ผู้ช่วยตัวจิ๋ว

“หากเจ้ายังฝืนเร่งเร้าพลังชีวิตของพวกมันด้วยวิธีเดิมแบบนี้ อีกไม่เกินสามวันกุหลาบสีมรกตพวกนี้ได้กลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะทันได้บานแน่ เอลิน่า” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบของไอเวทมนตร์ที่ลอยวนอยู่รอบกาย เอลิน่าชะงักมือที่กำลังถือคทาไม้โอ๊คสั้น เธอกัดริมฝีปากแน่นจนขึ้นสีระเรื่อ พยายามข่มความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก “ถ้าท่านพ่อมดมีความเห็นที่ดีกว่า ก็ช่วยขยับปากบอกกันตรงๆ แทนการมายืนวิจารณ์อยู่เงียบๆ จะดีกว่าไหมคะ” เอลิน่าวางอุปกรณ์ทำสวนลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งของเซนเดอร์ เขายืนอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางหมู่มวลพฤกษาในเรือนกระจก ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งของเขาสะท้อนภาพหญิงสาวที่เปื้อนคราบดินจางๆ บนแก้ม เซนเดอร์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเอลิน่าได้กลิ่นอายของไม้สนและละอองเวทมนตร์โบราณที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ข้าไม่ได้มาเพื่อวิจารณ์ แต่มาเพื่อเตือน” เขาหยิบกิ่งกุหลาบที่ดูเหี่ยวเฉาขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสเบาๆ ที่กลีบดอกที่ยังไม่คลี่ “เจ้าพยายาม ‘บังคับ’ ให้พวกมันโต แต่ธรรมชาติไม่ได้ต้องการการบังคับ... มันต้องการผู้ช่วย” เอลิน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ “ผู้ช่วย? ในสวนที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้ ท่านจะให้ข้าไปหาใครมาช่วยงานงั้นหรือคะ” เซนเดอร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางกิ่งกุหลาบลงแล้วหยิบหินผลึกใสที่มีลวดลายอักขระประหลาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม “การอัญเชิญภูตดอกไม้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพลังเวทที่มหาศาล แต่มันขึ้นอยู่กับความไว้วางใจที่เจ้ามอบให้แก่แผ่นดิน... เอลิน่า เจ้ากล้าพอที่จะเปิดใจให้สิ่งที่เจ้ามองไม่เห็นหรือไม่” เอลิน่าเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ ในฐานะอดีตนางร้ายที่เคยสูญเสียทุกอย่าง ความเชื่อใจเป็นสิ่งที่เธอขัดเกลามาอย่างยากลำบากที่สุด แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเซนเดอร์ เธอพบเพียงความเวิ้งว้างที่อบอุ่นอย่างประหลาด เธอตัดสินใจหยิบผลึกนั้นมาไว้ในมือ เธอปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม สัมผัสถึงความร้อนจากผลึกที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่ผิวหนัง เธอจินตนาการถึงสวนกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน จินตนาการถึงลมหายใจของพื้นดินและหยาดน้ำค้างที่เกาะบนใบไม้ แทนที่จะใช้ ‘พลัง’ เธอเปลี่ยนเป็นการใช้ ‘ความรู้สึก’ ถ่ายทอดความปรารถนาอันบริสุทธิ์ออกไป *‘เจ้าไม่ได้โดดเดี่ยว... และข้าก็ต้องการเพื่อนร่วมทาง’* วินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็เริ่มบิดเบี้ยว กลิ่นหอมฟุ้งของมวลบุปผาอบอวลไปทั่วเรือนกระจกจนแทบจะหายใจไม่ออก แสงสีเขียวมรกตจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ ก่อนจะกลายเป็นละอองแสงที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ “นั่นมัน...” เอลิน่าอุทานออกมาเบาๆ เมื่อละอองแสงเหล่านั้นรวมตัวกันกลายเป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ ร่างกายโปร่งแสงมีปีกบางใสราวกับแมลงปอและใบหน้าที่ซุกซน พวกมันกระพือปีกบินวนรอบตัวเอลิน่า ก่อนจะหยุดลงบนไหล่และเส้นผมของเธอ “ภูตกุหลาบ” เซนเดอร์เอ่ยพึมพำ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก “ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกใจเจ้ามากทีเดียว” เอลิน่าหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว เมื่อภูตจิ๋วตัวหนึ่งใช้มือเล็กๆ ของมันลูบแก้มเธอเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำสวนหายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับเวทมนตร์ในตัวของเธอกำลังเชื่อมโยงเข้ากับสวนแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในขณะที่ความสุขกำลังเอ่อล้นนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงของนกกระจอกป่าก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าต่างกระจกที่เปิดทิ้งไว้ เซนเดอร์ชะงัก ก้าวยาวๆ ไปที่หน้าต่างทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเคร่งขรึมในชั่วพริบตา “เกิดอะไรขึ้นคะ?” เอลิน่าเดินตามไปข้างๆ เซนเดอร์ชี้ไปยังผืนป่าที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งควันไฟสีดำทมิฬกำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันไม่ใช่ควันจากธรรมชาติ แต่มันคือกลิ่นไหม้ของเวทมนตร์มืดที่คุ้นตาเกินไปสำหรับเอลิน่า... กลิ่นอายของคนที่เธอเคยเรียกว่า ‘คู่หมั้น’ ในชาติก่อน “เขามาถึงเร็วกว่าที่ข้าคิด” เซนเดอร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กระชับไม้เท้าในมือแน่น “เจ้าภูตตัวจิ๋วของเจ้า... ดูเหมือนจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเสียแล้ว” ในจังหวะที่เซนเดอร์หันกลับมาหาเอลิน่า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าสวน ล้อมรอบเรือนกระจกแห่งนี้ไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ตะโกนก้องผ่านสายลม “เอลิน่า! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่... ออกมาให้ข้าเห็นหน้าเสียดีๆ ก่อนที่ข้าจะเผาสวนเวทมนตร์ที่ไร้ค่านี่ให้วอดวาย!” เอลิน่าตัวชาวาบ มือที่กำแน่นอยู่ข้างกายสั่นสะท้าน เธอหันไปมองเซนเดอร์ที่ขยับมายืนบังเธอไว้ และวินาทีนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ก็ระเบิดออกด้วยแรงระเบิดจากเวทมนตร์มืด! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับม่านหมอกโรแมนซ์ในตอนนี้นะคะ!