ตลาดนัดเวทมนตร์

"หมอบลง!" เสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์ตวาดขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ เอลิน่าถูกเหวี่ยงไปด้านหลังของชั้นวางหนังสือเวทมนตร์โบราณเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เศษกระจกและไอเวทมนตร์สีม่วงคล้ำจะกระจายตัวดุจฝนกรด กลิ่นไหม้ของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอายดินปืนเวทมนตร์ตลบอบอวลไปทั่วห้อง หัวใจของเอลิน่าเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำในฐานะนางร้ายผู้หิวโหยอำนาจในชาติก่อนพรั่งพรูเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์บังเอิญ มือของเธอที่เคยสัมผัสเพียงกลีบกุหลาบอ่อนนุ่ม บัดนี้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เซนเดอร์ไม่รอให้ฝุ่นควันจางลง เขาชักไม้กายสิทธิ์ทำจากไม้อีโบนีขึ้นมา ร่ายม่านบาเรียโปร่งแสงครอบคลุมตัวพวกเธอไว้ "เซนเดอร์... ใครกัน?" เธอถาม ลมหายใจขาดห้วง ชายหนุ่มไม่ได้หันมามอง ดวงตาสีเทาเข้มดุจท้องฟ้ายามพายุเข้าจดจ้องไปยังร่างในชุดคลุมสีดำที่ก้าวข้ามผ่านกรอบหน้าต่างที่พังทลายเข้ามา "ศัตรูเก่าของพงไพร และคนที่จะทำให้แผนการไปตลาดนัดเวทมนตร์ของเธอพังไม่เป็นท่า... เอลิน่า ฟังนะ หากวันนี้เราจะรอดออกไปได้ เธอต้องลืมความเป็นนางร้ายในอดีต และเชื่อใจพ่อมดข้างตัวเธอคนนี้เพียงอย่างเดียว" เซนเดอร์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟในโคมเวทมนตร์เหนือศีรษะก็ดับวูบลง พื้นที่รอบตัวถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดที่หนาแน่นจนน่าอึดอัด ก่อนที่เขาจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงเพียงชั่วครู่ "ใช้เวทมนตร์พรางตัวซะ เปลี่ยนสีผมและดวงตาด้วยคาถาที่ฉันเคยสอนไป... ตลาดนัดเวทมนตร์ในเมืองอาคาร์เนียไม่มีที่ว่างสำหรับ 'นางร้ายที่ตายไปแล้ว' หรือ 'พ่อมดที่ถูกเนรเทศ' หรอกนะ" เอลิน่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมา เธอไม่ใช่หญิงสาวที่ไร้ทางสู้คนเดิมอีกต่อไปแล้ว มือเรียวบางร่ายคาถาเบาๆ สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ไหลเวียนผ่านปลายนิ้ว เส้นผมสีบลอนด์สว่างถูกย้อมด้วยเวทมนตร์จนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเมล็ดกาแฟ ดวงตาสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีอำพันอบอุ่น เธอหยิบผ้าคลุมไหล่สีมอๆ ขึ้นมาห่มปิดบังชุดที่ดูดีเกินไป "พร้อมไหม?" เซนเดอร์ยื่นมือมาตรงหน้า น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "ถ้าฉันถอยตอนนี้ กุหลาบเวทมนตร์ในสวนที่ฉันเพาะไว้คงเหี่ยวเฉาเพราะความคิดถึงแน่ค่ะ" เอลิน่าวางมือลงบนฝ่ามือของเขา ความอบอุ่นถ่ายทอดผ่านถึงกันและกัน แทนที่ความหวาดกลัวด้วยความตั้งมั่น ทั้งคู่ก้าวผ่านประตูมิติที่เซนเดอร์สร้างขึ้นอย่างเร่งรีบ บรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากกลิ่นควันปืน กลายเป็นกลิ่นเครื่องเทศและไอเวทมนตร์ที่ลอยฟุ้งไปทั่วตลาดนัดยามค่ำคืนของเมืองอาคาร์เนีย เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเสนอขายวัตถุดิบปรุงยาหายากดังกึกก้องไปทั่วจัตุรัสที่ประดับด้วยโคมไฟลอยฟ้า เอลิน่าเดินเคียงข้างเซนเดอร์ พยายามก้มหน้าไม่สบตาใคร เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนท่ามกลางฝูงชนที่สวมหน้ากากและชุดคลุมแปลกตา เซนเดอร์คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา มือของเขากำไม้กายสิทธิ์ไว้ใต้ชายเสื้อคลุมแน่น "จำไว้" เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "อย่าแตะต้องอะไรที่ดูเหมือนดอกไม้ต้องสาป หากเห็นสิ่งที่คุ้นตา ให้แสร้งทำเป็นเมินเฉย... เรามาที่นี่เพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์แห่งแสงสีเงินเท่านั้น อย่าลืมเป้าหมายหลัก" "ฉันรู้ค่ะ" เธอตอบเบาๆ สายตามองไปยังแผงขายของที่เต็มไปด้วยขวดโหลใส่แมลงเวทมนตร์ แต่อันตรายอยู่ใกล้กว่าที่คิด ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินผ่านตรอกแคบๆ เพื่อไปยังร้านค้าเครื่องเทศลับ เอลิน่ากลับหยุดชะงักลง ฝ่าเท้าของเธอเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นเมื่อเห็นป้ายประกาศที่ติดอยู่บนกำแพงหิน ใบหน้าที่วาดไว้บนกระดาษนั่น... มันคือใบหน้าของ 'เอลิน่า' ในชาติก่อน ที่มีคำว่า 'ต้องการตัวในข้อหากบฏ' ตัวเบ้อเริ่มอยู่ด้านล่าง "เซนเดอร์..." เธอพึมพำ ใจสั่นรัว เขารีบดึงตัวเธอให้ขยับเดินต่อ แต่ทว่า เสียงทุ้มแหบพร่าของใครบางคนที่ยืนพิงกำแพงอยู่ใต้เงามืดของตรอกนั้นกลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักลงอย่างสิ้นเชิง "ไม่ได้พบกันนานเลยนะ 'อดีต' ราชินีแห่งกุหลาบพิษ... หรือฉันควรจะเรียกว่า 'นักทำสวนฝึกหัด' ดีล่ะ?" ร่างในชุดคลุมสีเงินก้าวออกมาจากเงามืด ชายผู้นั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปกุหลาบที่กลางหน้าผาก... เป็นคนเดียวกับที่เคยทรยศเธอในชาติก่อน เซนเดอร์ขยับตัวบังเอลิน่าไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เอลิน่ากลับก้าวออกมาจากแผ่นหลังของเขา ดวงตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวอย่างที่เซนเดอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้กลัว แต่เธอกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด "การปลูกกุหลาบสอนให้ฉันรู้ว่า... วัชพืชที่ถอนไม่หมดตั้งแต่ราก ย่อมกลับมาสร้างความรำคาญซ้ำซาก" เอลิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่แฝงไอเย็นเยียบก่อนจะขยับมือเบาๆ ราวกับจะโปรยละอองเกสรที่มองไม่เห็นใส่ชายผู้นั้น ทว่าทันใดนั้นเอง มือปริศนาที่มีกลิ่นหอมของดอกไม้พิษกลับเอื้อมมาจากด้านหลังของเอลิน่า พร้อมกับกระซิบคำที่ทำให้โลกของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ "แม่จ๋า... ทำไมถึงจำลูกคนนี้ไม่ได้ล่ะคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ