แผลของพ่อมด

"ท่านจะเงียบไปอีกนานแค่ไหนคะ? ถ้าขืนยังดื้อดึงไม่ยอมให้ฉันทำแผลล่ะก็... พรุ่งนี้กุหลาบสีครามที่ท่านรักคงได้เหี่ยวเฉาไปพร้อมกับความดื้อรั้นของท่านแน่" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเด็ดขาดขณะวางชามน้ำสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียง มือของเธอสั่นเล็กน้อยยามเหลือบมองรอยแผลฉกรรจ์ที่พาดผ่านช่วงไหล่กว้างของชายหนุ่ม กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปนกับกลิ่นไอเวทมนตร์ที่ตกค้างอยู่ในห้องชวนให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เซนเดอร์นั่งพิงหัวเตียง ผิวสีซีดเผือดขัดกับเส้นผมสีเข้มที่ปรกหน้า ใบหน้าคมสันที่มักจะนิ่งเฉยราวกับรูปสลักบัดนี้กลับมีหยาดเหงื่อผุดพราย เขาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยทรงพลังและดุดันในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววอ่อนแรงและเจือความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "มันเป็นพิษจากเงา... เอลิน่า เจ้าไม่ควรเข้ามาใกล้" เสียงของเขาแหบพร่าและแห้งผาก "พิษนั่นหรือคะที่ท่านกลัว? หรือว่ากลัวฉันจะเห็นว่าพ่อมดผู้เก่งกาจก็รู้จักเจ็บปวดเป็นเหมือนกัน?" เอลิน่าขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่คุ้นเคยช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดดูผ่อนคลายลงบ้าง เธอจุ่มผ้าสะอาดลงในน้ำสมุนไพร บิดจนหมาด แล้วค่อยๆ บรรจงแตะลงบนขอบแผลอย่างแผ่วเบาที่สุด เซนเดอร์สะดุ้งเฮือก กล้ามเนื้อไหล่ของเขาเกร็งแน่นจนเอลิน่าสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านภายใต้ฝ่ามือ เธอนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปรับจังหวะการหายใจและลงน้ำหนักมือให้เบาราวกับขนนก "เจ็บมากไหมคะ?" "ไม่..." เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะขบกรามแน่น "เจ็บน้อยกว่าการที่ต้องเห็นเจ้าพยายามทำตัวเข้มแข็ง ทั้งที่มือของเจ้าก็สั่นไม่หยุด" เอลิน่าชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของหญิงสาวที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งในฐานะนางร้ายผู้น่ารังเกียจ บัดนี้มันมีความอ่อนโยนที่สั่นคลอนหัวใจพ่อมดได้อย่างประหลาด "ฉันไม่ได้ทำตัวเข้มแข็งค่ะ เซนเดอร์ แต่ฉันกำลังโกรธ... โกรธที่ท่านเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องกุหลาบพวกนั้น โดยไม่ห่วงเลยว่าใครคนหนึ่งกำลังรอกินมื้อเย็นกับท่านอยู่ที่บ้าน" เซนเดอร์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยความกังวล มือหนาที่วางอยู่บนตักขยับไปสัมผัสข้อมือของเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "กุหลาบพวกนั้น... มีชีวิตเหมือนกับเจ้า" เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นความละมุนอย่างที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น "ข้าปกป้องสิ่งที่ข้ารัก ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ หรือ... คนที่คอยดูแลพวกมัน" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของเอลิน่ากระตุกวูบ เธอหลบสายตาด้วยการก้มลงจัดการกับผ้าพันแผลต่อ ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้าง มีเพียงเสียงหยดน้ำสมุนไพรที่ร่วงลงกระทบพื้นไม้ แสงตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวราวกับจะเต้นระบำไปกับจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ ขณะที่เธอพันผ้าพันแผลรอบไหล่ของเขาเสร็จสิ้น พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นเก่าที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลใหม่ มันไม่ใช่รอยแผลธรรมดา แต่มันคือตราประทับแห่งพันธสัญญาที่บิดเบี้ยวและกำลังเรืองแสงสีม่วงหม่นออกมา เอลิน่าใจหายวาบ เธอเคยอ่านตำราโบราณเกี่ยวกับรอยตรานี้ในสวนกุหลาบ มันไม่ใช่พิษจากเงาธรรมดา แต่มันคือ... ทันใดนั้นเอง บานหน้าต่างไม้เก่าแก่ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยพลังงานบางอย่างที่ไม่ได้รับเชิญ สายลมเย็นเฉียบหอบเอาละอองเกสรดอกไม้ต้องห้ามฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เซนเดอร์ผุดลุกขึ้นทั้งที่ยังบาดเจ็บ มือของเขาคว้าไม้เท้าข้างเตียงแน่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด "หนีไป เอลิน่า!" เขาคำรามเสียงต่ำ แต่ยังไม่ทันที่เอลิน่าจะได้ขยับกาย เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางละอองเกสรที่ลอยฟุ้ง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปนกฮูกที่ชวนขนลุก มันค่อยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่เหมือนจะขูดขีดไปกับความเงียบงัน "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่กำลังปกป้องดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา..." ผู้มาเยือนหยุดยืนอยู่หน้าเตียง ปลายไม้เท้าสีดำสนิทชี้มาที่เอลิน่า "แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าเซนเดอร์... ว่าสิ่งที่เจ้าปกป้องไว้ มันไม่ได้มีแค่ดอกไม้ แต่ยังมี 'ตัวแทนของหายนะ' ที่เจ้าแอบซ่อนไว้อีกคน" เอลิน่ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อปลายไม้เท้าของคนแปลกหน้าชี้มาที่รอยแผลที่ไหล่ของเซนเดอร์ ก่อนที่มันจะเริ่มเรืองแสงสีดำสนิท แล้วดึงเอาความลับที่เธอพยายามจะถามเขาก่อนหน้านี้ออกมาเป็นไอหมอกแห่งอดีตที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นภาพความทรงจำที่เซนเดอร์ไม่เคยบอกใคร "นี่ท่าน... ท่านคือคนที่เป็นคนทำลายตระกูลของฉันในชาติที่แล้วงั้นหรือคะ?" เอลิน่าพึมพำ ขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ!