รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

กลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตกยังคงลอยอวลอยู่รอบเรือนกระจกกระจกใส แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเอลิน่าในยามวิกาลเช่นนี้หาใช่ความเขียวขจีของหมู่แมกไม้ หากแต่เป็นแผ่นหลังกว้างของเซนเดอร์ที่กำลังง่วนอยู่กับการผสมน้ำยาเวทมนตร์สูตรพิเศษสำหรับกุหลาบสีมุก นิ้วเรียวยาวของพ่อมดหนุ่มจรดลงบนขวดแก้วคริสตัลอย่างระมัดระวัง แสงสีฟ้าอ่อนจากก้นหม้อปรุงยาٸสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยจนดูเย็นชาในสายตาคนทั่วไป ทว่าวันนี้... มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป ความเงียบงันระหว่างพวกเขามิได้อึดอัดเหมือนเช่นวันวาน แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงเตือนของหัวใจที่ดังจนน่ากลัว "ถ้าท่านยังใส่ผงรากจันทน์เทศลงไปอีกหยดเดียว ดอกกุหลาบพวกนั้นคงได้กลายเป็นสีม่วงช็อกโกแลตแน่ๆ ค่ะ" เอลิน่าเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊ก เธอไม่ได้ตั้งใจจะกวนสมาธิเขา เพียงแต่เกรงว่าความพยายามตลอดสามวันที่ผ่านมาจะพังทลายลงด้วยมือของพ่อมดผู้เลื่องชื่อคนนี้เอง เซนเดอร์ชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลตวัดมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกาย เขาไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาทันที เพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใช้ความคิด "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าสีม่วงช็อกโกแลตมันแย่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเรื่อยแต่มีแววหยอกล้อเจือจางอยู่ในนั้น ซึ่งเป็นโทนเสียงที่เอลิน่าแทบไม่เคยได้ยินจากเขาเลย "มันไม่แย่หรอกค่ะท่านเซนเดอร์... แต่มันคงไม่เหมาะกับงานเลี้ยงน้ำชาของท่านดยุกที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า เว้นเสียแต่ว่าท่านอยากให้แขกเหรื่อคิดว่าท่านกำลังเสิร์ฟขนมหวานมากกว่าดอกไม้มงคล" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตนางร้าย เธอเอียงคอมองขวดในมือเขาด้วยแววตาท้าทายเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงด้วยความเงียบชั่วขณะ เซนเดอร์วางขวดแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบเบาๆ เขาร่างสูงใหญ่หันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขายามนี้ใกล้เสียจนเอลิน่าต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ เนิ่นนาน... จนเอลิน่ารู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม แม้เธอจะผ่านชีวิตและความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้เธอจะเคยเผชิญหน้ากับสายตารังเกียจของผู้คนมากมายในอดีต แต่สายตาของเซนเดอร์ในยามนี้กลับทรงพลังเสียจนเธออยากจะก้าวถอยหลังหนี ทว่า... ก่อนที่เอลิน่าจะได้ขยับตัว มุมปากหยักลึกของพ่อมดหนุ่มก็ค่อยๆ ยกขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพตามมารยาททางสังคม และไม่ใช่รอยยิ้มฝืนใจยามที่เขาต้องจำยอมรับฟังคำแนะนำของเธอ แต่มันคือรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่แท้จริง รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นพราวระยับราวกับมีหมู่ดาวนับพันซ่อนอยู่ข้างใน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยยิ้มนั้นรุนแรงเสียจนหัวใจของเอลิน่ากระตุกวูบ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนราวกับถูกเวทมนตร์ลบความทรงจำ "เจ้าชักจะเก่งเกินไปเสียแล้วนะ เอลิน่า" เสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง ราวกับสายลมที่พัดผ่านกลีบกุหลาบยามเช้า เซนเดอร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายื่นออกไปราวกับจะปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเธอ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับโลกความเป็นจริงกำลังดึงพวกเขาทั้งสองคนให้ตื่นจากความฝันอันแสนหวาน เอลิน่าสะดุ้งสุดตัว รีบถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับชั้นวางกระถางต้นไม้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู เธอพยายามควบคุมลมหายใจและสติสัมปชัญญะที่ไม่รักดีให้กลับคืนมาอย่างเร่งด่วน เซนเดอร์ชักมือกลับ ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ประกายในแววตากลับยังคงทิ้งร่องร่องความระ2คายเคืองใจต่อผู้มาเยือนยามวิกาลอย่างชัดเจน "เข้ามา" เขาเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิม ประตูเรือนกระจกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของนกฮูกส่งสารสีขาวโพลนตัวหนึ่งบินตรงเข้ามา มันคาดจดหมายสีชาประทับตราครั่งรูปกางเขนเงินลงบนโต๊ะทำงานของเซนเดอร์ ก่อนจะบินไปเกาะนิ่งอยู่บนคานไม้ด้านบน เซนเดอร์หยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ ด้านในเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะมืดครึ้มลงทันที บรรยากาศรอบตัวที่เพิ่งจะอบอุ่นเมื่อครู่ กลับกลายเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เอลิน่าเอ่ยถามด้วยความกังวล แม้จะยังคงเขินอายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าข่าวในจดหมายฉบับนั้นไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน เซนเดอร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาคู่นั้นกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง ทว่ามีความเคร่งเครียดระคนกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ "คนที่เจ้าไม่อยากเจอที่สุดกำลังเดินทางมาที่นี่... และเขาไม่ได้มาคนเดียว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์