เผชิญหน้าอดีตคนรัก

“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ขาย... กุหลาบพุ่มนี้มีเจ้าของแล้ว และข้าก็ไม่ยินดีจะส่งต่อให้ใครทั้งนั้น” เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเธอยังคงความนุ่มนวลแต่เด็ดขาดราวกับรากไม้ที่หยั่งลึกในผืนดิน เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านดอกไม้เล็กๆ กลางตลาดเมืองหลวง มือเรียวบางที่เปื้อนดินจางๆ ของเธอยังคงบรรจงตัดแต่งกิ่งก้านของกุหลาบเวทมนตร์สีขาวมุกอย่างทะนุถนอม “แต่ข้าให้ราคาสูงกว่าที่พวกพ่อค้าทั่วไปให้ถึงสามเท่า... เอลิน่า เจ้าไม่คิดจะเงยหน้ามองลูกค้าคนสำคัญสักหน่อยหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาดทำให้มือของเอลิน่าชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลด้วยกลิ่นไม้สนจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้หัวใจของนางร้ายผู้โง่เขลาในอดีตเต้นระรัว แต่ในยามนี้ มันกลับทำให้เธอรู้สึกเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ เอลิน่าค่อยๆ วางกรรไกรตัดแต่งลง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษเบื้องหน้า ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูราวกับท้องฟ้าก่อนพายุจะเข้า ชายผู้นี้คือ ‘เลออนฮาร์ด’ อดีตคู่หมั้นผู้ที่เคยทอดทิ้งเธอไปในวันที่เธอตกต่ำที่สุด “ราคาหรือคะ?” เอลิน่าคลี่ยิ้มบาง ทว่าดวงตากลับห่างเหิน “ท่านเลออนฮาร์ด ท่านยังคงเป็นคนเดิมเสมอ... เชื่อว่าทุกอย่างบนโลกนี้ซื้อได้ด้วยเหรียญตรา แต่สำหรับกุหลาบของข้า มันไม่ใช่สินค้าค่ะ มันคือชีวิต” เลออนฮาร์ดชะงักไป สีหน้าของเขาดูประหลาดใจเมื่อเห็นภาพลักษณ์ของอดีตคู่หมั้นสาวที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ หญิงสาวที่เคยแต่งตัวจัดจ้านและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน บัดนี้กลับดูสง่างามในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย กลิ่นอายความอบอุ่นของผืนดินและพรรณไม้แผ่ออกมาจากตัวเธอจนน่าประหลาดใจ “เจ้าเปลี่ยนไปมาก... เอลิน่า” เขาพึมพำ สายตากวาดมองไปรอบร้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้เวทมนตร์หลากสีสัน “ข้าเคยได้ยินข่าวลือว่าเจ้าหนีหายไปอยู่ในป่าลึก ไม่นึกเลยว่าจะมาเปิดร้านอยู่ในตลาดที่วุ่นวายเช่นนี้” “การเปลี่ยนไปคือธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตค่ะ ท่านเองก็ดู... เหนื่อยล้าไปมากนะคะ สำหรับคนที่เพิ่งก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งดยุคเต็มตัว” เอลิน่าจงใจเน้นคำว่า ‘เหนื่อยล้า’ เธอเห็นร่องรอยความเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา เลออนฮาร์ดขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนเอลิน่าได้กลิ่นความโดดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงนั้น มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เธอเคยสัมผัสในตอนที่ยังเป็นนางร้ายที่โหยหาความรักจากเขา “ข้ามาที่นี่เพื่อจะบอกว่า... เรื่องในอดีต ข้าเองก็มีส่วนผิด” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ถ้าเจ้าต้องการจะกลับไป— กลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ ข้าสามารถจัดการทุกอย่างให้ได้” เอลิน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความขมขื่น แต่มันคือการหัวเราะเยาะเย้ยให้กับความทรงจำที่เลือนหายไปแล้ว “ท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ? ที่นี่... ท่ามกลางดอกไม้พวกนี้ คือที่ที่ข้าควรอยู่ที่สุดแล้ว ไม่ใช่ในวังวนของอำนาจที่ท่านหยิบยื่นให้” “แต่เจ้ากำลังลำบาก! การขายดอกไม้ไปวันๆ มันจะมีอนาคตได้อย่างไร” “ความสุขที่ได้เห็นดอกไม้บาน คืออนาคตที่ข้าเลือกแล้วค่ะ” เอลิน่าตอบพลางหันไปหยิบกระถางกุหลาบเวทมนตร์ขึ้นมาประคองไว้ “ขอบพระคุณที่แวะมานะคะท่านดยุค แต่ร้านของข้ากำลังจะปิดแล้ว และข้าก็ไม่ต้อนรับคนที่มองเห็นค่าของสิ่งของมากกว่าหัวใจค่ะ” เลออนฮาร์ดกำหมัดแน่น ความถือตัวของเขากำลังถูกท้าทายจากหญิงสาวที่เขาเคยเขี่ยทิ้งราวกับเศษขยะ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยโต้ตอบ บรรยากาศภายในร้านกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนไอเย็นระเหยออกมาจากปลายเท้าของเอลิน่า กิ่งก้านของเถาวัลย์ที่ประดับอยู่ตามผนังร้านเริ่มขยับไหวราวกับมีชีวิต พวกมันยืดตัวออกมาขวางกั้นระหว่างเขากับเอลิน่าอย่างปกป้อง ประตูไม้หน้าร้านถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่กลับส่งเสียงกดดันที่ทำให้เลออนฮาร์ดต้องชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มที่ดูราวกับกลืนไปกับความมืดก้าวเข้ามาข้างใน กลิ่นอายเวทมนตร์ที่หนาแน่นและรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนเลออนฮาร์ดรู้สึกหายใจลำบาก “เอลิน่า...” เสียงทุ้มลึกที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยความหวงแหนเอ่ยขึ้น “ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้คนนอกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเจ้า โดยเฉพาะคนที่นำพาความวุ่นวายมาด้วย” เอลิน่าหันไปมอง ‘เซนเดอร์’ ที่ยืนตระหง่านอยู่หลังร้าน แววตาของพ่อมดหนุ่มไม่ได้มองมาที่เธออย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับจับจ้องไปที่เลออนฮาร์ดด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้แหลกคามือ เซนเดอร์ก้าวผ่านเถาวัลย์ที่เปิดทางให้เขาอย่างรู้ใจ พลางวางมือหนาลงบนไหล่ของเอลิน่าเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุด เลออนฮาร์ดเบิกตากว้างเมื่อเห็นการปรากฏตัวของบุรุษผู้ซึ่งเป็นที่เลื่องลือในฐานะพ่อมดแห่งพงไพร “เจ้า... พ่อมดคนนั้น?” เซนเดอร์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับขยับรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งดูอย่างไรก็ไม่ใช่ยิ้มที่เป็นมิตร “ดูเหมือนแขกผู้มีเกียรติท่านนี้จะอยากได้กุหลาบงั้นหรือ? น่าเสียดายที่ดอกไม้ในสวนของข้า... ไม่ชอบกลิ่นสาบของคนใจโลเลเสียด้วยสิ” วินาทีนั้นเอง กุหลาบสีขาวมุกที่เอลิน่าถืออยู่ในมือก็เปลี่ยนสีเป็นแดงฉานราวกับหยดเลือด หนามแหลมคมของมันยาวขึ้นจนแทงทะลุถุงมือหนังของเธอ และแทนที่จะเจ็บปวด เอลิน่ากลับรู้สึกได้ถึงกระแสเวทมนตร์ที่ไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กุหลาบดอกนั้น มันไม่ใช่กุหลาบธรรมดา แต่มันกำลังดึงดูดพลังชีวิตของทุกคนในร้านไปรวมไว้ที่จุดศูนย์กลาง—รวมถึงพลังเวทของเลออนฮาร์ดที่กำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว! “เกิดอะไรขึ้น...” เลออนฮาร์ดทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก “นี่เจ้า... เจ้าใช้มนต์ดำกับข้าหรือ!” เอลิน่ามองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว เธอหันไปสบตากับเซนเดอร์ที่ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่เหนือกว่า และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากห้าม เสียงกระซิบเย็นเยียบของเซนเดอร์ก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอ... “เอลิน่า ที่รัก... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าอดีตของเจ้าจะปล่อยให้เจ้าเริ่มต้นใหม่ได้ง่ายๆ โดยไม่มีราคาที่ต้องจ่าย?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ