การปะทะด้วยวาจา

"ถอยไปเถอะค่ะ เซนเดอร์" น้ำเสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนถึงหัวใจของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ใช้น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดคิด แต่เป็นความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม มือบางแตะลงบนแขนเสื้อคลุมของพ่อมดแห่งพงไพรเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นกลับมีอานุภาพดึงรั้งประกายไฟสีม่วงที่กำลังปะทุรอบตัวเขาให้มอดดับลงไปอย่างน่าประหลาด เจ้าชายคาเลบอดีตคู่หมั้นผู้สูงศักดิ์ ก้าวออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ประดับด้วยท่าทีถือดี ดวงตาสีฟ้าเย็นชาคู่นั้นกวาดมองเอลิน่าราวกับเธอกำลังสวมใส่เครื่องแต่งกายที่ต่ำต้อยเกินควร "เอลิน่า เธอถึงกับต้องลดตัวมาคบค้าสมาคมกับพวกจอมเวทนอกรีตในป่าลึกแบบนี้เชียวหรือ? น่าสมเพชนัก... ที่ที่เธอควรอยู่คือห้องโถงสีทอง ไม่ใช่กระต๊อบพุพังกับกลิ่นดินโคลนพวกนี้" คาเลบเหยียดยิ้ม พลางปัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นออกจากเสื้อคลุมหรูหราของเขา เอลิน่าหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันในที เธอปล่อยมือจากเซนเดอร์แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับอดีตคนรักโดยไม่หลบสายตา "ห้องโถงสีทองที่เต็มไปด้วยหน้ากากและคำลวงนั่นน่ะหรือคะ ฝ่าบาท? ขอบคุณที่เตือนสติ แต่กุหลาบของหม่อมฉันในป่าแห่งนี้ แม้จะมีหนามคม แต่มันก็ไม่มีวันกัดกินใจคนด้วยคำลวงเหมือนที่ท่านถนัดทำ" คาเลบชะงักไปชั่วครู่ คิ้วหนาขมวดมุ่น "เธอเปลี่ยนไปมากนะเอลิน่า กล้าต่อปากต่อคำกับฉันโดยไม่มีอำนาจเบื้องหลังคุ้มหัวแล้วหรือไง? อย่าลืมสิว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าฉันต้องการจะทำลายสวนกระจอกๆ นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง... เธอก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่ไม่มีใครต้องการอีกต่อไป" เซนเดอร์ขยับตัวอีกครั้ง แต่เอลิน่าส่งสายตาห้ามไว้ เธอเดินเข้าไปใกล้คาเลบจนห่างเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและกลิ่นละอองเกสรดอกไม้ที่ติดตัวเธอมา ทำให้ชายผู้สูงศักดิ์ต้องผงะถอยไปครึ่งก้าวด้วยความรำคาญ "ท่านพูดถูกค่ะคาเลบ... หม่อมฉันไม่มีอำนาจ ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ และไม่มีใครต้องการในสายตาของคนมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างท่าน" เอลิน่าขยับยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวาน แต่แววตาเธอกลับคมกริบดุจมีดพกที่ซ่อนไว้ใต้กลีบดอกไม้ "แต่ในขณะที่ท่านกำลังตื่นตระหนกกับอำนาจที่กำลังสั่นคลอนในเมืองหลวง จนต้องระเห็จมาตามหาตัวหม่อมฉันถึงที่นี่เพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง... หม่อมฉันกลับกำลังดื่มด่ำกับความสงบที่ท่านไม่มีวันหาซื้อได้ด้วยทองคำทั้งคลัง" "เธอ...!" คาเลบกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ความแตกต่างระหว่างเราคืออะไรท่านทราบไหมคะ?" เอลิน่าเอ่ยเสียงต่ำแต่นิ่งสนิท "ท่านเห็นต้นไม้เป็นเพียงสิ่งประดับชั่วคราว แต่หม่อมฉันเห็นมันเป็นชีวิต... และคนที่ไม่เคารพต่อชีวิตอย่างท่าน ต่อให้ครองบัลลังก์ได้ ก็เป็นได้แค่กษัตริย์ที่ครองผืนทรายที่ไร้หัวใจเท่านั้นค่ะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่กลางอากาศ เสียงนกร้องในพงไพรเงียบกริบลงทันที ราวกับธรรมชาติกำลังเฝ้าดูการปะทะด้วยวาจาของมนุษย์ทั้งสอง คาเลบยกมือขึ้นชี้หน้าเอลิน่า นิ้วของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธจัด เขาทำท่าจะร่ายเวทบางอย่างออกมา แต่นิ้วของเขากลับมีเพียงประกายไฟริบหรี่ที่ดับวูบลงทันทีเมื่อสัมผัสกับบรรยากาศรอบสวนแห่งนี้ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของท่านค่ะ คาเลบ" เอลิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ออกไปก่อนที่ธรรมชาติที่นี่จะปฏิเสธการมีอยู่ของท่านโดยที่หม่อมฉันไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย... พลังเวทที่นี่มันไม่ถูกชะตากับคนที่มีจิตใจบิดเบี้ยวหรอกนะคะ" คาเลบขบกรามจนเห็นสันกรามชัดเจน เขามองสลับระหว่างสายตาที่มุ่งมั่นของเอลิน่าและร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กของเซนเดอร์ในมุมมืด ในที่สุดเขาก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างเจ็บใจ "จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีเอลิน่า! วันที่สวนนี้เหี่ยวเฉา และความอดทนของเซนเดอร์หมดลง เธอจะคลานกลับมาหาฉันด้วยความอับอาย!" คาเลบตวาดทิ้งท้ายก่อนจะสะบัดชายเสื้อหันหลังกลับเดินหายเข้าไปในเงามืดของพงไพรอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เซนเดอร์ก้าวเข้ามาหาเอลิน่า เขามองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความกังวลที่เคยมีจางหายไป เหลือเพียงความชื่นชมที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาสีครามลึกซึ้งคู่นั้น "คุณเก่งมาก..." เสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ผมเกือบจะเผลอสาปเขาให้กลายเป็นต้นไม้ไปเสียแล้ว ถ้าคุณไม่ห้ามไว้ก่อน" เอลิน่าหันกลับมาหาเขา รอยยิ้มที่ฝืนไว้เมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไว้ใต้ความเข้มแข็ง "เขาก็แค่คนหลงทางในอำนาจค่ะเซนเดอร์... แต่ฉันกลัวว่าเรื่องนี้มันจะยังไม่จบง่ายๆ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินเข้าสู่ตัวบ้าน สายลมวูบหนึ่งก็พัดผ่านพาสิ่งของชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากกิ่งไม้เหนือศีรษะ มันคือจดหมายที่มีตราประทับสีแดงสดของราชสำนักที่เอลิน่าจำได้ดี... ตราประทับของกษัตริย์องค์ปัจจุบันที่เธอไม่ได้ติดต่อมานานนับปี เซนเดอร์ก้มลงหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา มือของเขาชะงักไปเมื่อเห็นชื่อผู้รับที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่คุ้นเคย "เอลิน่า... จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ส่งถึงคุณ แต่ส่งถึงผม" เซนเดอร์เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "และผู้ที่ส่งมา คือคนเดียวกับที่สั่งเนรเทศคุณออกจากเมืองหลวงเมื่อสามปีก่อน" ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เอลิน่าในทุกก้าวย่างนะคะ