ปกป้องสวนดอกไม้

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ เซนเดอร์!” เสียงตวาดของเอลิน่าสั่นพร่าไปพร้อมกับเศษปูนที่ร่วงกราวลงมาจากเพดาน ฝุ่นคละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าแรงระเบิดจากภายนอก คือเถ้าถ่านสีดำที่ยังคงลามเลียขึ้นมาจากปลายนิ้วของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับเขากำลังถูกความมืดมิดกลืนกินจากภายใน เซนเดอร์ไม่ขยับหนี เขายังคงรั้งข้อมือเธอไว้แน่น แววตาสีเทาหม่นที่เคยนิ่งสงบดั่งผืนป่าในยามค่ำคืน บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเสียใจ และไม่ใช่การสารภาพบาป แต่มันคือ... ความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่ง “ถ้าเธอออกไปตอนนี้ เธอจะไม่มีวันรอด” เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นวาดผ่านอากาศเบื้องหน้า พื้นที่ว่างเปล่าพลันปรากฏรอยแยกของมิติสีม่วงหม่น “ฉันไม่ได้ขุดหลุมพรางให้เธอ เอลิน่า ฉันกำลังสร้าง ‘กรงขัง’ ที่ปลอดภัยที่สุดให้เธออยู่ต่างหาก” กำแพงห้องรับแขกที่เธอกับเขาเคยนั่งจิบชาด้วยกันทุกบ่ายถูกทลายลงอย่างสมบูรณ์ แรงอัดอากาศพัดให้เส้นผมของเอลิน่าปลิวสะบัด กลิ่นไอเวทมนตร์จากภายนอกที่ปนเปื้อนด้วยไอสังหารพุ่งเข้าประทะผิวหนังจนแสบร้อน เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความไว้ใจที่เธอถักทอมาตลอดหลายเดือนดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงใยแมงมุมที่ขาดสะบั้น เธอไม่เลือกที่จะสะบัดมือออก แต่กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม “ปลอดภัยเหรอ?” เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพ่อมดหนุ่ม “ถ้าสวนกุหลาบของฉันต้องถูกทำลายด้วยเวทมนตร์สกปรกของคนอื่น แล้วฉันจะต้องมีชีวิตอยู่ในกรงขังที่ปราศจากสีเขียวไปเพื่ออะไรกัน!” เซนเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับคำพูดของเธอคือเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจเขาสตินึกคิดที่เคยเลือนหายไปชั่วขณะกลับคืนมา เขาคลายแรงบีบที่ข้อมือเธอลง แต่เถ้าสีดำนั้นกลับลามขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างน่าใจหาย “งั้นก็ช่วยฉัน” เซนเดอร์เอ่ยเสียงแหบพร่า “รวบรวมพลังชีวิตทั้งหมดในสวนนี้ ถ้าเราไม่ทำ... พรุ่งนี้จะไม่มีดอกกุหลาบเหลืออยู่เลยแม้แต่ดอกเดียว” เอลิน่าสูดหายใจลึก เธอปล่อยให้สัญชาตญาณนางร้ายในอดีตกับความอ่อนโยนในปัจจุบันหลอมรวมกัน เธอหลับตาลง สัมผัสถึงชีพจรของแผ่นดินที่อยู่ใต้เท้า สวนแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่พักพิง แต่มันคือลมหายใจของเธอ “จับมือฉันไว้” เอลิน่าออกคำสั่งแทน “อย่าใช้เวทมนตร์ของพ่อมดที่เต็มไปด้วยความแค้นนั่น แต่ใช้เวทมนตร์แห่งการเติบโต... เชื่อมต่อกับรากของพวกมัน เดี๋ยวนี้!” ทั้งคู่ยืนหยัดท่ามกลางซากปรักหักพัง เซนเดอร์ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ฝ่ามือที่เย็นเยียบของเขาประสานเข้ากับมือที่อบอุ่นของเธอ ทันใดนั้น แสงสีเขียวมรกตก็ระเบิดออกมาจากร่างของเอลิน่า มันไหลผ่านแขนของเธอ เข้าสู่ตัวของเซนเดอร์ ราวกับกระแสน้ำที่ช่วยชะล้างเถ้าถ่านสีดำออกไปอย่างช้าๆ ต้นกุหลาบพันปีที่อยู่รอบบ้านเริ่มสั่นไหว กิ่งก้านหนามของพวกมันขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษที่ตื่นจากการจำศีล พวกมันประสานตัวกันเป็นโดมหนามยักษ์ ครอบคลุมทั้งตัวบ้านและสวนดอกไม้เอาไว้ เสียงกรีดร้องของศัตรูที่พยายามบุกเข้ามาจากด้านนอกดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครผ่านม่านหนามเวทมนตร์เข้ามาได้ บรรยากาศเริ่มสงบลง... เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคน เอลิน่าลืมตาขึ้นมองรอบกาย สวนดอกไม้ของเธอปลอดภัยแล้ว แต่มันกลับถูกล้อมรอบด้วยหนามสีดำสนิทที่เกิดจากพลังของเซนเดอร์ มันไม่ได้งดงามเหมือนที่เธอเคยจินตนาการไว้เลย “เธอทำสำเร็จแล้ว” เซนเดอร์พึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือดเถ้าถ่านหายไปแล้ว แต่ความหม่นหมองในแววตายังคงอยู่ “เรา... ปลอดภัยแล้วใช่ไหม?” เอลิน่าถาม พลางขยับถอยห่างจากเขาเล็กน้อย ความสับสนในใจยังคงค้างคา เซนเดอร์ไม่ได้ตอบในทันที เขามองออกไปที่กิ่งก้านหนามที่เขาสร้างขึ้น ก่อนจะหันกลับมาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันเป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับ “ปลอดภัยสำหรับตอนนี้เท่านั้น” เขาเอ่ยแผ่วเบา “แต่มีบางอย่างที่เธอต้องรู้... สิ่งที่ฉันไม่ได้บอกเธอตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ไม่ใช่เรื่องของการหลอกลวง แต่เป็นเรื่องของ ‘ตัวตน’ ของเธอเอง” เขายื่นมือที่ว่างเปล่าออกมาแตะที่แก้มของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะชะงักเมื่อมีเสียงเคาะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านนอกของโดมหนาม ไม่ใช่เสียงโจมตี แต่เป็นเสียงเคาะประตูไม้... ในพื้นที่ที่ควรจะมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น เอลิน่าชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่คุ้นเคยอย่างประหลาด พลังเวทที่เธอควรจะลืมไปพร้อมกับชีวิตเก่าในนิยายเล่มนั้น “เขามาถึงแล้ว” เซนเดอร์กระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ผู้ชายคนที่เธอเคยตายแทนในตอนจบของนิยายเรื่องนี้... เขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในสวนของเธอ เอลิน่า” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและเอาใจช่วยเอลิน่าในสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้เสมอนะคะ