เมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง

“มือของเจ้า... กำลังสั่นนะ เอลิน่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเรือนกระจกแก้ว เขายืนอยู่เบื้องหลัง ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นอายของสมุนไพรแห้งและมนตราจางๆ ที่ติดตัวเขามักจะทำให้เอลิน่ารู้สึกปลอดภัยเสมอ แต่ไม่ใช่ในวินาทีนี้ วินาทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนเมล็ดพันธุ์สีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยียบจนเกือบจะแช่แข็งปลายนิ้ว เอลิน่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอาการสั่นไหว เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่ม แต่สายตากลับจดจ้องอยู่กับภาชนะดินเผาที่บรรจุ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งพันธนาการ’ สิ่งที่คนทั้งอาณาจักรเชื่อว่าเป็นเพียงตำนานปรัมปรา “ถ้ามันสัมผัสถึงความกลัว... มันจะเริ่มกัดกินผู้ปลูกก่อนที่จะได้หยั่งรากใช่ไหมคะ?” เอลิน่าถามสวนกลับ เสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น เธอปล่อยให้ความเย็นจัดนั้นไหลผ่านฝ่ามือ แทนที่จะดึงมือกลับ เธอเลือกที่จะหลับตาลง สื่อสารกับจังหวะชีพจรที่เต้นตุบอยู่ในเปลือกแข็งของเมล็ดพันธุ์ เซนเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จนเอลิน่าสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขา เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือมาทาบลงบนหลังมือของเธอ แผ่พลังเวทสีน้ำเงินจางๆ เข้ามาโอบล้อมเพื่อประคับประคอง “มันไม่ได้กัดกินคนขี้ขลาด แต่มันกัดกินคนที่ ‘หมดศรัทธา’ ในความหวังต่างหาก” เซนเดอร์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขามีความสั่นไหวเล็กน้อยที่ยากจะจับสังเกต “เจ้ากลัวไหม... ว่าดอกไม้ดอกนี้จะไม่มีวันเบ่งบาน?” เอลิน่าลืมตาขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยสะท้อนภาพเมล็ดพันธุ์ที่เริ่มมีเส้นใยสีเงินถักทอออกมาเสมือนหลอดเลือด “ถ้าหนูไม่ลองปลูก คำสาปของท่านก็จะไม่มีวันถูกทำลาย และถ้ามันจะกัดกินหนู... อย่างน้อยหนูก็ได้พยายามทำเพื่อคนที่เคยช่วยชีวิตหนูไว้ในวันที่หนูไม่มีใคร” เธอตัดสินใจกดเมล็ดพันธุ์ลงไปในดินที่ผสมด้วยเลือดของสัตว์วิเศษและน้ำค้างจากยอดเขาสูง ทันทีที่เมล็ดพันธุ์จมลงสู่เนื้อดิน เสียงหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณดังขึ้นรอบทิศทาง แผ่นดินในกระถางเริ่มสั่นไหว ม่านพลังงานสีม่วงเข้มปกคลุมเรือนกระจกจนมืดสนิท เซนเดอร์ถอยออกไปครึ่งก้าว สายตาของเขาจดจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความวิตกกังวล เขาเป็นพ่อมดที่ทรงพลังที่สุดในพงไพร แต่ในตอนนี้ เขากลับรู้สึกถึงความไร้อำนาจเมื่อต้องมองดูเอลิน่าใช้พลังชีวิตของตนเองเป็นเชื้อเพลิงในการกระตุ้นเมล็ดพันธุ์เวทมนตร์โบราณ “ทำไมต้องเป็นเจ้า...” เขาพึมพำ “ทำไมต้องเป็นคนที่ข้าตั้งใจจะปกป้อง... ที่ต้องมาเสี่ยงกับความตายเพื่อข้า” เอลิน่ายิ้มออกมา แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอส่งกระแสจิตแผ่วเบาไปถึงเมล็ดพันธุ์นั้น ไม่ใช่ในฐานะเจ้านาย แต่ในฐานะเพื่อนที่โหยหาการเติบโต *‘โตขึ้นเถอะนะ... ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้น ไม่ใช่เพื่อการทำลายล้าง แต่เพื่อการเริ่มต้นใหม่ของพวกเรา’* ดินเริ่มแตกออก ยอดอ่อนสีเขียวสดใสแทรกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่ดอกไม้ที่สวยงามตามตำนาน แต่มันกลับเปล่งประกายแสงสีทองอ่อนๆ ขับไล่ความมืดมิดในเรือนกระจกจนหมดสิ้น ทว่าในจังหวะที่ดอกตูมกำลังจะคลี่กลีบออก ลมหายใจของเอลิน่าก็ขาดห้วงไป เธอทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของเซนเดอร์ทันทีที่ดอกไม้ดอกนั้นผลิบานเป็นสีขาวบริสุทธิ์ “เอลิน่า!” เซนเดอร์รับร่างบางไว้แน่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยเห็นเอลิน่าในสภาพนี้มาก่อน พลังเวทที่เขาสัมผัสได้จากตัวเธอกำลังรั่วไหลออกไปอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าดอกไม้ดอกนั้นไม่ได้กำลังรักษาคำสาปของเขา แต่มันกำลัง ‘สูบ’ ชีวิตของเธอเพื่อสร้างปาฏิหาริย์ ขณะที่เซนเดอร์พยายามถ่ายเทพลังเพื่อยื้อชีวิตเธอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาและแหบแห้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของเรือนกระจกที่ไม่มีใครเคยเข้าไปถึง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังชั้นวางสมุนไพร เป็นหญิงชราในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด นางไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรู แต่ดวงตาที่ฝ้าฟางคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่ดอกไม้สีขาวที่เพิ่งผลิบานด้วยความโหยหา “ในที่สุด... เมล็ดพันธุ์แห่งการทรยศก็ถูกรดน้ำด้วยหยดเลือดของตัวร้ายที่กลับใจเสียที” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเซนเดอร์กระตุกวูบ “ท่านพ่อมด... ท่านไม่ได้กำลังปลูกดอกไม้แก้คำสาปหรอกนะ แต่ท่านกำลังปลุก ‘ราชินีคนใหม่’ ที่จะมาล้างบางบัลลังก์ของท่านเองต่างหาก” ก่อนที่เซนเดอร์จะทันได้ชักไม้คทาออกมา หญิงชราก็สลายร่างกลายเป็นผงธุลี ทิ้งไว้เพียงกุญแจเงินดอกเล็กที่วางอยู่บนฝ่ามือของเอลิน่าที่ยังคงหมดสติอยู่ และในวินาทีนั้น ดอกไม้สีขาวที่ควรจะงดงาม กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับสีของโลหิต... มันค่อยๆ ลืมตาขึ้น—ใช่ ดอกไม้ดอกนั้นมีดวงตาคู่เดียวกับเอลิน่า และมันกำลังจ้องมองเซนเดอร์ด้วยความกระหายที่น่าสะพรึงกลัว! ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์นะคะ