พิธีล่าสัตว์ที่อาบเลือด

ปลายลูกศรอาบยาพิษสีม่วงเข้มสะท้อนแสงแดดจัดจ้านจากยอดเนินเขา มันถูกน้าวตึงอยู่บนสายธนูเขาควายของมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มสนป่าชิงหลัน ลมหายใจของเซี่ยหว่านหนิงขาดห้วงไปเสี้ยววินาที นางไม่ได้มองเป้าหมายที่ลูกศรนั้นเล็งไป—ซึ่งก็คือองค์ชายรองผู้กำลังควบม้าขาวนำขบวนล่าสัตว์—แต่นางกำลังมอง "มุมองุ่น" บนปั้นเหน่งเข็มขัดเงินของมือสังหารผู้นั้น ลวดลายสลักนูนต่ำที่บ่งบอกถึงหน่วยองครักษ์เงาประจำตำหนักใหญ่ของเซี่ยฮูหยินใหญ่ ช่างเป็นความประมาทที่น่าขัน... ตระกูลเซี่ยยังคงใช้สัญลักษณ์เดิมในการสั่งฆ่าคนมานานนับทศวรรษ "คุณหนูใหญ่ เจ้ากำลังมองสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ ฝุ่นตลบอบอวลถึงเพียงนี้ ระวังจะทรงกริ้วหากยืนขวางขบวนเสด็จ" เสียงกระซิบของบ่าวรับใช้ข้างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่หว่านหนิงกลับไม่แม้แต่จะชายตาแล นางก้าวเท้าพรวดเดียวเข้าไปขวางหน้าม้าทรงของฉีเหิงที่กำลังควบทะยานเข้ามาพอดี สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำให้ฉีเหิงรั้งบังเหียนจนม้าพยศส่งเสียงร้องลั่น เสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นดินดังสนั่นท่ามกลางความตกใจของเหล่าขุนนางที่รายล้อม "เซี่ยหว่านหนิง! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองนางด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่าลึกๆ แล้วมีความระแวงระวังฉายชัด ทว่าหว่านหนิงมิได้ถอยหนี นางกลับยื่นมือเรียวขาวดุจหยกสลักคว้าจับบังเหียนม้าไว้แน่น แรงสะท้อนจากคมเขี้ยวเหล็กบาดฝ่ามือจนเลือดซึม แต่นางไม่ปริปากร้องสักแอะ "หม่อมฉันเพียงแต่... ทำทำตกสิ่งสำคัญเพคะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องพอที่จะทำให้ฉีเหิงต้องหรี่ตาลง *หวีด—!* เสียงแหวกอากาศของลูกศรพุ่งผ่านศีรษะของฉีเหิงไปเพียงไม่ถึงคืบ ปักเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างแม่นยำ ปลายลูกศรที่อาบพิษกัดกร่อนเปลือกไม้จนกลายเป็นสีดำสนิทและส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมสนามล่าสัตว์ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตื่นตระหนกจะระเบิดขึ้น ฉีเหิงหน้าถอดสี ร่างกายกำยำแผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวออกมาวابววับ เขากวาดสายตาไปยังทิศทางที่ลูกศรพุ่งมาทันที ก่อนจะหันกลับมามองสตรีที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องล่างม้าของตน ดวงตาคู่สวยของหว่านหนิงสะท้อนเงาของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "ใครอารักขาไม่ดี!" สุ้มเสียงคำรามต่ำของท่านแม่ทัพดังสะเทือนไปทั่วพงไพร เหล่าองครักษ์รีบพุ่งตัวไปยังทิศทางของมือสังหารทันที ฉีเหิงก้มตัวลงมาจากหลังม้า มือหนาคว้าข้อแขนเรียวของหว่านหนิงไว้แน่นจนกระดูกแทบแหลก แรงบีบนั้นสะท้อนความตื่นตระหนกที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "เจ้าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นกับความตายเช่นนี้... หว่านหนิง เจ้ามีความลับอันใดซ่อนอยู่อีก" หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับหนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ นางไม่ตอบคำถามของเขาโดยตรง นิ้วมือข้างที่เปื้อนเลือดแตะลงบนอกเสื้อของเขาเบาๆ "ท่านอ๋องทรงระวังตัวเกินไปแล้วเพคะ... บางที ศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในป่ารกชัฏ แต่อาจจะนั่งอยู่บนเกี้ยวหรูหรากลางลานพิธีเมื่อครู่ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้ฉีเหิงชะงักงัน กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งค้าง เขารู้จักตระกูลเซี่ยดี รู้จักความอำมหิตของเซี่ยฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่เลี้ยงของนางดี แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีบอบบางผู้นี้จะกล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเปิดโปงเกมการเมืองในเรือนหลังที่ลามปามมาถึงราชสำนัก "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ หว่านหนิง" เขากระซิบชิดริมหู กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาปะปนกับกลิ่นคาวเลือด "ไฟหรือเพคะ..." หว่านหนิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาดำขลับจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ "หม่อมฉันอยู่กับกองไฟมาทั้งชีวิตจนชินชาแล้วเพคะท่านอ๋อง หากท่านไม่อยากเดินหมากตานี้พลาด... จงร่วมมือกับหม่อมฉัน" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกงقالขันทีประกาศราชโองการฉุกเฉินก็ดังแหวกอากาศเข้ามาเสียก่อน "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้เรียกตัวท่านแม่ทัพฉีเหิงและคุณหนูเซี่ยหว่านหนิงเข้าเฝ้าเป็นการด่วน ณ ตำหนักชิงหยางทันที!" ฉีเหิงขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ขันทีหลวงผู้ถือราชโองการก็ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งยิ้มแปลกประหลาดที่เคลือบแฝงด้วยเจตนาร้ายให้แก่หว่านหนิง และเมื่อขันทีผู้นั้นเปิดกล่องไม้ประดับหยกเพื่อยื่นป้ายคำสั่งให้ ทั้งฉีเหิงและหว่านหนิงต่างก็ต้องผงะ— ภายในกล่องนั้น นอกจากราชโองการแล้ว ยังมี "ปิ่นหยกเลือด" ของมารดาแท้ๆ ของหว่านหนิงที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน วางอยู่บนพานกำมะหยี่สีแดงสดราวกับหยาดโลหิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายหมอกนี้ไปกับดอกโบตั๋นพันปีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ