ศักยภาพที่ซ่อนอยู่

"คำอธิบายของเจ้าเรื่อง 'พรสวรรค์ทางธรรมชาติ' ฟังดูเลื่อนลอยเกินกว่าจะทำให้พ่อมดที่อยู่มาหลายร้อยปีอย่างข้าเชื่อได้นะ เอลิน่า" เซนเดอร์วางถ้วยชาเซรามิกสีหม่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันของมันดังก้องในห้องสมุดที่เงียบงันจนน่าอึดอัด สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้จ้องมองที่ใบหน้าของข้า แต่กลับจดจ้องไปยังนิ้วมือที่สั่นระริกของข้า—นิ้วมือที่เพิ่งจะทำให้กุหลาบสีครามที่กำลังจะเหี่ยวเฉาในแจกันกลับมาเบ่งบานชูช่อสดใสอีกครั้งในชั่วพริบตา ข้ากลืนน้ำลายลงคอ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง วินาทีที่ข้าเผลอใช้เวทมนตร์เยียวยาพืชพรรณตรงหน้าเซนเดอร์ ข้าลืมไปเสียสนิทว่าเขามิใช่คนธรรมดาที่จะถูกตบตาด้วยคำพูดสวยหรูได้ "หากท่านต้องการคำตอบที่ชัดเจนกว่านั้น..." ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "ข้าก็คงบอกได้เพียงว่า พืชพรรณเหล่านี้น่ะค่ะ พวกมันเลือกที่จะคุยกับข้า มากกว่าจะทำเมินเฉยเหมือนตอนที่พวกมันถูกกักขังอยู่ในเรือนกระจกของราชวัง" เซนเดอร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเทาเข้มของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขามิได้โต้ตอบในทันที แต่กลับยื่นมือที่สวมถุงมือหนังเนื้อบางมาแตะที่กลีบกุหลาบดอกนั้น แสงสีทองจางๆ วูบไหวรอบปลายนิ้วของเขา เป็นการตรวจสอบหามวลพลังงานเวทที่ตกค้าง "เจ้ากำลังโกหกตัวเอง หรือกำลังพยายามโกหกข้ากันแน่" เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนข้ารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง "พลังที่ทำให้พืชผันแปรได้ถึงระดับโครงสร้างเซลล์เช่นนี้... มันไม่ใช่พรสวรรค์ของชาวสวนทั่วไป มันคือ 'ปราณแห่งพงไพร' ที่สาบสูญไปนับพันปี เอลิน่า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของพ่อมดหนุ่ม ข้ารู้สึกเหมือนมีสายลมเย็นเยือกหมุนวนอยู่รอบตัว หนังสือเก่าแก่บนชั้นวางขยับไหวด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ ข้าพยายามจะถอยหลัง แต่ขาของข้ากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยรากไม้ที่งอกเงยขึ้นมาตามสัญชาตญาณการปกป้องของข้าเอง ข้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความสงสัยที่ปนเปไปกับความระแวง... และลึกๆ ในนั้น ข้ากลับพบความสับสนที่เขาเองก็พยายามซ่อนไว้ "ข้าก็คือเอลิน่า คนที่ท่านเก็บมาดูแลในสวนไงคะ" ข้าเอ่ยพลางก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว แม้จะหวาดกลัว แต่ข้าก็เลือกที่จะไม่หลบสายตา "หากท่านสงสัยในตัวข้า ทำไมท่านไม่ลองดูให้ชัดกว่านี้ล่ะคะ? บางที... ความลับที่ท่านตามหา อาจไม่ได้อยู่ในตำราเล่มไหน แต่มันอยู่ในดินที่ท่านให้ข้าดูแลนั่นแหละ" ข้าเอื้อมมือไปวางบนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้าเขา ทันใดนั้น ความอบอุ่นมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากฝ่ามือข้า ต้นไม้เถาวัลย์ขนาดเล็กที่ประดับตกแต่งอยู่ในห้องเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านของมันเลื้อยพันรอบแขนของเซนเดอร์อย่างนุ่มนวล ราวกับจะทักทายเจ้านายคนใหม่ที่แท้จริง เซนเดอร์ชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจากความเฉยเมยเป็นความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด มือที่เคยเย็นชาของเขาสั่นไหวน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่ไหลเวียนผ่านเถาวัลย์เหล่านั้น พลังที่บริสุทธิ์... พลังที่ทรงพลังและอ่อนโยนจนแม้แต่พ่อมดที่เก่งกาจอย่างเขายังต้องพ่ายแพ้ "นี่มัน..." เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "พลังนี้... เจ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ใช้เวทพฤกษา แต่เจ้าเป็น 'ต้นกำเนิด' ของมัน..." ทว่าก่อนที่เขาจะได้กล่าวสิ่งใดไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวและเร่งร้อน "ท่านเซนเดอร์! แย่แล้วขอรับ! เขตแดนพงไพรชั้นนอกกำลังแตกสลาย พลังเวทประหลาดบางอย่างกำลังกลืนกินกุหลาบเวทมนตร์สีเลือดของท่านจนเหี่ยวเฉาหมดสิ้นแล้ว!" เซนเดอร์ผุดลุกขึ้นทันที ความตึงเครียดกลับมาฉาบทาบนใบหน้าเขาอีกครั้ง เขาหันมามองข้าด้วยแววตาที่สั่นไหวและลึกลับราวกับมีพายุซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือข้าไว้แน่นจนข้ารู้สึกเจ็บ "หากสิ่งที่ข้าสัมผัสได้เมื่อครู่คือความจริง... เอลิน่า... เจ้าคือความหวังเดียวที่จะหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้" เขาดึงข้าให้วิ่งตามออกไปสู่โถงทางเดิน ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องสมุด สายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้องในเงามืด—เงาที่ไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ และดูเหมือนมันกำลังจับจ้องมาที่ข้า... ด้วยความปรารถนาที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าการถูกเปิดโปงตัวตน ม่านหมอกโรแมนซ์จะรอพบทุกท่านในตอนหน้า เพื่อดูว่าเอลิน่าจะใช้พลังที่เพิ่งค้นพบนี้กอบกู้สวนกุหลาบอันเป็นที่รัก หรือเธอจะต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่อาจเลี่ยงได้กันนะคะ