ความลับของเซนเดอร์

“อย่าแตะต้องรอยแยกนั่น เอลิน่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซนเดอร์ไม่ได้เกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับเย็นเยียบจนหญิงสาวต้องชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปเด็ดใบกุหลาบสีครามเข้มซึ่งมีกลิ่นอายประหลาด เธอหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หลังแนวพุ่มไม้ ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชกแรงพัดผ่าน มันไม่ใช่แววตาของพ่อมดผู้สุขุมที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือแววตาของสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอก เอลิน่าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับกิ่งไม้แห้งรอบข้าง “ฉันแค่เห็นว่ามันกำลังเหี่ยวเฉา... ฉันคิดว่าพลังของฉันอาจจะช่วย—” “พลังของเธอไม่ใช่ยาครอบจักรวาล” เซนเดอร์ตัดบท เขาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะที่เอลิน่าสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ แต่มันคือความหนาวที่ซึมลึกมาจากกระดูก “กุหลาบพันธุ์นี้ไม่ได้เติบโตด้วยน้ำหรือแสงแดด แต่มันงอกงามจากความโดดเดี่ยวที่ฉันสะสมไว้ตลอดร้อยปี” หญิงสาวนิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในหู นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอสงสัยในตัวตนของเขา แต่ละรอยแผลเป็นที่ข้อมือ ร่องรอยของเวทมนตร์ที่ลบเลือนในป่าแห่งนี้ และความโดดเดี่ยวที่เขาสร้างเป็นกำแพงสูงชันกั้นระหว่างเขากับโลกภายนอก มันกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าเธอ “คุณพูดเรื่องอะไรคะ... ร้อยปี?” เอลิน่าถามแผ่วเบา สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ปลอกแขนหนังสีเข้มที่เซนเดอร์สวมใส่ไว้ตลอดเวลา “ทำไมคุณถึงไม่เคยออกจากป่านี้เลย ทำไมแม้แต่เสียงนกยังไม่กล้าเข้าใกล้เขตสวนของคุณ” เซนเดอร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสดใส “เพราะผมไม่ใช่ผู้ดูแลป่าอย่างที่ใครเขาเข้าใจกันหรอก เอลิน่า... ผมคือ 'กรงขัง' ของป่านี้ต่างหาก” เขายื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยออกมาข้างหน้า ก่อนจะปลดสายรัดหนังที่ข้อมือออกอย่างช้าๆ ทันทีที่ปลอกแขนหลุดร่วงลงสู่พื้น ดอกกุหลาบสีครามรอบตัวพวกเขาก็กรีดร้องเป็นเสียงหวีดหวิวแหลมสูง ผิวหนังบริเวณแขนของชายหนุ่มไม่ได้เรียบเนียนเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยลวดลายอักขระสีดำสนิทที่ดิ้นขยับได้ราวกับหนอนแมลง พวกมันเลื้อยไปมาตามเส้นเลือด ราวกับกำลังกัดกินเนื้อหนังของเขาจากภายใน เอลิน่าเบิกตากว้าง มือที่ยกขึ้นปิดปากสั่นเทา “นั่นมัน... คำสาปพันธนาการงั้นหรือคะ?” “มันคือพันธสัญญาเลือดที่ผมทำไว้กับป่าแห่งนี้ เพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่ต่อในวันที่ความตายมาเยือน” เซนเดอร์ก้มลงมองแขนตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชในโชคชะตา “ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่ ป่าจะได้รับความคุ้มครอง แต่แลกด้วยการที่ผมต้องเป็นอมตะในร่างที่แตกสลายไปเรื่อยๆ ผมถูกสาปให้โดดเดี่ยว เพราะทุกสิ่งที่ผมสัมผัส... จะต้องแหลกสลายไปพร้อมกับคำสาปของผม” เขาค่อยๆ เอื้อมมือที่เต็มไปด้วยอักขระสีดำไปแตะกุหลาบดอกหนึ่งที่เอลิน่าเคยจะเอื้อมไปเด็ด ทันทีที่นิ้วของเขาแตะลง กลีบดอกไม้ที่เคยสวยงามก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา “คุณถึงได้ไล่ให้ฉันกลับไปอยู่ตลอดเวลา... เพราะคุณกลัวว่าสักวันฉันจะเป็นเหมือนดอกไม้นั่น” เอลิน่าก้าวเข้าไปหาเขา แม้สัญชาตญาณจะสั่งให้ถอยหนี แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทับถมอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเขา “ทำไมคุณถึงเพิ่งบอกฉันตอนนี้คะ?” “เพราะในวันนี้...” เซนเดอร์ชะงักไป ดวงตาที่เคยคมกล้าสั่นระริกเมื่อจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอ “เพราะวันนี้พลังของเธอที่สื่อสารกับพืชได้ มันเริ่มซึมซับคำสาปของผมเข้าไปแล้ว เอลิน่า... รอยช้ำที่มือขวาของเธอนั่นน่ะ ดูให้ดีสิ” เอลิน่าก้มลงมองมือตัวเอง หัวใจของเธอกระตุกวูบ รอยช้ำสีม่วงคล้ำที่เธอคิดว่าเป็นเพียงรอยฟกช้ำจากการทำสวน บัดนี้มันกลับเริ่มขยายตัวออกเป็นลวดลายอักขระสีดำแบบเดียวกับที่ปรากฏบนแขนของเซนเดอร์ มันไม่ใช่การบาดเจ็บ... แต่มันคือการ 'ส่งต่อ' ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยถามสิ่งใด ความสั่นสะเทือนรุนแรงก็เกิดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า ราวกับว่าป่าทั้งป่ากำลังโกรธเกรี้ยวและพยายามจะฉีกกระชากพื้นที่ตรงนี้ออกจากความเป็นจริง เซนเดอร์คว้าแขนของเธอไว้แน่น แต่สัมผัสของเขากลับร้อนผ่าวราวกับไฟที่แผดเผา “เกิดอะไรขึ้นคะ!” เธอตะโกนแข่งกับเสียงกิ่งไม้หักโค่นรอบทิศทาง เซนเดอร์หันไปมองท้องฟ้าที่จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้ม เขาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นเงาร่างลึกลับที่กำลังปรากฏตัวขึ้นเหนือยอดไม้ ร่างนั้นคืออัศวินในชุดเกราะสีเงินวาววับที่ไม่มีใบหน้า และบนเกราะนั้นมีตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรที่เธอเพิ่งจากมาประทับอยู่อย่างเด่นชัด “คนที่ผมกลัวที่สุด... ตามหาเราจนพบแล้ว” เซนเดอร์กระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “และดูเหมือนว่า รอยอักขระบนมือของเธอ คือกุญแจที่เปิดทางให้พวกเขาเข้ามาในอาณาเขตนี้ได้...” ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับเอลิน่าและเซนเดอร์นะคะ