พายุแห่งความขัดแย้ง

"เพราะคนอย่างคุณไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝงไงคะ" เอลิน่าแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่ถือตะกร้าหวายใส่กิ่งกุหลาบเวทมนตร์บีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าผู้มาเยือน แต่สายตาจับจ้องไปที่รอยแยกบนพื้นดินใกล้รากต้นโอ๊กโบราณที่เพิ่งเริ่มสั่นไหวอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่การสั่นจากแผ่นดินไหว แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ดิบที่กำลังฉีกกระชากมิติ "ผลประโยชน์หรือ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเอลิน่า "ถ้าการปกป้องดอกไม้ไร้ค่าในพื้นที่รอยต่อนี้คือผลประโยชน์ งั้นฉันก็คงเป็นนักธุรกิจที่ขาดทุนย่อยยับที่สุดในอาณาจักรแล้วล่ะ" เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของละอองหิมะและดินปืนจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา มันขัดกับความอบอุ่นของสวนแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง เอลิน่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กุหลาบสีครามที่เธอเพิ่งเพาะพันธุ์เริ่มส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนภัย "ถอยไปซะ" เอลิน่าเอ่ยเสียงแข็ง "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างคุณ ท่านเซนเดอร์ไม่ชอบให้ใครมารบกวนอาณาเขตของเขา... โดยเฉพาะคนที่มีไอเวทมนตร์สกปรกติดตัวมาด้วยแบบคุณ" "เซนเดอร์งั้นหรือ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีเหล็กกล้าคู่นั้นวาวโรจน์ "พ่อมดที่หายตัวไปในป่าลึกคนนั้นน่ะหรือ? น่าขันนะที่คนอย่างเธอเลือกจะฝากชีวิตไว้กับเงามืด แทนที่จะเป็นแสงสว่างที่เธอก็รู้ดีว่ามันรอเธออยู่" ขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไปถึงจุดที่อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงจนไอความเย็นเริ่มเกาะตามกลีบกุหลาบ พลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศตะวันออกของชายป่า แสงสีแดงฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนสัญญาณเตือนภัยจากกองทัพหลวง เอลิน่าชะงัก เธอรับรู้ได้ทันทีว่าพายุแห่งความขัดแย้งที่เธอหวาดกลัวมาตลอดได้มาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว "นั่นไม่ใช่ฝีมือฉัน" ชายคนนั้นรีบปฏิเสธ ทว่าสีหน้าของเขากลับดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่ถ้าเธอไม่รีบตัดสินใจตอนนี้ เขตสวนของเธอจะกลายเป็นสนามรบของพวกขุนนางที่ตามล่าหา 'ต้นกำเนิดแห่งพงไพร' ซึ่งเธอก็รู้ดีว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน" เอลิน่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอไม่ได้กลัวความตาย เพราะเธอเคยผ่านจุดนั้นมาแล้วในอดีตชาติ แต่สิ่งที่เธอห่วงคือดอกกุหลาบเวทมนตร์ที่เธอดูแลมากับมือ พวกมันคือสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณ ไม่ใช่อาวุธสงครามที่ใครจะหยิบฉวยไปได้ "ฉันจะไม่มีวันบอกพวกเขา" เอลิน่าตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสงบที่นี่" "งั้นเธอก็เตรียมใจไว้ได้เลย" ชายคนนั้นพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังกลับ แต่ก่อนที่เขาจะหายไปในหมอกควัน เขากลับหยุดชะงักลง แล้วหันมามองเอลิน่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาเหยียดหยาม แต่เป็นความสมเพชอย่างประหลาด "เพราะคนที่เธอกำลังปกป้องอยู่ข้างในนั้น... เขาไม่ใช่พ่อมดอย่างที่เธอเข้าใจมาตลอดหรอกนะ เอลิน่า" ทันทีที่เขาสลายตัวไป ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมสวน เอลิน่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดิน รากไม้ที่เคยเป็นมิตรกลับม้วนตัวรัดรอบข้อเท้าเธอแน่นขึ้นราวกับกำลังปลอบประโลม หรืออาจจะกำลังกักขังเธอไว้กันไม่ให้หนีไปไหน เธอกวาดสายตาไปยังบ้านพักไม้เก่าแก่ที่ดูเหมือนจะสงบนิ่ง ทว่าเธอกลับเห็นเงาร่างของเซนเดอร์ยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นบน เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มองไปที่กองทัพที่กำลังรุกคืบเข้ามา มือของเขาข้างหนึ่งกำลังกุมสร้อยคอที่ทำจากผลึกสีดำสนิท ซึ่งเอลิน่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน ความรู้สึกผิดปกติแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อเธอเห็นว่าไอเวทมนตร์ที่ไหลออกจากตัวเซนเดอร์ไม่ใช่สีเขียวของธรรมชาติที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นสีดำมืดมิดที่กัดกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังปกป้องป่า แต่กำลัง 'เรียกบางอย่าง' ออกมาจากขุมนรก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสวน เอลิน่าลุกขึ้นยืน เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปในบ้าน แต่แล้วเท้าของเธอก็หยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของเซนเดอร์ที่เดินลงมาจากบันได เขายิ้มให้เธอ... เป็นยิ้มที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบที่เธอเคยหลงใหล "ไม่ต้องกลัวนะเอลิน่า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไปด้วยอำนาจมืด "ในเมื่อคนข้างนอกอยากได้สงคราม ฉันก็จะมอบ 'หายนะ' ให้พวกเขาเอง... และเธอ คือพยานเพียงคนเดียวที่จะได้เห็นว่าจริงๆ แล้ว พ่อมดที่เธอรักคืออสูรกายชนิดไหน" เขายื่นมือมาข้างหน้า ฝ่ามือของเขากำลังสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำท่ามกลางสายตาที่แตกสลายของหญิงสาว ก่อนที่กำแพงบ้านจะพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากภายนอก ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง เอลิน่าพบว่ามือที่เขายื่นมานั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องเธอ แต่มันมีไว้เพื่อรั้งเธอให้ลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดไว้ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ม่านหมอกโรแมนซ์หวังว่าตอนที่ 31 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามเรื่องราวของเอลิน่าต่อไปในตอนหน้านะคะ