แม่ทัพผู้เสียสละ

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ในตำหนักตัดสินกลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นคาวเลือดในความรู้สึกของเซี่ยหว่านหนิงทันทีที่ประโยคพิพากษาของเซี่ยฮูหยินใหญ่สิ้นสุดลง "ความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพและซ่องสุมกำลังในจวนแม่ทัพ... มีโทษสถานเดียวคือโบยหนึ่งร้อยไม้ หว่านหนิง เจ้าไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัวแล้วใช่หรือไม่" เสียงของฮูหยินใหญ่เรียบเฉย เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักลวดลายมังกรจำลอง แววตาที่มองลงมาหาหว่านหนิงนั้นเปี่ยมไปด้วยความสะใจที่ถูกฉาบไว้ด้วยเปลือกของความยุติธรรม เซี่ยหว่านหนิงยืนตระหง่าน หลังตรงดั่งต้นไผ่ แม้ข้อมือจะถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กเย็นเฉียบ นางไม่ได้เอ่ยปากขอชีวิต ไม่ได้ร้องขอความเมตตา ดวงตาคู่สวยสบประสานกับสายตาของผู้เป็นแม่เลี้ยงอย่างท้าทาย นางรู้ดีว่านี่คือหมากที่เซี่ยฮูหยินวางไว้เพื่อกำจัดนางให้พ้นทาง ก่อนที่ความลับเรื่องตราประทับลับจะถูกเปิดเผย "หากท่านต้องการชีวิตข้า ก็จงลงมือเถิด" หว่านหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่แฝงด้วยกระแสความนัยที่คมกริบ "แต่พึงระลึกไว้ว่า ตราพยัคฆ์ที่หายไป หากข้าตาย... มันจะไม่มีวันถูกค้นพบอีกชั่วกัลปาวสาน" ทว่า ก่อนที่พัศดีจะก้าวเข้ามาพร้อมไม้โบย ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าหว่านหนิงไว้อย่างรวดเร็วราวกับเงาพยัคฆ์ กลิ่นอายของสนามรบและไอเย็นของคมดาบแผ่ซ่านไปทั่วตำหนัก ฉีเหิงยืนนิ่งสงบ แววตาของเขาดุดันและแข็งกร้าวราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ใครกล้าแตะต้องนาง" เสียงเข้มต่ำกังวานก้องไปทั่วห้อง "ท่านแม่ทัพ!" เซี่ยฮูหยินใหญ่ผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ "นี่คือคดีความในเรือนหลัง ท่านเป็นบุรุษ อย่าได้ก้าวก่าย!" ฉีเหิงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขาปลดดาบข้างกายลงช้าๆ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าแท่นพิพากษา สายตาของเขาไม่ได้มองฮูหยินใหญ่ แต่จับจ้องไปที่หว่านหนิงด้วยความอาทรที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "นางเป็นคนของข้า" ฉีเหิงประกาศก้อง "หากนางมีความผิด โทษนั้นข้าขอเป็นผู้รับแทนทั้งหมด หนึ่งร้อยไม้นี้... ข้าจะเป็นผู้รับเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก หว่านหนิงเบิกตากว้าง ความเย็นเยียบที่เกาะกินใจนางมาตลอดหลายปีดูเหมือนจะถูกความอบอุ่นบางอย่างจากแผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของชายผู้นี้ทลายลง นางรู้ดีว่าฉีเหิงเพิ่งผ่านศึกหนักมา แผลที่หลังของเขายังไม่หายสนิทดีด้วยซ้ำ "ท่าน... ท่านบ้าไปแล้วหรือ" หว่านหนิงกระซิบ เสียงของนางสั่นเครือเป็นครั้งแรก ฉีเหิงไม่หันกลับมามอง แต่เขากลับเอื้อมมือไปคว้ามือของนางไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านเพราะจับดาบมาตลอดชีวิตนั้นมั่นคงและหนักแน่น "ข้าบอกแล้วว่าหมากกระดานนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเดินคนเดียวอีก" การลงทัณฑ์เริ่มต้นขึ้นอย่างโหดร้าย ไม้โบยหนักอึ้งฟาดลงบนแผ่นหลังของฉีเหิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงไม้กระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงไป ร่างของแม่ทัพผู้เกรียงไกรกลับไม่แม้แต่จะกระตุกหรือส่งเสียงร้องออกมา เขาเพียงแต่ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือของเขายังคงกุมมือนางไว้ไม่ปล่อย หว่านหนิงมองดูหยาดเลือดที่ค่อยๆ ซึมผ่านชุดเกราะสีดำจนเป็นวงกว้าง หัวใจของนางบีบรัดดั่งถูกมีดกรีด การยอมรับโทษทัณฑ์แทนผู้อื่นในยุคสมัยนี้มิใช่เรื่องง่าย และสำหรับฉีเหิง ผู้ซึ่งได้รับความเคารพจากกองทัพ นี่คือการเดิมพันด้วยเกียรติยศทั้งหมดที่เขามี เมื่อไม้ที่ห้าสิบฟาดลงมา ฉีเหิงเริ่มหายใจติดขัด เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย แต่แววตาของเขายังคงจ้องมองไปที่เบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ หว่านหนิงรู้ดีว่าเขาทำเช่นนี้เพื่อถ่วงเวลา เพื่อให้คนของเขานำหลักฐานสำคัญมาเปิดโปงแผนชั่วของเซี่ยฮูหยินใหญ่ "หยุดนะ!" หว่านหนิงตะโกน แต่เซี่ยฮูหยินใหญ่กลับยกมือห้ามพัศดีที่เริ่มลังเล "ทำต่อ! จนกว่าจะครบหนึ่งร้อยไม้!" ทว่า ในวินาทีที่ไม้ที่แปดสิบกำลังจะฟาดลงมา ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นายทหารผู้เป็นหัวหน้าถือม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามเข้ามา "หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงประกาศศักดาทำให้ทุกคนในห้องต้องคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง ยกเว้นเพียงฉีเหิงที่เริ่มหมดสติไปในอ้อมแขนของหว่านหนิง "มีพระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ให้ท่านแม่ทัพฉีเหิงและคุณหนูเซี่ยหว่านหนิงเข้าเฝ้าเป็นการเร่งด่วน เนื่องจากตรวจพบหลักฐานการทุจริตและการวางแผนลอบสังหารในจวนตระกูลเซี่ย!" หว่านหนิงประคองร่างที่โชกเลือดของฉีเหิงไว้แน่น ในขณะที่นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยฮูหยินใหญ่ที่หน้าถอดสีราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ในวินาทีนั้นเอง ที่นางสังเกตเห็นบางอย่าง... เงาของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างตำหนัก บุรุษผู้ถือครองตราพยัคฆ์ที่หายไปในมือ และกำลังมองมาที่นางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและเกมหมากอันเชือดเฉือนนี้ไปกับดอกโบตั๋นพันปีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ