เมนูพิเศษจากสวน

"ถ้าคุณไม่หยุดจ้องหม้อซุปด้วยสายตาราวกับจะทำลายล้างมันแบบนั้น อาหารเย็นคืนนี้คงได้รสชาติของความกดดันแทนที่จะเป็นรสชาติของสมุนไพรนะคะ" เอลิน่าเอ่ยพลางวางช้อนไม้ลงบนขอบหม้อดินเผา เธอปัดเศษดินที่ติดอยู่ตรงชายกระโปรงผ้ากันเปื้อนลวกๆ ก่อนจะหันไปสบตาชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูครัวอยู่นานสองนาน เซนเดอร์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับเขากำลังวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ในน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ มากกว่าจะเฝ้ารออาหารเย็น ชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากจนเอลิน่าอดไม่ได้ที่จะต้องจ้องมอง "ผมไม่ได้จะทำลายมัน แต่ผมแค่ไม่แน่ใจว่าการนำ 'ดอกกุหลาบราตรีที่เพิ่งผลิบาน' มาผสมกับรากผักกาดหอมในสวนของคุณ จะก่อให้เกิดผลลัพธ์แบบไหน... ในเชิงเคมีเวทมนตร์น่ะนะ" เอลิน่าหัวเราะเบาๆ ความอบอุ่นในใจก่อตัวขึ้นเงียบๆ เมื่อเห็นท่าทีที่ดูผ่อนคลายลงของพ่อมดหนุ่ม "คนทำสวนอย่างฉันไม่สนเรื่องทฤษฎีเคมีหรอกค่ะ ฉันสนแค่ว่าตอนนี้มันหอมพอที่จะทำให้ใครบางคนที่ทำงานหนักมาทั้งวันยอมวางไม้เท้าเวทมนตร์ลงบ้างหรือเปล่า" เธอก้าวไปที่โต๊ะไม้ตัวยาว จัดวางชามซุปที่มีกลิ่นหอมหวลของสมุนไพรสดและรสหวานละมุนจากผลไม้ป่าที่เธอเสาะหามา เซนเดอร์เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ เขาเลื่อนเก้าอี้ออกโดยไม่มีเสียง แล้วทิ้งตัวลงนั่ง ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องมองถ้วยซุปที่ควันกรุ่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเอลิน่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณเปลี่ยนไปมากจริงๆ เอลิน่า" เขาเปรยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นไหวเล็กน้อย "จากคนที่เคยถูกล้อมรอบด้วยความหรูหราเย็นชาในวังหลวง มาสู่หญิงสาวที่เลือกจะใช้เวลาไปกับการเจรจากับต้นไม้และปรุงอาหารให้คนอื่น... อะไรทำให้คุณยอมทิ้งชีวิตเก่าเพื่อมาอยู่ท่ามกลางความเงียบเหงาของพงไพรแห่งนี้ได้ขนาดนี้คะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกขว้างลงกลางสระน้ำนิ่ง เอลิน่าชะงักมือที่กำลังถือช้อน เธอไม่คิดว่าเขาจะเปิดประเด็นเรื่องอดีตของเธอในยามนี้ แต่เมื่อได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และห่วงใยของเขา เธอก็พบว่าตัวเองไม่อาจซ่อนความรู้สึกไว้ได้ "ชีวิตเก่าของฉันเหมือนกุหลาบที่ถูกตัดจากต้นแล้วนำไปปักในแจกันแก้วค่ะ" เธอตอบเบาๆ พลางก้มมองเงาสะท้อนในชามซุป "สวยงาม แต่มันไร้ราก... และรอวันเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา ฉันแค่ไม่อยากตายในแจกันใบนั้นอีกแล้ว การมาอยู่ที่นี่ การดูแลต้นไม้ การได้เห็นพวกมันเติบโต ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ไม่ใช่แค่รูปปั้นที่รอวันพังทลาย" เซนเดอร์นิ่งไปนาน เขาตักซุปเข้าปากช้าๆ รสชาติที่กลมกล่อมและเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจทำเอาความเหนื่อยล้าที่เกาะกินจิตใจเขามลายหายไปอย่างประหลาด เขาไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกที่เรียกว่า 'บ้าน' มานานเพียงใดแล้ว? หรือบางที... บ้านอาจไม่ได้หมายถึงสถานที่ แต่หมายถึงใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาในเวลานี้ "รสชาติดีมาก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง "เป็นรสชาติที่ทำให้คนเรา... อยากกลับมาทานข้าวเย็นที่นี่ทุกๆ วัน" บรรยากาศในห้องครัวเงียบงัน แต่ทว่าอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสียงแมลงกลางคืนที่ส่งเสียงร้องอยู่นอกหน้าต่างดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังของบทสนทนาที่มีเพียงเขาสองคนเข้าใจ มือของเซนเดอร์เลื่อนไปสัมผัสหลังมือของเอลิน่าที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ เป็นสัมผัสที่ไม่รุกล้ำ แต่กลับทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเธอดูเหมือนจะสูงขึ้นฉับพลัน แต่ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างซาบซึ้ง เสียงเคาะประตูไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันหนักแน่นและทรงพลังจนทำให้กระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน เซนเดอร์ชักมือกลับทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความระแวดระวังอย่างถึงขีดสุด "ใครกันที่มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้?" เอลิน่าพึมพำด้วยความใจหาย เซนเดอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองไปที่ประตูด้วยแววตาที่เย็นเยือก "เวทมนตร์แห่งพงไพรของผมถูกทำลายลงโดยผู้บุกรุกคนนี้... พลังงานที่แผ่ออกมา มันไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิด" ทันใดนั้น บานประตูไม้ก็เปิดผางออกโดยไร้การอนุญาต ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทผู้คุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาคือ 'เจ้าชายรัชทายาท' อดีตคู่หมั้นที่เธอเคยทิ้งมา! "ตามหาตัวยากจริงๆ นะ เอลิน่า... ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเธอจะลดตัวลงมาเล่นขายของอยู่ในป่าเน่าๆ นี่กับไอ้พ่อมดตกอับนี่ด้วย" ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาสุดระทึกของตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ