ความอ่อนโยนที่ก่อตัว

"คุณกำลังจะบอกว่า... กุหลาบสีมรกตพวกนี้เลือกที่จะผลิบานเพราะคุณปรารถนาจะให้มันเป็นเช่นนั้นหรือคะ" เซนเดอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดั่งนัยน์ตาพยัคฆ์ยามเฝ้ามองเหยื่อเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลง เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับขยับกายเข้ามาใกล้จนเอลิน่าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไม้สนและมนตราที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา นิ้วเรียวยาวของพ่อมดหนุ่มเกลี่ยกลีบดอกไม้ที่กำลังเปล่งประกายสีเขียวอ่อนนวลตาอย่างเบามือ "ธรรมชาติไม่เคยทำงานตามคำสั่งของใคร เอลิน่า" เสียงทุ้มต่ำของเขาแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบที่ข้างหู "แต่มันอาจจะยอม ‘ตอบรับ’ ต่อความปรารถนาที่บริสุทธิ์... หรือบางที มันอาจจะแค่กำลังรอคอยคนที่จะรักมันอย่างแท้จริง เหมือนกับที่ผมกำลังรอ..." เอลิน่าชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมสวนเวทมนตร์ ราวกับพรรณไม้โดยรอบพากันกลั้นหายใจเพื่อฟังคำตอบที่พวกเขาทั้งสองต่างติดค้างอยู่ในใจมาเนิ่นนาน "คุณหมายความว่าอย่างไรคะ เซนเดอร์" เธอถาม พยายามประคองน้ำเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาไม่ตอบด้วยคำพูด แต่กลับเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้อย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งของเขาลากผ่านพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก สัมผัสอุ่นซ่านที่ถ่ายทอดผ่านผิวหนังทำให้โลกทั้งใบของเอลิน่าหมุนคว้าง อดีตที่เคยเป็นนางร้ายผู้เย็นชาและโดดเดี่ยวดูห่างไกลออกไปเหมือนความฝันที่เลือนหาย เหลือเพียงความจริงในปัจจุบันที่ความอบอุ่นของคนตรงหน้ากำลังกัดเซาะกำแพงน้ำแข็งในใจเธอจนหมดสิ้น "ผมไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คุณคิด" เซนเดอร์กล่าวพลางหลุบสายตาลงต่ำ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธออีกครั้งด้วยความมุ่งมั่นที่หนักแน่น "แต่ที่ผ่านมา... ผมเฝ้ามองคุณจากเงาของต้นไม้ต้นนี้มานานเกินกว่าที่จะเรียกได้ว่าแค่สังเกตการณ์ ผมเฝ้ามองการเติบโตของคุณ การพยายามไถ่บาปด้วยสองมือที่เปื้อนดินนั้น... มันทำให้หัวใจที่ตายด้านของพ่อมดอย่างผมกลับมาเต้นอีกครั้ง" "คุณ..." เอลิน่าไร้คำพูด เธอไม่เคยคิดเลยว่าชายผู้เงียบขรึมและลึกลับอย่างเขาจะซ่อนความรู้สึกที่รุนแรงเช่นนี้ไว้ภายใต้หน้ากากที่เย็นชา "ความอ่อนโยนที่คุณหยิบยื่นให้สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในสวนนี้ มันสอนให้ผมรู้จักความหมายของการประคับประคอง" เซนเดอร์ขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของเธอ "เอลิน่า... คุณจะรังเกียจไหม หากผมจะขอข้ามเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายกับคนสวน เพื่อไปยืนเคียงข้างคุณในฐานะอื่น" เอลิน่าหลับตาลง ซึมซับไออุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอไม่ได้เป็นนางร้ายที่น่าเกรงขามอีกต่อไปแล้ว และเขาเองก็ไม่ใช่พ่อมดที่น่าเกรงกลัวสำหรับเธออีกต่อไป นี่คือความรัก... ความรู้สึกที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังเกินกว่าคำบรรยายใดๆ "ไม่รังเกียจเลยค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "เพราะที่ตรงนั้น... ฉันก็รอคุณอยู่เหมือนกัน" ริมฝีปากของเขาแตะแต้มลงมาอย่างนุ่มนวล ราวกับเกรงว่าเธอจะบอบช้ำ เป็นจุมพิตที่ไม่มีความเร่าร้อนซ่อนเร้น หากแต่เต็มไปด้วยคำสัญญาและความหมายที่ลึกซึ้งท่ามกลางสวนกุหลาบที่กำลังเบ่งบานเป็นพยานรักให้แก่คนทั้งสอง ทว่า ในวินาทีที่ความสุขดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบที่สุด เสียงนกฮูกสีหมอกตัวหนึ่งก็บินถลาลงมาเกาะที่ไหล่ของเซนเดอร์ มันไม่ได้ส่งเสียงร้อง แต่จดหมายตราประทับสีแดงฉานที่ผูกติดอยู่กับขาของมันกลับทำให้รอยยิ้มของพ่อมดหนุ่มจางหายไปทันที เซนเดอร์คลี่จดหมายออกอ่านเพียงแวบเดียว แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด "มีอะไรหรือคะ?" เอลิน่าถามด้วยความสังหรณ์ใจ "คนจากตระกูลเดิมของคุณ..." เซนเดอร์ขยับตัวบังเธอไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "พวกเขารู้แล้วว่าคุณอยู่ที่นี่ และไม่ใช่การมาเพื่อขอโทษ... แต่มันคือการส่งกองกำลังล่าสังหารมาเพื่อปิดปาก 'นางร้ายที่ล่มสลาย' อย่างคุณให้พ้นทาง" รอยยิ้มของเอลิน่าแข็งค้าง เมื่อเห็นเงาร่างของกลุ่มคนชุดดำที่เริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบเขตของป่าหมอก พร้อมกับพลังเวทที่มืดมิดและคุ้นเคยเกินกว่าที่เธอจะลืมเลือนได้ลง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกไปพร้อมกับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ!