มิตรภาพท่ามกลางแมกไม้

“ถ้าเธอตั้งใจจะปลูกกุหลาบสีน้ำเงินให้ได้จริง ๆ ก็เลิกใส่ปุ๋ยเวทมนตร์สูตรเข้มข้นนั่นเสียที มันไม่ได้ช่วยให้ดอกไม้เบ่งบาน แต่มันกำลังทำให้พวกมันสำลักความปรารถนาของเธอจนตาย” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเซนเดอร์ดังขึ้นเหนือศีรษะ ในขณะที่ฉันกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น มือที่เปื้อนคราบดินของฉันชะงักกึก เอลิน่าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่หลังแนวกำแพงต้นไม้เลื้อย แววตาของเขาซ่อนอยู่ใต้เงาของหมวกปีกกว้าง แต่น้ำเสียงที่ตำหนิกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันไม่อาจนิยามได้ “ความปรารถนาที่แรงกล้าเกินไปก็เหมือนไฟที่เผาผลาญตัวเองนะคะ คุณเซนเดอร์” ฉันย้อนกลับไปโดยไม่ลดละมือจากการถอนวัชพืชรอบโคนต้น “ฉันแค่อยากให้พวกมันเติบโตในที่ที่ฉันจากมา... ที่ที่ไม่มีใครเคยต้องการความงดงามของฉันเลย” เซนเดอร์ก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้สวมชุดคลุมพ่อมดเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเสื้อเชิ้ตลินินสีหม่นที่ดูผ่อนคลาย มือหนาที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ยื่นมาหยิบถุงปุ๋ยไปวางไว้ไกลตัว ก่อนจะนั่งลงบนพื้นหญ้าข้างๆ ฉันอย่างไม่ถือตัว กลิ่นอายของไม้สนและละอองเวทมนตร์จางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย “ที่ที่ไม่มีใครต้องการ?” เขาถามทวนพลางคว้ากรรไกรตัดแต่งกิ่งขึ้นมาขยับอย่างคล่องแคล่ว “เธอไม่ได้พูดถึงสวนแห่งนี้ใช่ไหม... เอลิน่า” ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นดินหอมกรุ่นหลังฝนตกไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในอกจางลงเลย อดีตในฐานะ 'นางร้าย' ที่ถูกตราหน้าว่าอิจฉาริษยาและหิวกระหายความรักยังคงวนเวียนเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน ในชีวิตก่อน ฉันวิ่งไล่คว้าความรักจากผู้คนจนลืมไปว่าการเป็นตัวเองนั้นงดงามเพียงใด “ในโลกใบเก่าของฉัน... ฉันเหมือนกับกุหลาบที่ถูกบังคับให้บานในฤดูหนาวค่ะ” ฉันเริ่มพูดเบาๆ สายตามองไปยังดอกกุหลาบป่าที่เพิ่งเริ่มผลิใบ “ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รับคำชม เพื่อให้เป็นคนที่ 'ควรค่า' จะถูกรัก แต่สุดท้าย... ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นมากเท่านั้น จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่ลมหายใจขาดห้วง สิ่งที่ฉันเสียดายที่สุดไม่ใช่ชื่อเสียงหรืออำนาจ แต่คือการที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะหยุดดูว่า ดอกไม้ที่ฉันปลูกเองกับมือ... มีสีอะไรกันแน่” เซนเดอร์หยุดมือจากการตัดกิ่งไม้ เขานั่งนิ่งอยู่นานเสียจนฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากฟังเรื่องราวไร้สาระของหญิงสาวที่กลับใจคนนี้แล้ว แต่แล้ว... มือที่อบอุ่นและหยาบกร้านของเขาก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ฉันเพียงแผ่วเบา “ฉันเองก็เคยทำลายสวนของตัวเองไปไม่รู้กี่แห่ง” เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “เพราะความโดดเดี่ยว... และความเกลียดชังที่ได้รับจากคนสายเลือดเดียวกัน ฉันเคยคิดว่าพลังเวทมนตร์ที่มีมีไว้เพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเองจากโลกใบนี้ จนกระทั่งฉันได้พบกับเธอนี่แหละ ที่ทำให้กำแพงนั่นมันเริ่มสั่นคลอน” “คุณเซนเดอร์...” “เอลิน่า... เธอไม่ต้องพยายามทำให้มันสมบูรณ์แบบเพื่อใครหรอกนะ” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนความจริงใจที่ฉันไม่เคยเห็นจากใคร “ที่นี่ไม่มีใครตัดสินเธอจากสิ่งที่เธอเคยเป็น มีเพียงต้นกุหลาบเหล่านี้เท่านั้นที่จะตัดสินว่าเธอได้รดน้ำให้มันด้วยหัวใจหรือไม่... ถ้าเธออยากร้องไห้ ก็ปล่อยให้มันรดลงไปในดินเถอะ ดินที่นี่ต้องการความจริงใจของเธอ มากกว่าน้ำวิเศษจากขวดไหนๆ” คำพูดของเขาเหมือนสายฝนที่พรมลงบนดินที่แห้งผาก ฉันรู้สึกถึงหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและทอดทิ้งในอดีตค่อยๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นความเงียบสงบที่แปลกประหลาด เรานั่งเคียงข้างกันในสวนดอกไม้ที่กำลังผลัดใบ ท่ามกลางความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดอีกต่อไป แต่เป็นความเงียบที่ก่อร่างสร้างมิตรภาพที่แข็งแกร่งขึ้น เซนเดอร์วางกรรไกรลง ก่อนจะหยิบเมล็ดพันธุ์สีทองหนึ่งเมล็ดขึ้นมาวางบนฝ่ามือฉัน “นี่คือเมล็ดพันธุ์แห่งความจริงใจ หากเธอปลูกมันด้วยความรู้สึกที่ไม่เหลือความขุ่นมัว... กุหลาบของเธอจะไม่มีวันเหี่ยวเฉา” ทว่า ในขณะที่ปลายนิ้วของเราสัมผัสกันจนเกิดกระแสไฟเวทมนตร์อ่อนๆ กะทันหันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ เป็นเสียงฝีเท้าที่ฉันคุ้นเคยดี... เสียงที่เคยประกาศกร้าวว่าฉันคือคนโฉดเขลาที่สมควรถูกเนรเทศ ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินวาววับก้าวพ้นจากแนวพุ่มไม้เข้ามา เขาคือคนที่ฉันเคยรักสุดหัวใจในอดีต... เขามาที่นี่ทำไม? และในมือของเขา... ทำไมถึงถือตราประทับแห่งราชสำนักที่ระบุถึงคำสั่งเรียกตัวผู้ทรยศ? ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความอบอุ่นปนความระทึกใจไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในบทนี้นะคะ