คำสาปที่ต้องทำลาย

“ถอนมันออกไปเสียเถอะ เอลิน่า... ก่อนที่ความมืดในตัวข้าจะกลืนกินแม้กระทั่งความทรงจำที่ข้ามีต่อเจ้า” เสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์สั่นพร่า เขาไม่ได้หันมามองใบหน้าของฉัน แต่แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อคลุมสีเข้มนั้นกลับดูอ้างว้างและโดดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย มือหนาที่เปื้อนคราบหมึกเวทมนตร์สีม่วงหม่นสั่นเทาอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ เขาพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้แขนเสื้อ แต่ฉันเห็น... ฉันเห็นรอยแตกร้าวของผิวหนังที่ขยายตัวเหมือนรากไม้สีดำดุจถ่านไฟ ฉันวางถุงมือทำสวนลงบนโต๊ะ เสียงหนังที่เสียดสีกับพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงัน กลิ่นอายเวทมนตร์ของเขาวันนี้ช่างกรุ่นไปด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่กลิ่นป่าสนอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือกลิ่นของดอกไม้ที่ถูกเผาไหม้จนเกรียม “ถ้าข้าทำเช่นนั้น แล้วใครจะสอนข้าเรื่องกุหลาบราตรี ใครจะคอยดุข้าเวลาที่ข้าเผลอทำกระถางแตกในเรือนกระจกอีกล่ะคะ?” ฉันก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นไอความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างของเขา เซนเดอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “เจ้าช่างเป็นคนมองโลกในแง่ดีเสียจริง เอลิน่า... เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าคืออะไรในตอนนี้? ข้าไม่ใช่พ่อมดพงไพรที่เจ้าเคยรู้จัก ข้าคือภาชนะที่กำลังจะแตกสลาย และคำสาปนี้... มันกัดกินหัวใจข้าไปมากกว่าครึ่งแล้ว” ฉันไม่รอให้เขาพูดจบ ฉันคว้ามือของเขาทั้งสองข้างไว้ทันที ความเย็นที่แล่นผ่านผิวหนังของฉันมันรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น แต่ฉันไม่ถอยหนี ฉันสบสายตาที่เริ่มขุ่นมัวของเขา—ดวงตาสีมรกตที่เคยสุกสกาวบัดนี้มีเส้นสายสีดำทาบผ่านเหมือนใยแมงมุมที่ชักใยล้อมรอบความนึกคิด “คุณเคยบอกข้าว่า ธรรมชาติคือสิ่งเดียวที่ซื่อสัตย์ที่สุด แม้แต่ในดินที่ตายซาก เมล็ดพันธุ์ก็ยังรอวันเติบโต” ฉันกระซิบ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของฉันพยายามถ่ายเทไปสู่ไอเย็นนั้น “คำสาปของคุณก็เหมือนวัชพืชร้ายที่เกาะกินต้นไม้ใหญ่ ข้าอาจจะเคยเป็นตัวร้ายที่ทำลายทุกอย่าง แต่ในชีวิตนี้... สิ่งเดียวที่ข้าปรารถนาคือการได้เห็นสวนแห่งนี้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง รวมถึงคนที่เป็นหัวใจของมันด้วย” เซนเดอร์ชะงัก สายตาที่เขามองมาสั่นไหวอย่างรุนแรง ความขัดแย้งในใจเขาปรากฏชัดบนสันกรามที่ขบแน่น “เจ้าไม่เข้าใจหรอก... การถอนคำสาปนี้ต้องแลกด้วยสิ่งสำคัญ หากข้าหายไป เจ้าจะปลอดภัย แต่ถ้าข้ายังอยู่... เจ้าอาจจะต้องสูญเสียตัวตนของเจ้าไปด้วยในกระบวนการนี้” ฉันยิ้ม—รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมอบให้แก่คนที่รักได้ “ข้าไม่กลัวหรอกค่ะ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร หากมันจะทำให้รอยยิ้มของคุณกลับมา และทำให้ดอกกุหลาบสีครามที่คุณรักบานสะพรั่งได้อีกครั้ง ข้าก็จะทำ” มือของฉันเริ่มเปล่งแสงสีทองจางๆ มันเป็นพลังเวทที่ฉันเพิ่งค้นพบจากการคลุกคลีกับเหล่าดอกไม้ในสวน มันไม่ใช่เวทมนตร์สายทำลายล้าง แต่มันคือเวทมนตร์แห่งการเยียวยาและฟื้นฟู ฉันค่อยๆ ไล่ปลายนิ้วไปตามแนวเส้นสีดำบนข้อมือของเขา ทุกที่ที่สัมผัส... รอยนั้นจางหายไปราวกับหมอกที่เจอแสงตะวัน แต่มันกลับทิ้งความเจ็บปวดลึกๆ ไว้ในใจฉันแทน เซนเดอร์ครางเบาๆ ในลำคอ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขาทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฉัน มือของเขายังคงเกาะกุมมือฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าฉันจะหายไป “เอลิน่า... หยุด... อย่าทำแบบนี้” “ข้าจะไม่หยุดค่ะ” ฉันยืนกราน ดวงตาเริ่มพร่ามัวจากหยดน้ำตาที่เอ่อล้น “เพราะข้าไม่ได้ทำเพื่อแค่พ่อมดแห่งพงไพร... แต่ข้าทำเพื่อเซนเดอร์คนที่สอนให้ข้ารู้จักคำว่า ‘การให้’ โดยไม่หวังผลตอบแทน” ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล เสียงกรีดร้องของธรรมชาติที่ไม่ได้มาจากต้นไม้ แต่มาจากมิติที่บิดเบี้ยวเริ่มแว่วเข้าหู กระจกในเรือนกระจกทุกบานสั่นระริกจนแทบจะแตกร้าว ดอกไม้ที่เคยสดใสเริ่มเหี่ยวเฉาลงในพริบตาเมื่อพลังของคำสาปพยายามขัดขืนการถูกทำลาย เซนเดอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เขาบีบมือฉันแน่นจนกระดูกแทบแหลก แต่ใบหน้าของเขาดูทรมานราวกับกำลังต่อสู้กับปีศาจภายใน “หนีไป... เอลิน่า! ออกไปจากที่นี่ซะ! มันไม่ได้ต้องการแค่คำสาปของข้า แต่มันกำลังจะเอาวิญญาณของเจ้าไปแทนที่!” ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงามืดขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นจากพื้นดินด้านหลังของเซนเดอร์—มันไม่ใช่เงาของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือ 'ตัวตน' ของคำสาปที่ถูกจองจำมานานนับศตวรรษ และดูเหมือนว่ามันกำลังหิวโหยที่จะลิ้มลองวิญญาณของอดีตนางร้ายอย่างฉัน ก่อนที่ฉันจะทันได้ตัดสินใจว่าจะถอยหรือสู้ต่อ บานประตูเรือนกระจกก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยพลังมหาศาล ชายในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดที่ฉันจำได้แม่นว่าเป็นอดีตคู่หมั้นของฉันในนิยายเรื่องนี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ มือของเขากำไม้เท้าที่ปลายประดับด้วยหินสีเลือดไว้แน่น “ไม่นึกเลยว่าจะมาพบฉากรักใคร่ที่น่ารังเกียจขนาดนี้ที่นี่... เอลิน่า, เจ้าช่างมีรสนิยมต่ำตมที่เลือกจะตายไปพร้อมกับพ่อมดตกอับผู้นี้” ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดนี้ไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์นะคะ