สายฝนเวทมนตร์

“หากท่านจะใช้เวทมนตร์กักขังฝนไว้ข้างนอกด้วยการร่ายคาถาที่รุนแรงเช่นนั้น กระท่อมหลังนี้คงได้พังลงมาทับเราทั้งคู่ก่อนที่พายุจะสงบแน่ค่ะ เซนเดอร์” เอลิน่าวางถ้วยชาเซรามิกสีหม่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันเบาๆ ของถ้วยและจานรองดังสะท้อนก้องในความเงียบงันที่ถูกโอบล้อมด้วยเสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดหลังคากระเบื้องดินเผาจนน่าหวั่นใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้าที่กำลังขมวดคิ้วแน่น มือหนาของเขายังคงยกค้างอยู่ในอากาศพร้อมประกายอักขระสีครามจางๆ ที่ยังไม่ยอมเลือนหายไป เซนเดอร์ลดมือลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มดั่งป่าลึกในยามค่ำคืนจ้องมองเธอราวกับจะค้นหาความนัยบางอย่าง “ข้าไม่ได้กักขังฝน เอลิน่า ข้าแค่พยายามจะทำให้แน่ใจว่าดวงจิตของป่าจะไม่โกรธเกรี้ยวจนพัดเอาความหนาวเย็นเข้ามาในนี้... ข้าไม่ชอบความเย็นที่ทำให้มือของเจ้าสั่นแบบเมื่อครู่” คำตอบที่แฝงไปด้วยความห่วงใยดิบเถื่อนนั้นทำให้หัวใจของเอลิน่ากระตุกวูบ เธอซ่อนอาการประหม่าด้วยการหมุนถ้วยชาในมือ ความร้อนจากเครื่องดื่มสมุนไพรแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ แต่กลับไม่อาจสู้ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวตนของพ่อมดหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมได้เลย “ข้าสบายดีค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พลางเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างที่บัดนี้กลายเป็นกำแพงม่านน้ำสีเทาทึบ “แต่ท่านนั่นแหละที่ดูเหนื่อยล้า พลังเวทมนตร์ของท่านควรใช้เพื่อเยียวยาพืชพรรณ ไม่ใช่การรบรากับธรรมชาติเช่นนี้” เซนเดอร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายของดินชื้นและไม้สนจางๆ ที่ติดตัวเขามานั้นดูจะเด่นชัดขึ้นท่ามกลางอากาศที่อับชื้นในกระท่อม “เจ้ากังวลเรื่องสวนมากเกินไปหรือเปล่า เอลิน่า? กุหลาบเวทมนตร์ของเจ้ามีรากที่หยั่งลึกเกินกว่าจะถูกพายุพัดพาไปได้ง่ายๆ สิ่งที่ข้าห่วง... คือคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ต่างหาก” คำพูดของเขาไม่ใช่คำหวานหู แต่กลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ เอลิน่าสัมผัสได้ถึงกระแสเวทมนตร์อ่อนๆ ที่เขาส่งออกมา มันไม่ได้รุนแรงเหมือนคาถาพายุ แต่มันนุ่มนวลและสม่ำเสมอเหมือนการหายใจ เพื่อปรับอุณหภูมิในห้องให้สมดุลและรักษาสภาพแวดล้อมให้เธอรู้สึกปลอดภัย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเงาสะท้อนของตนเองท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ในห้วงเวลานี้ ไม่มีอดีตนางร้ายที่ตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีหญิงสาวที่ถูกสังคมขับไล่ มีเพียงคนสองคนที่ถูกขังอยู่ในกรงล้อมของธรรมชาติที่กำลังโกรธเกรี้ยว “ทำไมท่านถึงต้องทำขนาดนี้คะ?” เอลิน่าตัดสินใจถาม สิ่งที่ค้างคาในใจมาเนิ่นนานถูกเอื้อนเอ่ยออกมา “จากคนแปลกหน้า สู่เจ้านาย และ... ความสัมพันธ์ที่ข้าเองก็ยังนิยามไม่ถูก เราต่างคนต่างมีบาดแผล ท่านมีป่าไม้ที่ต้องดูแล ส่วนข้า... มีความผิดบาปที่ต้องชดใช้ การมานั่งอยู่ในที่ปิดตายแบบนี้กับข้า ไม่ทำให้ท่านรู้สึกอึดอัดใจบ้างหรือ?” เซนเดอร์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แสงตะเกียงกระทบใบหน้าคมสันเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว ซึ่งเป็นร่องรอยของการปกป้องป่าไม้ที่เขาเทิดทูน “ข้าใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบมานานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าเสียงของมนุษย์... โดยเฉพาะเสียงของเจ้า มันทำให้การมีชีวิตอยู่มีความหมายอย่างไร” เขายื่นมือมาแตะขอบโต๊ะปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับนิ้วมือของเธอ “เจ้าไม่ได้แค่ปลูกกุหลาบ เอลิน่า แต่เจ้ากำลังปลูกความหวังให้งอกเงยในใจของพ่อมดที่ลืมความรู้สึกไปแล้วอย่างข้า” บรรยากาศในกระท่อมเริ่มเปลี่ยนไป ความเย็นเยียบของพายุภายนอกดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เอลิน่ารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอติดขัด ความกล้าหาญที่เคยมีในการเผชิญหน้ากับความตายในอดีต ดูจะมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันซับซ้อนของเขา ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังสนั่นจนตัวกระท่อมสั่นไหว แสงวาบสีม่วงแปลกประหลาดสว่างวาบขึ้นนอกหน้าต่าง ไม่ใช่แสงฟ้าแลบธรรมดา แต่มันคือรัศมีเวทมนตร์ที่ถูกบิดเบือน! เซนเดอร์ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก “นั่นไม่ใช่พายุธรรมชาติ... มีใครบางคนกำลังฝ่าวงเวทมนตร์ของป่าเข้ามา!” เขาคว้ามือของเอลิน่าไว้แน่น ก่อนจะดึงให้เธอลุกขึ้นตามแรงกระชาก ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้หน้ากระท่อมที่ปิดสนิทกลับถูกพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างที่เปียกโชกของใครบางคนที่ถือดาบเงินอาบไปด้วยคราบเลือดสีดำ “เจอตัวแล้ว... เอลิน่าแห่งอาณาจักรที่ล่มสลาย” ผู้มาเยือนเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบ ภายใต้หมวกคลุมศีรษะที่เปียกปอน ดวงตาคู่หนึ่งที่เอลิน่าจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปกี่ชาติภพก็คือดวงตาของผู้ที่เคยเป็นองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเธอในอดีตชาติ แต่บัดนี้เขากลับมาเพื่อสังหารเธอด้วยคำสั่งจากผู้ที่เธอพยายามหนีให้พ้น ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความอบอุ่นปนความระทึกใจไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในบทนี้นะคะ