ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน

“อย่าแตะต้องกลีบของมันเด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้ปลายนิ้วกลายเป็นน้ำแข็งไปตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในเรือนกระจกหลังลับแล เขาไม่ได้หันมามองเอลิน่า แต่ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นจดจ้องอยู่กับก้านดอกไม้สีครามจัดที่กำลังสั่นไหวราวกับมีชีวิต เอลิน่าชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะหยดน้ำค้างบนกลีบกุหลาบสีน้ำเงิน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวมัน ราวกับกุหลาบดอกนี้ไม่ได้เติบโตด้วยน้ำและปุ๋ย แต่เติบโตด้วยความโดดเดี่ยวและเวทมนตร์ต้องห้าม “ฉันแค่คิดว่า... มันดูเหงาค่ะ” เอลิน่าเอ่ยเสียงแผ่ว สอดมือกลับเข้าไปในแขนเสื้อคลุมสีครีมของตนเอง เธอมองดูพ่อมดหนุ่มที่กำลังประคองก้านกุหลาบอย่างทะนุถนอม เซนเดอร์วางขวดแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของแก้วดังก้องในโสตประสาท เขาหันมาสบตาเธอ ดวงตาสีเทาหม่นนั้นวูบไหวราวกับทะเลที่กำลังเผชิญพายุ “กุหลาบน้ำเงินสายพันธุ์นี้ไม่มีวันถูกทำให้เชื่อง มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความหวังดีที่เปราะบางของมนุษย์ เอลิน่า คุณแน่ใจแล้วหรือว่าอยากจะใช้หยดน้ำค้างของมันมาเป็นส่วนผสม?” “ทุกอย่างที่เติบโตในสวนของฉัน ต้องมีความหมายค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอฝนและเปลือกไม้ที่จางออกมาจากตัวชายหนุ่ม “แม้แต่กุหลาบที่แช่แข็งหัวใจตัวเองได้ ฉันก็เชื่อว่ามันต้องการพื้นที่ที่จะผลิบานโดยไม่ต้องคอยระแวดระวังอะไรอีกต่อไป” เซนเดอร์นิ่งไป ราวกับคำพูดของเธอไปกระตุกปมบางอย่างในใจที่เขาซ่อนไว้ลึกสุด พ่อมดหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนเอลิน่าสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผงอกของเขา เขายื่นมือที่มีรอยแผลเป็นจากเวทมนตร์มาวางซ้อนบนหลังมือของเธอที่อยู่บนโต๊ะ ลายนิ้วมือของเขาเย็น แต่สัมผัสกลับหนักแน่นและมั่นคง “ถ้าคุณต้องการมันขนาดนั้น...” เซนเดอร์กระซิบ เสียงนั้นพร่าเลือนจนเกือบจะเป็นเสียงถอนหายใจ “คุณต้องแลกด้วยการเป็นคนถือถ้วยปรุงยานี้ด้วยมือของคุณเอง หากเกิดความผิดพลาด เวทมนตร์จากกุหลาบจะกัดกินผู้ที่แตะต้องมันเป็นคนแรก” เอลิน่าไม่หลบสายตา เธอรับรู้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในดวงตาของเขา ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความห่วงใยที่เขาไม่เคยรู้จักวิธีแสดงออกอย่างเปิดเผย เธอค่อยๆ วางมือลงบนถ้วยแก้วที่มีไอระเหยสีฟ้าจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ภายใน ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าก็สว่างวาบไปทั่วทั้งเรือนกระจก ต้นกุหลาบที่เคยสงบนิ่งกลับกรีดกรายหนามแหลมออกมาขดพันรอบข้อมือของทั้งคู่ราวกับพันธนาการ เอลิน่ารู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วเข้าสู่กระดูก แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่เธอเห็นในเศษเสี้ยวของนิมิต ท่ามกลางแสงสีฟ้าที่วูบไหว เธอเห็นภาพของตัวเองในชุดสีแดงฉาน—ชุดเดียวกับนางร้ายที่เธอเคยเป็นในนิยายเล่มนั้น—เธอกำลังถือมีดสั้นจ่อคอหอยของเซนเดอร์ และเขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังปนสมเพช ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปในเถ้าถ่าน เอลิน่าสะดุ้งสุดตัวจนถอยหลังไปชนกับชั้นวางขวดโหล แก้วเซรามิกหล่นลงมากระทบพื้นแตกกระจาย เสียงนั้นดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าในหัวของเธอ “เอลิน่า! เกิดอะไรขึ้น?” เซนเดอร์พุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้ก่อนจะล้มลงไปกับพื้น มือของเขาประคองใบหน้าของเธอไว้แน่น ผิวหน้าของเธอซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม “ฉัน... ฉันเห็น...” เธอพยายามเค้นเสียงออกมา ร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “ฉันเห็นจุดจบของคุณ เซนเดอร์... ในภาพนั้น ฉันไม่ได้ปลูกกุหลาบ แต่ฉันกำลังฆ่าคุณ” เซนเดอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำค้างบนกลีบกุหลาบ “นั่นไม่ใช่แค่นิมิต แต่มันคือความทรงจำจากเส้นเวลาที่คุณพยายามหนีมาตลอด... และตอนนี้ คนที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูเรือนกระจกนั่น ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวคุณในอีกเส้นเวลาหนึ่งที่ตามมาทวงคืนทุกอย่างที่เธอสูญเสียไป” เงาสีดำทมิฬทอดยาวผ่านช่องประตูกระจกที่เปิดอ้าออกช้าๆ ร่างของหญิงสาวผู้สวมชุดสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่กรีดลึกไปถึงดวงตา แววตาของนางร้ายคนนั้นจ้องมองมาที่เอลิน่าด้วยความเกลียดชังที่ทับถมมานานนับปี ก่อนที่เธอจะเอ่ยคำที่ทำให้ลมหายใจของเอลิน่าขาดห้วง “ดูสิ... กุหลาบสีน้ำเงินดอกนี้ สวยพอที่จะเป็นดอกไม้หน้าหลุมศพของแกหรือยังล่ะ... เอลิน่า?” ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความลับและเส้นเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับเอลิน่าในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลึกลับของกุหลาบน้ำเงินจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงค่ะ ม่านหมอกโรแมนซ์