ไหล่ของพ่อมด

รอยยืดเยื้อของอดีตยังคงกรีดลึกอยู่ในความรู้สึก น้ำตาที่รินไหลไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เป็นเพราะความอัดอั้นตันใจที่เอลิน่าต้องแบกรับมาตลอดในฐานะนางร้ายผู้ถูกตราหน้า ไร้ที่พึ่ง และถูกผลักไสให้เผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางเรือนกระจกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนของกุหลาบเวทมนตร์สีคราม กลิ่นอายอันคุ้นเคยและอบอุ่นกลับโอบล้อมร่างของเธอเอาไว้ เซนเดอร์ไม่ได้เอ่ยคำพูดปลอบโยนใดๆ ที่เชยหรือว่างเปล่า มือหนาและหยาบกร้านจากการปรุงยาและดูแลสมุนไพรเอื้อมมาแตะที่ไหล่บางอย่างแผ่วเบา แรงกดน้ำหนักลงบนบ่าเล็กนั้นมั่น มั่นคงราวกับจะบอกให้รู้ว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะหันหลังให้ผู้หญิงคนนี้ ด้านหลังของเธอยังมีพ่อมดแห่งพงไพรคนนี้คอยค้ำจุนอยู่เสมอ เอลิน่าสะท้านเล็กน้อย ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาซบลงกับท่อนแขนที่พาดผ่าน ไออุ่นจากตัวเขาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาปะทะผิวเนื้อ ขับไล่ความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจมาเนิ่นนาน "ร้องออกมาเถอะค่ะ... อยู่ต่อหน้าฉัน เธอไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้" เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลของเซนเดอร์ลอยละลิ่วอยู่เหนือกลุ่มผมสีน้ำตาลยาวสลวย เขาขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งร่างสูงใหญ่ของพ่อมดหนุ่มกลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่ปกป้องเธอจากพายุร้ายในจิตใจ เอลิน่าขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างเผลอไผล ฝ่ามือเล็กกำเสื้อคลุมสีเข้มของเขาแน่นราวกับกลัวว่าภาพความอ่อนโยนนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา ความรู้สึกผิดบาปจากการเป็นนางร้ายในเนื้อเรื่องเดิม ความหวาดกลัวต่ออนาคตที่เคยถูกลิขิตไว้ และความเหนื่อยล้าจากการดิ้นรนทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาผ่านหยาดน้ำตาที่ซึมซับลงบนเนื้อผ้าของเขา เซนเดอร์ถอนหายใจยาวเบาๆ มืออีกข้างยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์พ่อมดผู้เย็นชาและเก็บตัว ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเอลิน่าสั่นไหวอย่างรุนแรง สำหรับโลกใบนี้ เธออาจเป็นเพียงตัวร้ายที่ผู้คนรังเกียจ เป็นหมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกกำจัด แต่สำหรับผู้ชายคนนี้... เธอกลับเป็นเจ้าของสวนกุหลาบที่เขาคอยเฝ้ามองและปกป้องด้วยเวทมนตร์ทั้งหมดที่มี "พวกเขาไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ..." เอลิน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ ใบหน้ายังคงซบอยู่กับไหล่กว้างของเขา "สิ่งที่ฉันทำ... ความพยายามทั้งหมดที่อยากจะเปลี่ยนชะตากรรม มันช่างไร้ค่าในสายตาของพวกตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้น" "ช่างหัวพวกมันสิคะ" เซนเดอร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้ยหยันต่อตระกูลใหญ่เหล่านั้นอย่างไม่ปิดบัง "คนพวกนั้นมองไม่เห็นคุณค่าของเมล็ดพันธุ์ที่กำลังจะเติบโต เพราะดวงตาของพวกเขาเอาแต่มองหาอำนาจและผลประโยชน์ แต่ฉันมองเห็น... เอลิน่า ฉันเห็นว่าเธอทุ่มเทหัวใจให้กับสวนแห่งนี้มากแค่ไหน และนั่นก็เพียงพอแล้ว" คำพูดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังราวกับเวทมนตร์บทFมหาศาล ทำให้หัวใจที่พังทลายของเอลิน่าค่อยๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ ความรู้สึกพ่ายแพ้ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นหอมของกุหลาบเวทมนตร์สายพันธุ์หายากเริ่มส่งกลิ่นอบอวลเข้มข้นขึ้น ราวกับพวกมันกำลังรับรู้ถึงอารมณ์ที่ผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยความรักของนายหญิง กลีบดอกสีครามเปล่งประกายแสงเรืองรองนุ่มนวล ราวกับดวงดาวนับพันที่ร่วงหล่นมาประดับประดาเรือนกระจกแห่งนี้ เซนเดอร์ผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนให้อย่างเบามือ สายตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ยังคงแดงก่ำ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเจ้านายและลูกน้องกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในบรรยากาศที่เงียบสงบ "ถ้าพวกมันกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก เพื่อรบกวนความสงบสุขของเธอ..." เซนเดอร์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือไอเวทมนตร์อันตรายที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีครามเผาผลาญทุกสิ่ง "ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนกวาดล้างพวกมันออกไปจากสารบบเองค่ะ" เอลิน่าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา เมื่อได้ยินคำขู่ที่แสนจะเผด็จการแต่กลับทำให้หัวใจพองโตอย่างประหลาด เธอพยักหน้ารับช้าๆ ความกลัวที่เคยเกาะกินจิตใจมลายหายไปจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและอบอุ่นจนแทบจะหลอมละลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันที่หน้าประตูเรือนกระจก ตามด้วยเสียงทุบประตูดังปัง! ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา "เอลิน่า! ข้ารู้ว่าเจ้าหลบอยู่ที่นี่ ออกมาเดี๋ยวนี้! องค์ชายรัชทายาททรงมีรับสั่งให้จับกุมตัวกบฏเช่นเจ้า!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดที่คุ้นเคยดังทะลุกระจกเข้ามา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซนเดอร์หายวับไปในทันที นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มจัดด้วยความโกรธเกรี้ยว เซนเดอร์ยังไม่ทันได้ขยับตัว เอลิน่าก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาที่เพิ่งจะอ่อนล้าเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เย็นชา และทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด เธอปาดน้ำตากลบเกลื่อนความอ่อนแอทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงนางร้ายผู้กุมอำนาจเงินและระบบเวทมนตร์มหาศาลในมือ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน พลางหันไปมองหน้าประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามา "ไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ เซนเดอร์..." เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง พร้อมกับสะบัดมือเบาๆ เรียกหน้าจอระบบสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยยอดเงินฝากมหาศาลขึ้นมากลางอากาศ "ในเมื่อพวกมันอยากเจอฉันนัก... ฉันก็จะต้อนรับพวกมันให้สาสมกับความอวดดีเองค่ะ" *ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล ระบบได้ทำการหักเงิน 10,000,000 เหรียญทอง เพื่อเปิดใช้งาน 'เขตแดนเวทมนตร์สะท้อนกลับ' อัตโนมัติ* สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ประตูเรือนกระจกก็ถูกถีบพังกระเด็นออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของอดีตคู่หมั้นผู้เย่อหยิ่งและกองกำลังทหารหลวงที่ถือดาบครบมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะรอพบทุกท่านในตอนหน้าค่ะ