ความอบอุ่นในค่ำคืนที่เหน็บหนาว

“ท่านกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ เซนเดอร์” น้ำเสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวภายในเรือนกระจกเวทมนตร์ มือเรียวบางที่เปื้อนคราบดินยังคงถือตะเกียงแก้วที่แสงไฟสีส้มอ่อนกำลังวูบไหวตามแรงลมเย็นเยียบจากพายุหิมะที่เริ่มก่อตัวด้านนอก เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้โอ๊คเก่าแก่ข้างหลัง แต่น้ำหนักความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากคนผู้นี้มันชัดเจนจนเธอมิอาจเพิกเฉย เซนเดอร์ไม่ตอบในทันที เสียงถอนหายใจยาวของเขาสะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นจะก้าวเข้ามาหยุดลงห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของไม้สนและไอความเย็นจากเวทมนตร์แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเอลิน่ารู้สึกหนาววาบไปถึงกระดูกสันหลัง “สิ่งที่คนอย่างข้าคิด... ไม่ใช่เรื่องที่คนทำสวนควรจะเอาใจใส่หรอกนะ เอลิน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเหนื่อยล้า พลางเอื้อมมือไปคว้ากิ่งกุหลาบสีครามที่ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงเพราะสภาพอากาศ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเปล่งประกายแสงสีเงินจางๆ พลังเวทที่รินไหลออกมาช่วยปลอบประโลมให้ดอกไม้ที่กำลังจะร่วงโรยกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง “คนทำสวนที่ไหนจะมานั่งถามถึงความรู้สึกของพ่อมดกันล่ะ?” เอลิน่าหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาหม่นที่มักจะซ่อนความโดดเดี่ยวเอาไว้ภายใต้ความเย็นชา “ถ้าข้าเป็นเพียงแค่คนทำสวน ท่านคงไม่เรียกข้ามาที่ห้องปรุงยาในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้หรอก จริงไหมคะ?” เซนเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดมือลง ดวงตาคู่นั้นวูบไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป “เจ้าอาจจะจำไม่ได้... แต่เจ้าไม่เหมือนคนอื่น” “ข้าจำได้ดีกว่าที่ท่านคิดเสียอีก” เอลิน่าขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบเวทมนตร์ที่เธอเฝ้าฟูมฟักอบอวลอยู่รอบตัวพวกเขา “ข้าจำได้ว่าเคยตายอย่างโดดเดี่ยวในนิยายที่ข้าเคยอ่าน จำได้ว่าความเย็นชาของคนรอบข้างมันทรมานแค่ไหน และนั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่อยากให้ท่านต้องใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบงันแบบนี้เพียงลำพังอีกต่อไป” เซนเดอร์นิ่งอึ้ง เขาไม่ได้ขยับหนี ทั้งที่ปกติแล้วเขาจะเป็นคนที่เว้นระยะห่างจากผู้คนเสมอ เอลิน่าวางตะเกียงลงบนโต๊ะไม้ข้างตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ส่งผ่านเนื้อผ้าหนาหนาของพ่อมดหนุ่ม ทำให้ร่างสูงที่เกร็งอยู่ผ่อนคลายลงอย่างไม่ตั้งใจ “ท่านไม่ใช่เจ้านายของข้า และข้าก็ไม่ใช่แค่คนทำสวน” เอลิน่ากระซิบ เสียงของเธออ่อนโยนจนน่าใจหาย “เราต่างก็เป็นเพียงวิญญาณสองดวงที่หลงทางในโลกที่ไม่มีใครเข้าใจ และในค่ำคืนที่เหน็บหนาวแบบนี้... การมีใครสักคนอยู่ข้างๆ คงไม่ทำให้เวทมนตร์ของท่านเสื่อมถอยลงหรอกนะคะ” เซนเดอร์มองมือของเธอที่วางอยู่บนแขนของเขา ก่อนจะค่อยๆ พลิกฝ่ามือขึ้นมากุมมือเธอไว้ แรงบีบที่เขาส่งมานั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เขากักเก็บไว้มานานนับปี ความเงียบระหว่างทั้งสองไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจที่ไร้คำบรรยาย “เจ้าช่างเป็นผู้หญิงที่อันตรายเหลือเกิน เอลิน่า” เขาพึมพำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนหน้าผากของเธอ “เจ้าทำให้ข้าลืมไปว่าข้าต้องเป็นพ่อมดที่เย็นชาแค่ไหน เพื่อที่จะไม่รู้สึกเจ็บปวดกับการจากลา” “งั้นก็ไม่ต้องจากไปไหนสิคะ” เธอแย้มยิ้ม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว “อยู่ดูแลสวนกุหลาบนี้ด้วยกัน... จนกว่าฤดูหนาวจะผ่านพ้นไป” ทันใดนั้นเอง แสงตะเกียงที่เคยส่องสว่างกลับดับวูบลงพร้อมกับลมกระโชกแรงที่พัดผ่านเรือนกระจกเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน กระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีใครบางคนหรือ ‘บางสิ่ง’ กำลังพยายามพังเข้ามาจากภายนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำลงบนพื้นหิมะดังใกล้เข้ามาทุกที เซนเดอร์ขมวดคิ้วแน่น เขารีบดึงตัวเอลิน่าเข้ามาหลบหลังร่างใหญ่ของเขาพร้อมกับร่ายเกราะเวทมนตร์สีเงินคุ้มกันรอบตัวทันที เสียงเคาะประตูไม้โอ๊คดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นเคยจนน่าขนลุก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของผู้มาเยือนจะแว่วผ่านพายุหิมะเข้ามา “เซนเดอร์... ได้เวลาจ่ายหนี้ที่เจ้าติดค้างไว้กับ ‘ความตาย’ แล้ว” เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬทาบทับเข้ามาผ่านกระจกที่แตกร้าว เธอจำเงาร่างนั้นได้แม่นยำ... มันไม่ใช่ศัตรูที่เคยพบเจอในเนื้อเรื่องเดิม แต่เป็นบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เริ่มเรื่อง! ม่านหมอกโรแมนซ์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความอบอุ่นปนความระทึกใจไปกับเอลิน่าและเซนเดอร์ในบทนี้นะคะ