เซนเดอร์หึงหวง

"คุณกำลังจะบอกว่า... ดอกกุหลาบสีน้ำเงินจันทร์เสี้ยวนี้ เหมาะกับขุนนางหนุ่มจากเมืองหลวงคนนั้นมากกว่าผมอย่างนั้นหรือครับ เอลิน่า?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบดุจผืนน้ำในยามปกติ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความไม่พอใจที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เซนเดอร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเรือนกระจกแก้ว กลิ่นอายเวทมนตร์รอบกายเขากำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นจางๆ แผ่ซ่านจนดอกกุหลาบในกระถางดินเผารอบข้างสั่นไหวและหุบกลีบลงด้วยความหวาดเกรง เอลิน่าชะงักมือที่กำลังถือกรรไกรแต่งกิ่ง เธอวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับดวงตาสีเทาเข้มที่ดูคล้ายพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ลึกๆ ภายในนั้น "เซนเดอร์... ฉันแค่หมายความว่า ท่านเซอร์อาเธอร์ให้ความสนใจในพฤกษศาสตร์ เขาเพิ่งซื้ออุปกรณ์ทำสวนหายากมาให้เพื่อแลกกับการชมดอกไม้ในสวนของเราเท่านั้นเองค่ะ" เอลิน่าพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้ในใจจะอดขำไม่ได้กับท่าทีที่ดูเหมือนเด็กถูกแย่งของเล่นของพ่อมดหนุ่มผู้สุขุมคนนี้ "เขาซื้ออุปกรณ์ให้งั้นหรือ?" เซนเดอร์เลิกคิ้วขึ้น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังถุงมือหนังเนื้อดีที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นของขวัญจากท่านเซอร์ผู้เพิ่งมาเยือน "แต่ผมเป็นคนมอบที่ดินผืนนี้ให้คุณ ผมเป็นคนสอนวิธีใช้เวทมนตร์เร่งการเติบโต และผม... เป็นคนอยู่เคียงข้างคุณทุกครั้งที่กุหลาบเหล่านี้ผลิบาน เอลิน่า คุณคิดว่าของขวัญเพียงเล็กน้อยเหล่านั้น มีค่ามากกว่าเวลาที่เราใช้ด้วยกันมาตลอดหลายเดือนหรือคะ?" ประโยคสุดท้ายของเขาแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ทำให้หัวใจของเอลิน่าเต้นผิดจังหวะ เธอไม่ได้มองเห็นแค่พ่อมดผู้เก่งกาจ แต่เธอกำลังมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหวงแหนพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวของเขา—นั่นก็คือตัวเธอ เอลิน่าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ระเหยออกมาจากเสื้อคลุมสีเข้มของเขา "คุณกำลังหึงหรือคะ เซนเดอร์?" เซนเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสะบัดหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างเรือนกระจกที่เห็นสวนกุหลาบกว้างสุดลูกหูลูกตา ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ จนเขารีบยกมือขึ้นกอดอกเพื่อซ่อนความประหม่า "ผมแค่รู้สึกว่า... ขุนนางพวกนั้นไม่มีความอดทนพอที่จะเข้าใจความงามของดอกไม้ที่คุณปลูกด้วยหยาดเหงื่อหรอก พวกเขาเห็นมันเป็นเพียงของประดับบารมี" เขาตอบเสียงเรียบ แต่กระแสน้ำเสียงกลับฟังดูขัดใจอย่างเห็นได้ชัด "และที่สำคัญ... ผมไม่ชอบเวลาที่ใครมาจ้องมองคุณด้วยสายตาแบบนั้น" "สายตาแบบไหนคะ?" เธอแกล้งถามพลางเอียงคอ "สายตาที่เหมือนกับ... อยากจะเด็ดดอกไม้ที่สวยที่สุดในสวนไปไว้ในแจกันส่วนตัว โดยไม่สนใจว่ารากของมันจะแห้งตายหรือเปล่า" เซนเดอร์หันกลับมาประจันหน้า ดวงตาคู่นั้นวูบไหวด้วยความหม่นหมอง "เอลิน่า ผมอาจจะเป็นเพียงพ่อมดที่ชอบเก็บตัวอยู่ในป่า แต่ผมรู้ดีว่าสำหรับคุณ... ผมอาจจะไม่ใช่ตัวเลือกที่น่าสนใจเท่ากับคนพวกนั้น" คำพูดที่ดูตัดพ้อนั้นทำให้เอลิน่ารู้สึกหน่วงในใจ เธอเข้าใจดีว่าความไม่มั่นใจในตัวเซนเดอร์นั้นมาจากอดีตอันโดดเดี่ยวที่เขาเคยเผชิญมาตลอดชีวิต เขาไม่เคยได้รับความรักที่ชัดเจน จนกระทั่งเธอเข้ามาแทรกซึมในโลกสีเทาของเขา "เซนเดอร์คะ" เอลิน่าเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อคลุมของเขาเบาๆ สัมผัสถึงไออุ่นที่แฝงอยู่ภายใน "คุณไม่ใช่แค่พ่อมดที่เก็บตัว และคุณไม่ใช่ตัวเลือก แต่คุณคือเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากตื่นขึ้นมาทำสวนในทุกๆ วัน ดอกไม้พวกนี้อาจจะงดงาม แต่ถ้าไม่มีคุณช่วยดูแล ฉันคงไม่มีความสุขได้ขนาดนี้หรอกค่ะ" เซนเดอร์ก้มลงมองมือเรียวของเธอที่แตะอยู่บนแขนเขา แววตาที่แข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนแสงลง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบาผ่านใบไม้ด้านนอก "งั้น... คุณจะตกลงไหม ถ้าผมจะขอให้คุณเลิกรับของจากเขา และยอมให้ผมเป็นคนจัดหาทุกอย่างให้คุณแต่เพียงผู้เดียว?" เขาถามเสียงเบา ราวกับกำลังขอคำมั่นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เอลิน่ากำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูเรือนกระจกที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงเคาะที่ฟังดูไม่เป็นมิตรนัก "ขออภัยที่ขัดจังหวะการสนทนาอันแสนหวานนะท่านเซนเดอร์... แต่ดูเหมือนว่า 'แขก' ที่คุณไม่ต้อนรับ ได้นำคำสั่งจากราชสำนักมาถึงมือเอลิน่าแล้ว" ชายในชุดเกราะเงินยืนอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา และในมือของเขามีตราประทับสีแดงฉานที่เอลิน่าจำได้ดี... มันคือหมายเรียกตัวจากพระราชวังที่เธอเคยสาบานว่าจะไม่กลับไปเหยียบอีกชั่วชีวิต เซนเดอร์ขยับตัวยืนบังหน้าเอลิน่าในทันที มือของเขาเริ่มมีประกายไฟสีม่วงอ่อนๆ ปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ รี้ดเดอร์ที่รักของม่านหมอกโรแมนซ์ร่วมลุ้นไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ