ชีวิตใหม่ในร่างเดิม

"ถ้าเธอจะไป ก็ต้องไปเดี๋ยวนี้ ไม่ใช่ยืนจ้องตราประทับนั่นเหมือนมันจะสลักชื่อเธอลงในหลุมศพ" น้ำเสียงของเซนเดอร์ทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้ยื่นมือมาฉุดกระชาก แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดช่องว่างให้อากาศในห้องทำงานที่กำลังจะพังทลายไหลเวียนเข้ามาแทนที่ความอึดอัด เอลิน่าจ้องมองรอยสีเลือดบนข้อมือตนเอง มันร้อนผ่าวราวกับมีถ่านไฟจี้ลงบนผิวหนัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินหลวงที่กำลังพังประตูไม้โอ๊คหนาหนักก็ดังสนั่นหวั่นไหว "คุณเป็นใครกันแน่?" เอลิน่าถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เซนเดอร์ไม่ตอบ แต่เขากลับขยับนิ้วมือเบาๆ วงเวทสีครามจางๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะกรีดเป็นรอยแยกมิติคล้ายกับแผ่นกระจกที่แตกสลาย "ฉันคือคนที่จะพาเธอไปสู่ที่ที่พวกนั้นไม่มีวันหาเจอ... หรือจะเลือกอยู่ตรงนี้ เพื่อรับโทษทัณฑ์จากความผิดที่ 'คนก่อนหน้า' ก่อไว้ จนกว่าหัวจะหลุดจากบ่า?" เอลิน่าแค่นยิ้มขมขื่นให้กับโชคชะตา ในฐานะคนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาในร่างของนางร้ายที่ใครต่อใครต่างสาปแช่ง เธอยังไม่มีโอกาสแม้แต่จะหายใจให้เต็มปอดด้วยซ้ำ แต่ความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในสมองบอกเธอชัดเจนว่า ชีวิตเดิมของเอลิน่าไม่มีที่ว่างสำหรับความเมตตา หากเธอเลือกจะอยู่ เธอจะกลายเป็นเพียงหมากที่ถูกกำจัดทิ้งในเกมการเมืองที่เน่าเฟะนี้ ไม่มีอะไรให้ต้องอาลัย... ทรัพย์สมบัติ เครื่องเพชร หรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เอลิน่าคว้าเพียงถุงผ้าใบเล็กที่มีเมล็ดพันธุ์พืชแปลกๆ ซึ่งเธอเก็บไว้ในลิ้นชักลับ เธอมองไปที่ประตูเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าลงไปในรอยแยกมิตินั้นโดยไม่หันกลับมามอง ห้วงมิติเหมือนกับการถูกโอบกอดด้วยไอเย็นจากน้ำค้างแข็ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสว่างวาบขึ้นและดับลง พื้นดินที่เธอสัมผัสได้ในวินาทีต่อมาไม่ใช่พรมกำมะหยี่นุ่มเท้าเหมือนในคฤหาสน์ แต่เป็นผืนหญ้าที่เปียกชื้นและมีกลิ่นอายของดินโคลนที่สะอาดบริสุทธิ์ "ยินดีต้อนรับสู่เขตแดนพ่อมด" เซนเดอร์กล่าวพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุมสีเข้มที่ดูไร้รอยยับ "ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์ของราชสำนัก มีเพียงกฎของธรรมชาติ... ถ้าเธออยากอยู่รอด ก็จงเรียนรู้ที่จะคุยกับพืชพรรณพวกนี้ให้รู้เรื่อง" เอลิน่ายันกายลุกขึ้น สายตาของเธอปรับโฟกัสเข้ากับสภาพแวดล้อม ป่าแห่งนี้ไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่คิด ต้นไม้รอบตัวเหมือนกำลังขยับไหวและเฝ้ามองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น กุหลาบเวทมนตร์สีฟ้าครามที่เลื้อยอยู่ตามโคนต้นไม้ใหญ่ดูเหมือนจะส่งเสียงกระซิบเบาๆ ต้อนรับผู้มาเยือนใหม่ ราวกับว่าพวกมันรับรู้ถึง 'ตัวตน' ที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกของนางร้าย "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นภาระให้ใคร" เอลิน่าเอ่ยพลางมองดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานตอบรับสัมผัสจากปลายนิ้วเธอ "ที่นี่มีที่ดินว่างพอสำหรับแปลงดอกไม้ไหมคะ?" เซนเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองมือเรียวบางที่กำลังลูบไล้กลีบดอกไม้อย่างทะนุถนอม สายตาของเขามีความประหลาดใจวูบผ่านก่อนจะจางหายไป "ที่ดินน่ะมี... แต่สิ่งที่เธอต้องจ่ายไม่ใช่เงินทอง แต่มันคือเวลาและความอดทน ถ้าเธอทำพืชของฉันตายแม้แต่ต้นเดียว เธอจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดข้างนอกนั่นด้วยตัวเอง" "ข้อตกลงยุติธรรมดีค่ะ" เอลิน่าตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่นัยน์ตาของเธอมีความมุ่งมั่นที่เหนือกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยพบ คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า เอลิน่าถูกส่งไปยังกระท่อมไม้หลังเล็กชายป่า กลิ่นไม้สนและสมุนไพรแห้งช่วยปลอบประโลมจิตใจให้สงบลง เธอไม่ได้เสียใจที่ทิ้งชีวิตเก่าไว้เบื้องหลัง ความเป็นอิสระนั้นหอมหวานกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยใช้เป็นไหนๆ ทว่า ขณะที่เธอกำลังจะปิดตาลงเพื่อพักผ่อน เสียงฝีเท้าเบาหวิวก็ดังขึ้นที่หน้าต่าง "ฉันลืมบอกเธอไปอย่างหนึ่ง..." เสียงของเซนเดอร์ดังขึ้นจากเงามืดด้านนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้เดินเข้ามา แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์ที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "ตราประทับบนข้อมือเธอ ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ของการหนี... มันคือคำสาปเลือด" เขาทิ้งคำพูดไว้ด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้น "และในคืนพระจันทร์เต็มดวงนี้ หากเจ้าของตราประทับเดิมที่อยู่ในเมืองหลวงสัมผัสได้ว่าเธอ 'ยังมีชีวิตอยู่' เขาจะใช้มันเป็นทางผ่านเพื่อกระชากวิญญาณเธอไปขังไว้ในกระจกเงาแห่งความตายแทน" เอลิน่าผุดลุกขึ้นนั่ง แสงจันทร์ส่องลอดผ่านรอยแยกของกระท่อมมากระทบข้อมือที่ตอนนี้ตราประทับไม่ได้เป็นแค่สีแดง แต่มันกำลังเต้นเป็นจังหวะตามการไหลเวียนของเลือดราวกับมีชีวิต! ในขณะเดียวกันนั้นเอง บานหน้าต่างไม้ที่ปิดสนิทอยู่ก็ค่อยๆ ปริแตกออก พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าสยดสยองดังแว่วเข้ามาในหัวของเธอ 'เจอตัวแล้ว... ยัยคนทรยศ' ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเอลิน่าในก้าวแรกของชีวิตใหม่นะคะ