม้" ร่างในชุดคลุมสีเทาเดินออกมาจากเงามืดของซุ้มระเบียงอย่างสง่างาม แต่น่าขนลุก ในมือของเขาถือไม้เท้าที่ยอดทำจากผลึกแก้วสีดำสนิท ภายในผลึกนั้นมีแสงสีม่วงพุ่งวนไปมาอย่างบ้าคลั่ง เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด ใบหน้านั้นซีดเผือดราวกับศพ แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลั้นหายใจไม่ใช่ความน่ากลัวของเขา กลับเป็น 'ตราสัญลักษณ์' ที่อยู่บนหน้าอกของอีกฝ่าย มันคือตราประจำตระกูลที่เคยเป็นของเธอ... ในชาติที่แล้ว "แกเป็นใคร?" เอลิน่าถาม พลางขยับกายไปบังเซนเดอร์ไว้ตามสัญชาตญาณ ชายผู้นั้นแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้ไม้เท้ามาที่เอลิน่า "ฉันก็คือสิ่งที่หลงเหลือจากความผิดพลาดของเจ้ายังไงล่ะ เอลิน่า... หรือจะให้เรียกเจ้าว่า 'ตัวร้ายที่น่าสมเพช' คนเดิมดี?" ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของเอลิน่าเมื่อเห็นชายผู้นั้นขยับไม้เท้า แล้วกุหลาบในสวนของเธอทั้งหมดก็เริ่มแปรสภาพ สีแดงสดของกลีบดอกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับหนามที่ยาวขึ้นจนดูน่ากลัว ราวกับว่ามันพร้อมจะพุ่งเข้าหาเจ้าของสวนที่มันเคยรักมากที่สุดในวินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอลิน่าและร่วมลุ้นไปกับเธอในตอนนี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะรอพบทุกคนในตอนหน้าค่ะ