เริ่มต้นบทใหม่

"ถ้าท่านยังยืนกรานจะใช้เวทมนตร์เร่งการเติบโตแบบนั้น กุหลาบสีเพลิงพวกนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตากระเบื้องที่ไร้จิตวิญญาณหรอกค่ะ" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบขณะวางถุงเมล็ดพันธุ์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำ มือเรียวที่เปื้อนดินจางๆ ของเธอสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความดื้อรั้นของคนตรงหน้าที่ทำตัวราวกับพายุที่คอยพัดพาทุกอย่างให้กระจัดกระจาย เซนเดอร์ชะงักปลายไม้เท้าเวทมนตร์ที่กำลังวาดลวดลายเหนือแปลงดอกไม้ แสงสีครามจางหายไปจากปลายนิ้วเขาก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่แผ่ออกมาจนน่าอึดอัด พ่อมดหนุ่มหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นดูเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุเข้า แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่เขามักจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา "ข้าแค่ต้องการให้มันสมบูรณ์แบบตามที่เจ้าต้องการ" เขาตอบเสียงต่ำ ความทุ้มในลำคอของเขามีร่องรอยของความสับสน "ในอาณาเขตของข้า สิ่งที่เร่งรัดคือกฎเกณฑ์ หากไม่ทำเช่นนี้ ศัตรูที่คอยจับจ้องอยู่รอบชายป่าจะไม่มีวันปล่อยให้เราได้ลงมือทำสวนอย่างสงบหรอกนะ เอลิน่า" เอลิน่าถอนหายใจยาว เธอเดินเข้าไปใกล้เซนเดอร์ กลิ่นไอของพืชพรรณและดินชื้นแฉะที่ติดตัวเธอมาดูเหมือนจะทำลายกำแพงความตึงเครียดของเขาลงได้บ้าง เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อคลุมสีเข้มของเขาเบาๆ สัมผัสถึงไออุ่นจางๆ ของพลังเวทที่ยังหลงเหลืออยู่ "สวนแห่งนี้ไม่ใช่แค่ปราการป้องกันตัว แต่มันคือลมหายใจค่ะ" เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของอดีตนางร้ายผู้ถูกตราหน้าว่าใจดำ บัดนี้กลับอ่อนโยนและแน่วแน่ "หากเราต้องการขจัดอุปสรรคที่คอยตามรังควาน ทั้งจากมนต์ดำของพวกสภาเวทมนตร์ หรือคำสาปที่ฝังรากลึกอยู่ในที่ดินแห่งนี้ เราต้องร่วมมือกันในแบบที่ท่านไม่เคยทำ... คือการยอมให้ธรรมชาติได้เติบโตในจังหวะของมันเอง ไม่ใช่การสั่งการด้วยอำนาจ" เซนเดอร์นิ่งเงียบไปนาน สายตาของเขาเลื่อนไปมองแปลงกุหลาบที่ดูหม่นแสงลงเล็กน้อยเพราะการเร่งเร้าของเขา ก่อนจะหันกลับมาสบตาหญิงสาวตรงหน้า ความเงียบในห้องทำงานเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ไม่ได้พูดออกมา ผ่านแววตาที่เริ่มจะเปิดใจเข้าหากัน "เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร" เขาถาม ในที่สุดน้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวก็อ่อนลง "วางไม้เท้าลง" เธอเอ่ยเบาๆ "แล้วหยิบเสียมเล็กๆ นั่นขึ้นมา... มาทำสวนไปพร้อมกับข้า ตั้งแต่วันนี้ เราจะถางรากเหง้าของความหวาดระแวงนี้ทิ้งไปเสียที" การทำงานร่วมกันภายใต้ร่มไม้ใหญ่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องตลกสำหรับพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ แต่สำหรับเซนเดอร์ ทุกวินาทีที่เขามองเอลิน่าสาธิตวิธีการพรวนดินอย่างทะนุถนอม ทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่มากกว่าแค่การแก้ปัญหาเรื่องสวน เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมเอลิน่าถึงเลือกที่จะทิ้งชีวิตนางร้ายในเมืองหลวงมาซุกตัวอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ ความอ่อนโยนที่เธอมีให้กับสิ่งเล็กน้อยรอบตัวนั้นทรงพลังยิ่งกว่าคาถาอาคมบทใดที่เขารู้จัก "ท่านรู้ไหมคะ" เอลิน่าเอ่ยขึ้นขณะที่แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแยกของต้นไม้ใหญ่ "กุหลาบสีเพลิงพวกนี้ถ้ามันได้รับความรักที่แท้จริง มันจะส่งสัญญาณเตือนภัยได้เร็วกว่ากลไกป้องกันใดๆ ที่ท่านสร้างขึ้นมาเสียอีก" เซนเดอร์มองมือของเอลิน่าที่ประคองต้นกล้าเล็กๆ อย่างทะนุถนอม เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นจังหวะเดียวกับความเงียบของป่า นี่ไม่ใช่แค่การปลูกดอกไม้ แต่มันคือการเริ่มต้นสร้างชีวิตใหม่บนซากปรักหักพังของอดีตที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างพยายามหลบหนี "ข้าอาจจะลืมไปนานแล้ว ว่าความอดทนคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด" เซนเดอร์พึมพำขณะวางมือทับลงบนหลังมือของเธอ สัมผัสที่เย็นเยียบของพ่อมดถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากมือของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะใช้เวทมนตร์เพียงเพื่อ 'เกื้อกูล' ไม่ใช่ 'สั่งการ' เอลิน่าจะใช้สัญชาตญาณในการสื่อสารกับพืช ส่วนเซนเดอร์จะคอยปรับสมดุลของพลังงานในผืนดิน ความร่วมมือนี้เปรียบเสมือนการถักทอใยแมงมุมที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะแทรกซึมเข้ามาได้ ทว่าในขณะที่ความอบอุ่นกำลังก่อตัวขึ้น เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้แห้งก็ดังแทรกขึ้นมาจากชายป่าด้านหลัง เซนเดอร์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในทันที เขากระชับมือที่จับเอลิน่าไว้แน่นขึ้นก่อนจะดึงเธอมารั้งไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่หลังพุ่มกุหลาบที่ยังไม่ทันบานดี กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยในฝันร้ายของเธอเริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่แหลมเล็กและเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่เจ้าคิดจะปลูกใหม่ จะต้องถูกตัดไฟเสียตั้งแต่รากเลยสินะ เอลิน่า" ร่างในชุดคลุมสีเทาหม่นเดินออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่เอลิน่าจำได้ดีที่สุดจากชาติภพที่แล้ว... ใบหน้าของคนสนิทที่เธอเคยไว้ใจที่สุดก่อนจะถูกผลักตกหน้าผาแห่งความตาย ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในตอนนี้ด้วยกันนะคะ