จอกสุราอาบพิษ

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามลวดลายหมู่ปักษาเล่นลมใบนั้น รินสุรากลิ่นหอมหวานเย้ายวนลงในจอกหยกขาวบริสุทธิ์อย่างเชื่องช้า ละอองไอร้อนสีขาวบางเบาลอยกรุ่นขึ้นปะทะกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกอวี้หลานที่โปรยปรายอยู่บนโต๊ะน้ำชา ทว่าภายใต้ความงามอันสงบเยือกเย็นของเรือนปีกตะวันตกนี้ กลับซ่อนเร้นกระแสลมอันเชี่ยวกรากที่พร้อมจะพรากวิญญาณคนให้หลุดลอยได้ทุกเมื่อ เซี่ยหว่านหนิงปรายตามองจอกสุราตรงหน้า ดวงตาคู่หงส์หรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาหมากตatท้ายกระดานที่อีกฝ่ายจงใจวางดักไว้ ปลายนียวมือเรียวบางที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังหยกขาวลูบไล้ขอบจอกอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "เหตุใดฮูหยินใหญ่จึงเมตตาข้าถึงเพียงนี้ ถึงขั้นส่งสุราอุ่นจอกนี้มาให้ข้าดับกระหายด้วยตนเองเล่าเจ้าคะ" เสียงหวานใสก้องกังวานกังวาลก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด บ่งบอกถึงความเยือกเย็นที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ง่ายๆ สาวใช้คนสนิทของเซี่ยฮูหยินใหญ่ผู้ถือถาดเข้ามาแย้มยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไม่แพ้กัน "ฮูหยินใหญ่ทรงทราบว่าช่วงนี้คุณหนูใหญ่ต้องตรากตรำร่ำเรียนกฎระเบียบเรือนหลังอย่างหนักหน่วง เกรงว่าจะเหนื่อยล้า จึงให้บ่าวคัดสรรสุราดอกท้อหมักปีศาจมาให้ท่านได้ดื่มบำรุงกำลัง เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งนัก คุณหนูใหญ่โปรดอย่าได้ปฏิเสธน้ำใจนี้เลยเจ้าค่ะ" คำว่า 'พระมหากรุณาธิคุณ' ถูกเน้นย้ำเสียจนน่าขัน เซี่ยหว่านหนิงลอบแค่นหัวเราะในลำคอ สุราดอกท้อหมักปีศาจกระนั้นหรือ? เกรงว่าเป็นสุราอาบยาพิษ 'สลายวิญญาณไร้เงา' เสียมากกว่า พิษชนิดนี้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ร่องรอย ผู้ใดดื่มเข้าไปจะไม่ทันได้กระอักเลือด เพียงแค่สามกัณฑ์ลมหายใจ ชีพจรจะค่อยๆ ดับมอดลงราวกับเทียนไขถูกลมพัด ยามชันสูตรก็จะมีสภาพคล้ายหัวใจล้มเหลวตามธรรมชาติ ไม่มีทางสาวมาถึงมือของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดในเรือนหลังผู้นั้นได้อย่างแน่นอน ช่างเป็นแผนการที่แนบเนียนไร้ที่ติ และโหดเหี้ยมอำมหิตสมกับเป็นเซี่ยฮูหยินใหญ่ผู้รักษาความสงบเรียบร้อยของตระกูลเซี่ยด้วยมือที่เปื้อนเลือดมานักต่อนัก หากเป็นเซี่ยหว่านหนิงในวัยเยาว์ นางคงก้มหน้ารับชะตากรรมและถูกกลืนกินหายไปจากโลกนี้อย่างไร้เสียงเช่นเดียวกับมารดาผู้ให้กำเนิด ทว่า... นางในวันนี้ไม่ใช่เด็กสาวผู้ไร้ทางสู้คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เซี่ยหว่านหนิงแย้มยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มนั้นงดงามราวดอกโบตั๋นแรกแย้มยามต้องแสงจันทร์ ทว่ากลับเย็นเยียบจนสาวใช้ผู้ส่งสารถึงกับแอบสะท้านเยือกในสันหลังอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ในเมื่อเป็นน้ำใจอันล้ำค่าจากท่านแม่ ข้าผู้เป็นบุตรีย่อมไม่อาจปฏิเสธ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะยื่นมือขาวผ่องราวหยกครามออกไปประคองจอกสุราขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายอันตรายลอยแตะจมูกชัดเจนขึ้น แต่นางหาได้แสดงพิรุธใดๆ ออกมาไม่ สายตาคมกริบมองลอดผ่านไอน้ำร้อนผ่าวไปยังสาวใช้ผู้นั้น สังเกตเห็นเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและมือที่แอบกำชายเสื้อแน่นด้วยความตื่นตระหนก *ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ... ช่างไร้ชั้นเชิงเสียจริง* ในจังหวะที่จอกสุรากำลังจะเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากอิ่มสีชาด เซี่ยหว่านหนิงกลับชะงักมือไว้ราวกกับเพิ่งนึกขึ้นได้ นางกะพริบตาช้าๆ แสร้งทำเป็นอุทานเบาๆ "ตายจริง..." สาวใช้สะดุ้งโหยงรีบถามด้วยความร้อนรน "คุณหนู... มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือเจ้าคะ?" "ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ท่านแม่ทัพฉีเหิงเพิ่งส่งโสมภูเขาพันปีล้ำค่ามาให้ข้าต้มดื่มบำรุงธาตุหยาง หมอหลวงเคยกำชับไว้ว่า ห้ามมิให้ดื่มสุราหรือของมึนเมาใดๆ ร่วมกับโสมฤทธิ์ร้อนเป็นอันขาด มิเช่นนั้นธาตุไฟจะเข้าแทรกจนเลือดลมตีกลับและอาจถึงแก่ชีวิตได้ทันที" เซี่ยหว่านหนิงทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาฉายแววเสียดายอย่างแนบเนียน "น้ำใจของท่านแม่ช่างล้ำลึกนัก แต่เกรงว่าข้าคงไม่มีวาสนาพอที่จะรับรสสุราดอกท้อถ้วยนี้เสียแล้วกระมัง" สาวใช้หน้าถอดสีทันที นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะพูดท้วงว่าให้ฝืนดื่มเข้าไปเสีย แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเกรงจะผิดสังเกต จะบอกว่าโสมที่ว่าไม่มีจริงก็ไม่ได้อีก เพราะใครๆ ในเมืองหลวงต่างก็รู้ดีว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและแม่ทัพฉีเหิงผู้ดุดันต่างก็ตามใจคุณหนูใหญ่สกุลเซี่ยผู้นี้ปานไข่ในหิน ข้าวของล้ำค่าถูกส่งเข้าเรือนปีกตะวันตกราวกับเทน้ำทิ้ง หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาจริงๆ นางซึ่งเป็นแค่บ่าวไพร่จะมีหัวกี่หัวให้ท่านแม่ทัพตัดทิ้งเล่า! "เอ่อ... เรื่องนี้..." สาวใช้เหงื่อตกพลั่ก มือไม้สั่นเทาจนแทบประคองถาดไม้มั่น "แต่จะให้ปฏิเสธน้ำใจของท่านแม่ก็คงเป็นการอกตัญญูจนเกินไป" เซี่ยหว่านหนิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมอย่างแท้จริง นางปรายตามองสาวใช้ ก่อนจะยื่นจอกสุราในมือกลับไปตรงหน้าอีกฝ่าย พร้อมรอยยิ้มที่เคลือบอาบความกดดันมหาศาล "ในเมื่อข้าดื่มไม่ได้... เช่นนั้น เพื่อแสดงความกตัญญูกرวตความจริงใจของข้า สาวใช้คนเก่งเช่นเจ้า อุตส่าห์ดั้นด้นถือถาดฝ่าลมหนาวมาส่งสุนทรียรสนี้ให้ข้าถึงเรือน เจ้าช่วยดื่มจอกนี้แทนข้า เพื่อเป็นตัวแทนในการรับน้ำใจจากท่านแม่เถิดนะ" คำพูดนั้นราบเรียบดั่งสายน้ำ ทว่ากลับทรงพลังราวน้ำหนักภูเขาไท่ซานกดทับลงบนบ่าของสาวใช้จนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น "คะ... คุณหนู! บ่าวเป็นเพียงบ่าวไพร่ จะบังอาจดื่มสุราล้ำค่าที่ฮูหยินใหญ่เตรียมไว้ให้คุณหนูได้อย่างไรกันเจ้าคะ!" สาวใช้หน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เจ้าเป็นคนนำมาส่งเองกับมือ ทั้งยังบอกว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ ไฉนเลยเจ้าจะไม่มีวาสนาลิ้มลองเล่า?" เซี่ยหว่านหนิงหรี่ตามอง รอยยิ้มที่มุมปากเย็นเยียบลงถนัดตา น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่ากลัว "หรือว่า... สุราจอกนี้จะมีสิ่งใดผิดปกติ ซ่อนเร้นความลับที่แม้แต่เจ้าก็ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องกันแน่?" คำถามนั้นทิ่มแทงทะลุกลางใจ บรรยากาศภายในห้องโถงพลันทัศนียภาพมืดมัวลงในพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางของสตรีผู้เป็นเจ้าของเรือน จนสาวใช้ผู้นั้นแทบไม่กล้าหายใจแรง "บ่าว... บ่าวไม่กล้า! บ่าวไม่รู้เรื่องอันใดเลยเจ้าค่ะ!" สาวใช้ละล่ำละลักโขกศีรษะลงกับพื้นเรือนเสียงดังสนั่น น้ำตาไหลพรากด้วยความตื่นตระหนกจนเสียสติ พิษร้ายในจอกนั้นมีฤทธิ์เดชเช่นไรนางย่อมรู้ดีที่สุด หากนางดื่มลงไปคงไม่ต้องรอให้พ้นคืนนี้เป็นแน่! เซี่ยหว่านหนิงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย นางก้าวเข้าไปใกล้สาวใช้ช้าๆ ปลอกเล็บทองคำกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง "ในเมื่อเจ้าไม่ได้ทำอันใดผิด และสุรานี้ก็เป็นเพียงสุราดอกท้อธรรมดา... เหตุใดจึงไม่กล้าดื่มเล่า? หรือจะให้ข้าต้องไปเชิญท่านแม่ทัพฉีเหิงมาเป็นพยานในการ 'รับน้ำใจ' ของพวกเจ้าด้วยตนเองดีล่ะ?" นามของ 'ฉีเหิง' เปรียบเสมือนคมดาบที่พาดอยู่บนลำคอ แม่ทัพผู้มีรอยแผลเป็นทั่วแผ่นหลังและขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดเด็ดขาด หากเขารู้ว่ามีคนลอบวางยาว่าที่ฮูหยินของตนในเรือนสกุลเซี่ย มีหวังตระกูลเซี่ยทั้งตระกูลคงได้กลายเป็นทะเลเลือดในชั่วข้ามคืน "ฮูหยินใหญ่... เป็นฮูหยินใหญ่สั่งให้บ่าวทำเจ้าค่ะ! ไว้ชีวิตบ่าวด้วย! ไว้ชีวิตบ่าวด้วยเจ้าคะ!" สาวใช้ทนแรงกดดันไม่ไหว สติแตกกระเจิง โขกศีรษะอ้อนวอนร้องขอชีวิตแทบเท้าของเซี่ยหว่านหนิง ความลับถูกเปิดโปงออกมาอย่างหมดเปลือกท่ามกลางความหนาวเหน็บยามค่ำคืน เซี่ยหว่านหนิงมองดูภาพนั้นด้วยแววตาไร้ความรู้สึก ความสมเพชและสมน้ำหน้าฉายชัดอยู่ก้นบึ้งของดวงตา นางเหยียดยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของคนตระกูลเซี่ยที่คิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมตื้นๆ มาจัดการกับนางผู้ซึ่งผ่านขุมนรกมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่า ในขณะที่เกมการชิงอำนาจในเรือนหลังกำลังดำเนินไปถึงจุดพลิกผัน ทันใดนั้นเอง... ประตูไม้แกะสลักของเรือนปีกตะวันตกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายลมยามดึกพัดโชยนำพาความเย็นเยือกเข้ามาปะทะผิวกาย พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทหารพิทักษ์ชายแดน ฉีเหิงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง รอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาคมกริบยิ่งขับเน้นความดุดันน่าเกรงขามให้เด่นชัดขึ้น สายตาเยือกเย็นกวาดมองสภาพความโกลาหลเบื้องหน้า ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่จอกสุราในมือสาวใช้และร่างของเซี่ยหว่านหนิง "เกิดเรื่องอันใดขึ้นที่นี่?" สุเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอמהถามขึ้น ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ เซี่ยหว่านหนิงชะงักไปเล็กน้อย นางไม่ได้คาดคิดว่าในยามวิกาลเช่นนี้ แม่ทัพผู้เย่อหยิ่งดุดันผู้นี้จะมาปรากฏตัวอยู่ที่เรือนของนางอย่างไร้ร่องรอย ทว่าก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยปากอธิบายอันใด ฉีเหิงก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง คว้าข้อมือเรียวบางของนางเอาไว้แน่นด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็นมาก่อน สายตาคมกริบมองสำรวจร่องรอยความผิดปกติบนตัวนางอย่างรวดเร็ว "เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความกังวลลึกซึ้งที่ยากจะปกปิด เซี่ยหว่านหนิงเงยหน้าสบตากับเขา หัวใจที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผากลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ยามเมื่อสบเข้ากับประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของบุรุษผู้นี้ และในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและลึกซึ้งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็แว่วดังมาจากนอกประตูเรือน พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุดกะทันหัน "เรียนท่านแม่ทัพ! มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวง... ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ท่านนำกองกำลังบุกเข้าปิดล้อมจวนสกุลเซี่ยในยามวิกาล ข้อหาสมคบคิดกับกบฏแคว้นหลอ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและเกมหมากอันเชือดเฉือนนี้ไปกับดอกโบตั๋นพันปีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ