จดหมายที่ไม่อยากอ่าน

“ตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือดนกนี่... มันจะตามมารังควานฉันถึงที่นี่อีกนานแค่ไหนกันนะ” เอลิน่าพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองซองจดหมายที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่ กลิ่นอายของเวทมนตร์จางๆ ที่เคลือบอยู่บนกระดาษไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโหยหา แต่มันกลับทำให้ปลายนิ้วของเธอสั่นสะท้านด้วยความรังเกียจ ภายในเรือนกระจกที่เต็มไปด้วยกุหลาบเวทมนตร์ส่งกลิ่นหอมอบอวลเพื่อปลอบประโลมใจ ทว่าในวินาทีนี้น่าแปลกที่ความหอมของมวลดอกไม้กลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายความทรงจำที่เน่าเฟะจากอดีตได้เลย เธอไม่ได้เปิดมันดู ไม่แม้แต่จะแกะตราประทับที่คุ้นตาของอดีตคนรักผู้ทรยศคนนั้น ภาพจำของความเย็นชาและคำลวงที่เคยทำให้เธอกลายเป็นนางร้ายที่น่าสมเพชในชีวิตก่อนย้อนกลับมาฉายชัด เอลิน่าคว้าจดหมายแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่มั่นคง เธอเดินตรงไปยังเตาผิงหินที่เพิ่งจุดไฟเพื่อเตรียมน้ำชา ยื่นกระดาษแผ่นนั้นลงไปในเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ “ความผิดพลาดในอดีต... ไม่ควรถูกเก็บไว้ในปัจจุบันหรอกค่ะ” เสียงกระดาษมอดไหม้ดังเปรี๊ยะปร๊ะคล้ายเสียงหัวเราะเยาะเย้ยโชคชะตาที่ผ่านพ้นไป เธอเฝ้ามองจนกระทั่งตัวอักษรทุกตัวบนแผ่นกระดาษกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำสนิท ลมหายใจที่ขัดข้องกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ความสบายใจเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ “ทำไมถึงทำหน้าเหมือนเพิ่งปลดปล่อยวิญญาณร้ายได้แบบนั้นล่ะครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เอลิน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับเซนเดอร์ พ่อมดแห่งพงไพรที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูสายตาของเขาสะท้อนเงาของกองไฟในเตาผิง เขาสวมชุดคลุมสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศสวนกุหลาบที่สดใส แต่กลับดูลงตัวอย่างประหลาดเมื่ออยู่กับเอลิน่า “คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เซนเดอร์?” เธอถามพลางเช็ดเศษเถ้าถ่านที่ติดปลายนิ้วออก “ตั้งแต่ตอนที่คุณตัดสินใจว่า จดหมายฉบับนั้นไม่มีค่าพอที่จะได้รับคำตอบ” เซนเดอร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้หลังฝนตกจากตัวเขาทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเอลิน่าผิดจังหวะ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วง แต่การที่คนนอกเริ่มส่งของขวัญมาถึงหน้าประตูบ้านเรา... มันอาจจะหมายความว่าเขตอาคมที่ผมกางไว้เริ่มมีช่องโหว่” เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ เธอ เอื้อมมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักมาแตะที่หน้าต่างเรือนกระจก นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเป็นวงกลมเรืองแสงสีทองอ่อนๆ เพื่อซ่อมแซมรอยรั่วของเวทมนตร์ที่มองไม่เห็น เอลิน่าเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน “เขาเป็นอดีตคนรัก... ผู้ชายที่เคยบอกว่าชีวิตของฉันไม่มีค่าถ้าไม่มีเขาอยู่ในนั้น” เอลิน่าเอ่ยเสียงแผ่ว พลางหยิบกรรไกรมาเล็มกิ่งกุหลาบเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “แต่ดูตอนนี้สิคะ ฉันยังอยู่ดี และมีความสุขกับการตัดแต่งกิ่งกุหลาบพวกนี้มากกว่าตอนที่รอคอยคำโกหกจากเขาเสียอีก” เซนเดอร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นดูราวกับหลุมลึกที่ยากจะหยั่งถึง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือมาคว้ามือของเธอที่กำลังกำกรรไกรแน่น “ถ้าเขาคิดจะกลับมาทวงคืนสิ่งที่ทิ้งไป... คุณจะบอกเขาว่ายังไง?” “ฉันจะบอกว่า ดอกกุหลาบในสวนนี้ ไม่ได้ถูกปลูกไว้เพื่อคนอย่างเขาค่ะ” คำพูดนั้นดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง เอลิน่าสบตากับพ่อมดหนุ่มที่มักจะเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้ความเงียบงันเสมอ วันนี้เขากลับดูต่างออกไป แววตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกลับมีความหวงแหนบางอย่างซ่อนอยู่ พ่อมดผู้นี้มักจะบอกว่าเขาดูแลเธอเพียงเพราะพันธสัญญา แต่ทุกสัมผัสและทุกครั้งที่เขาปกป้องเธอมันกลับบอกอะไรที่มากกว่านั้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังจมอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าสวนกุหลาบ เอลิน่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เซนเดอร์รีบลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณพ่อมดเตือนภัยดังขึ้นในใจจนเขาขมวดคิ้วแน่น ประตูเรือนกระจกถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบขุนนางชั้นสูงที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหาย เขามีใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้เอลิน่าในอดีตลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ในตอนนี้ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกลับดูหม่นหมองและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “เอลิน่า... ในที่สุดผมก็พบคุณ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในสวนท่ามกลางกลิ่นหอมของกุหลาบที่ดูเหมือนจะส่งเสียงเตือนภัยราวกับพืชมีชีวิต “คุณหนีออกจากเมืองหลวงไปนานเกินไปแล้ว กลับไปกับผมเถอะ... ราชสำนักกำลังตกอยู่ในอันตราย และคนเดียวที่จะช่วยทุกคนได้ คือผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายอย่างคุณ!” เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอไม่ได้หวาดกลัวชายตรงหน้า แต่เธอกลับมองเห็น 'บางอย่าง' ที่ติดตัวเขามาด้วย... เป็นเงาสีดำที่กัดกินแผ่นหลังของเขา มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่เป็นคำสาปโบราณที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นในนิยายเล่มนั้น ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาสุดระทึกของตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ