ความทรงจำในอดีตชาติ

“อย่ามองเขา... เอลิน่า หลับตาลงเสีย” เสียงกระซิบของเซนเดอร์แหบพร่าและสั่นไหว มือหนาเย็นเฉียบของเขาเอื้อมมาปิดดวงตาของฉันไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ของพ่อมดขยับมาบังร่างฉันไว้มิดราวกับจะใช้ตัวเองเป็นกำแพงกันภัย แต่กลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นดอกกุหลาบที่ฉันพยายามฟูมฟักมาตลอดหลายเดือนกลับถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดที่โชยมากับสายลมในความทรงจำ ภาพในหัวของฉันเริ่มบิดเบี้ยว รสชาติของโลหะจางๆ ในปากตอนที่ดาบเล่มนั้นเสียบทะลุหน้าอกยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ *‘ทำไมถึงช่วยผม... ทำไมคุณถึงเป็นคนแบบนี้กันนะ เอลิน่า?’* เสียงของชายคนนั้น... ชายที่เป็นต้นเหตุแห่งความพินาศในนิยายเรื่องนี้กระซิบข้างหูฉันในวาระสุดท้ายของชีวิตก่อน การตื่นขึ้นมาในร่างใหม่ไม่ได้ลบเลือนความเจ็บปวดนั้น มันเพียงแค่ซ่อนมันไว้ใต้ผืนดินที่ฉันเอาใจใส่ดูแล “เขามาอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?” ฉันถาม เสียงของฉันสั่นเครือราวกับใบไม้ต้องลม มือที่กำชายกระโปรงของเซนเดอร์ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เขาไม่ได้มาคนเดียว” เซนเดอร์ตอบ ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สะท้อนถึงความกังวลที่หาได้ยากยิ่ง “เขากำลังมองมาที่สวนแห่งนี้... เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าใครคือคนที่รอเขาอยู่ข้างใน” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น กลิ่นไอเวทมนตร์รอบตัวเริ่มปั่นป่วนจนกุหลาบเวทมนตร์ที่เคยผลิบานส่งกลิ่นหอมหวานเริ่มหุบดอกลง พวกมันกำลังหวาดกลัว... สัญชาตญาณของพืชพรรณที่ฉันสื่อสารด้วยเตือนภัยรุนแรงจนฉันรู้สึกปวดหนึบไปทั่วหัวใจ ความทรงจำจากชีวิตก่อนไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ภาพห้องโถงที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง เสียงกรีดร้อง และชายผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีเทาเย็นชาที่จ้องมองร่างฉันค่อยๆ สิ้นลม เขาไม่ได้เสียใจ เขาเพียงแค่แปลกใจ... เหมือนกับที่เขากำลังแปลกใจที่เห็นฉันในตอนนี้ “เซนเดอร์...” ฉันเงยหน้ามองเขา พยายามฝืนความรู้สึกวูบโหวงในใจ “ถ้าเขาจำฉันได้... ถ้าเขามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นของเขา...” “เขาจะไม่มีวันได้ตัวเธอไป” เซนเดอร์พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความนุ่มนวลเป็นความเด็ดขาดแบบพ่อมดผู้พิทักษ์ เขาคว้ามือของฉันแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันร้อนผ่าวและหนักแน่นจนน่าใจหาย “ต่อให้ต้องทำลายสวนแห่งนี้ ต่อให้ต้องย้ายเธอไปซ่อนในมิติที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ ฉันจะไม่ยอมให้เศษเสี้ยวของความตายในอดีตมาแตะต้องเธออีก” ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความลุ่มลึกและความหวงแหนที่เขามีต่อฉัน มันไม่ใช่แค่หน้าที่ของคนที่ดูแลสวน แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... สิ่งที่ฉันเคยโหยหามาตลอดทั้งชีวิตก่อน แต่ไม่เคยได้รับ “คุณทำเพื่อฉันขนาดนี้ทำไมกัน?” ฉันถามออกไป เสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ เซนเดอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราจรดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะใบหน้าฉัน หัวใจของฉันเต้นรัวจนน่ากลัว “เพราะในสวนที่เน่าเฟะแห่งนี้... เธอคือดอกไม้ดอกเดียวที่ฉันยอมแลกด้วยจิตวิญญาณเพื่อที่จะให้มันบานต่อไป” แต่ทว่า ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ บนกรวดทางเดินก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงเดินของคนปกติ แต่มันคือเสียงของคนที่มีอำนาจล้นฟ้าและพร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า กุหลาบสีแดงเข้มต้นที่ฉันรักที่สุดพลันเหี่ยวเฉาลงต่อหน้าต่อตาเราทั้งคู่ ราวกับถูกใครบางคนดูดกลืนพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งทอดตัวยาวเข้ามาในรัศมีแสงสว่างของสวน “คุณบอกว่าไม่ให้เขาเข้ามา... แล้วนั่นคืออะไรกันคะ เซนเดอร์?” เงาที่ปรากฏขึ้นไม่ได้เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่มันขยับเข้ามาจนถึงขอบเขตของเวทมนตร์คุ้มกันที่เซนเดอร์สร้างไว้ แล้วเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส... บาเรียที่แข็งแกร่งที่สุดของพ่อมดแห่งพงไพรก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับเศษแก้ว! “นึกว่าจะหาไม่เจอเสียอีก” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏชัดท่ามกลางเงามืด เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ “เจ้าหญิงของผม... ผมตามหาคุณมานานเหลือเกิน” เขาก้าวข้ามซากกุหลาบที่เหี่ยวเฉาเข้ามา ก่อนจะหยิบดอกไม้ดอกหนึ่งที่เหลือรอยช้ำขึ้นมาดมแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด “คราวนี้... คุณจะไม่มีวันได้ตายไปจากอ้อมกอดของผมอีกแล้วนะ เอลิน่า” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความทรงจำที่ขมขื่นของเอลิน่านะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะรอพบทุกท่านในตอนหน้าค่ะ