บทเรียนการใช้เวทมนตร์

ปลายขนนกสีดำสนิทจรดนิ่งอยู่เหนือกระดาษเวทมนตร์แผ่นบางเบาราวปีกจักจั่น ทว่าเอลิน่ากลับรู้สึกราวกับว่ามันกำลังกดทับลงบนหัวใจของตนเองโดยตรง ความเงียบงันภายในห้องทำงานของเซนเดอร์หนาแน่นเสียจนได้ยินเสียงหยดของน้ำค้างจากยอดไม้ภายนอกหน้าต่างกระทบกับใบไม้ทีละหยดอย่างชัดเจน "ถ้าสมาธิของท่านกระเจิดกระเจิงไปไกลถึงแปลงกุหลาบสีชาดด้านนอก เกรงว่าบทเรียนในวันนี้คงต้องจบลงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นนะคะ, เอลิน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ โดยที่เจ้าตัวยังคงไม่เงยหน้าขึ้นจากตำราโบราณเล่มหนาที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก เอลิน่าสะดุ้งเล็กน้อย เผลอกำมือที่ซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อคลุมสีครีมแน่นขึ้น ดวงตากลมโตไหวระริกยามกวาดสายตามองไปที่วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามจาง ๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง มันกำลังสั่นไหวและส่งเสียงฮัมเบา ๆ อย่างน่าหวาดหวั่น ราวกับเด็กน้อยดื้อรั้นที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าเธอได้ทุกเมื่อ "ฉันไม่ได้เหม่อเสียหน่อยค่ะท่านเซนเดอร์... เพียงแต่... การจะบังคับให้ละอองมานาพวกนี้รวมตัวกันเป็นรูปทรงเรขาคณิต มันช่างฝืนธรรมชาติเสียเหลือเกิน" เอลิน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังคงชินกับการใช้ปลายนิ้วสัมผัสกลีบดอกไม้เพื่อพูดคุยและถ่ายทอดพลังชีวิตอย่างอ่อนโยน มากกว่าการต้องมาใช้จิตใจที่เฉียบคมควบคุมพลังงานดิบเถื่อนเหล่านี้ให้เข้าที่เข้าทางตามตำราของพ่อมด เซนเดอร์วางขนนกimลงบนแท่นวางอย่างเชื่องช้า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิททอดเงายาวทาบทับร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ฝีเท้าแทบไม่มีเสียง ราวกับภูตพรายแห่งพงไพรที่เคลื่อนไหวไปตามสายลม กลิ่นอายจาง ๆ ของสนซีดาร์และฝนแรกฤดูโชยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจที่เต้นรัวของเอลิน่าสงบลงทีละน้อยอย่างน่าประหลาด "เวทมนตร์ไม่ใช่การฝืนธรรมชาติ, เอลิน่า" พ่อมดหนุ่มหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ระยะห่างระหว่างกันใกล้เสียจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจาง ๆ จากตัวเขา "แต่มันคือการโน้มน้าว... เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะฟังเสียงกระซิบของมานา รอบตัวเรา มิใช่ไปออกคำสั่งกับมัน" มือเรียวยาวของเซนเดอร์เอื้อมผ่านไหล่บางของเธอลงมา ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะทับลงบนหลังมือข้างที่เธอกำลังยกขึ้นเพื่อควบคุมวงแหวนเวทมนตร์ สัมผัสที่แนบชิดนั้นกะทันหันเสียจนเอลิน่าเผลอกลั้นหายใจ แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขาโดยไม่ตั้งใจ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจากต้นคอจนลามเลียไปถึงใบหู สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วพริบตา "ผ่อนคลายหัวไหล่ลง... หายใจเข้าลึก ๆ... และปล่อยให้พลังงานจากปลายนิ้วของเจ้าไหลรินออกไปราวกับสายน้ำที่รินรดรากไม้" เสียงกระซิบนั้นดังอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจัง ลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ใกล้ผิวแก้มทำให้เธอยิ่งสมาธิกระเจิงไปกันใหญ่ แต่น่าแปลก... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาซ้อนทับและนำทาง วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามที่เคยสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อครู่ กลับค่อย ๆ สงบลงและเปล่งแสงนวลตาสว่างไสวขึ้นทีละน้อย ลวดลายซับซ้อนบนอากาศหมุนวนประสานกันอย่างงดงามไร้ที่ติราวกับมีชีวิต เอลิน่าเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง เธอมองภาพสะท้อนของตนเองและชายหนุ่มในกระจกเงาบานใหญ่เบื้องหน้า ทั้งสองคนดูราวกับภาพวาดของจิตรกรเอก ไม่มีบทสนทนาใด ๆ หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวแข่งกับเสียงมานาที่กำลังสั่นพ้องอยู่ในอากาศ "เห็นไหมคะ? เจ้าทำได้ดีกว่าที่คิดเสียอีก" เซนเดอร์กระซิบเบา ๆ ชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงเจือรอยยิ้มจาง ๆ ที่หาได้ยากยิ่ง เอลิน่ารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากรอยยิ้มนั้นผ่านทางความรู้สึก ทว่า ในวินาทีที่เอลิน่ากำลังจะคลายความกังวลและดื่มด่ำไปกับความสำเร็จครั้งแรกนี้ จู่ ๆ วงแหวนเวทมนตร์ที่ควรจะเสถียรกลับเกิดประกายไฟสีม่วงเข้มขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างกะทันหัน! ประกายแสงนั้นแปลกประหลาด มันไม่ใช่มานาบริสุทธิ์ของเซนเดอร์ และไม่ใช่พลังแห่งพฤกษาของเธอ แต่มันคือพลังงานสีดำทมิฬที่คุ้นเคยอย่างน่ากลัว... พลังแห่งคำสาปที่เธอคิดว่าทิ้งไว้เบื้องหลังในอดีตชาติอันเน่าเฟะ! เซนเดอร์ชักมือกลับทันที สีหน้าของพ่อมดหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเทาดั่งหมอกควันหรี่ลงจ้องมองเศษเสี้ยวพลังงานสีดำที่กำลังสลายตัวไปในอากาศด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เอลิน่า..." เซนเดอร์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลงถนัดตา ราวกับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "พลังเมื่อครู่... มันไม่ใช่ของเจ้า และมันไม่ใช่มานาจากป่าแห่งนี้... บอกข้ามาสิ ว่าเจ้ากำลังซ่อนอะไรไว้กันแน่?" ม่านหมอกโรแมนซ์จะรอพบทุกท่านในตอนหน้า เพื่อดูว่าเอลิน่าจะหาคำตอบใดมาคลี่คลายสายตาจับผิดที่เฉียบคมของเซนเดอร์ได้นะคะ