สายตาที่เปลี่ยนไป

"คุณคณินคะ... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!" เสียงกรีดร้องของณัฐชาดังลั่นห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบของอาณาจักรเคเอ็น กรุ๊ป จนแทบจะทำให้กระจกกันความร้อนหนาเตอะสั่นสะเทือน ไฮโซสาวผู้เพียบพร้อมในชุดสูทผ้าทวีตชา넬ราคาแปดหลักยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ สายตาเบิกกว้างจ้องมองเอกสารบนโต๊ะประชุมไม้สักทองที่ถูกพนักงานฝ่ายจัดซื้อวางกองไว้ตรงหน้า เอกสารยกเลิกสัญญาการจัดเลี้ยงและวัตถุดิบนำเข้าจากบริษัทของเธอ... ถูกเซ็นอนุมัติด้วยลายมือเฉียบคมของประธานใหญ่แห่งอาณาจักรนี้ "ก็อย่างที่เห็นค่ะคุณณัฐชา" คณิน (คิม) เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทองคำฉายแววเย็นชาไร้เยื่อใย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อาหารทุกมื้อของพนักงานในตึกนี้ รวมถึงสวัสดิการรับรองแขกวีไอพี จะถูกเปลี่ยนเป็นฝีมือของเชฟศิวาคนเดียวเท่านั้น ส่วนวัตถุดิบเกรดต่ำจากบริษัทคุณ... ทางเราตีตกและขึ้นบัญชีดำเรียบร้อยแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ณัฐชารู้สึกเหมือนมีคนเอาท่อนซุงมาฟาดกลางแสกหน้าจนมึนงง เธออุตส่าห์ลงทุนทุ่มงบมหาศาลเพื่อผูกขาดการส่งวัตถุดิบให้ตึกนี้ เพื่อจะได้มีโอกาสใกล้ชิดและฮุบกิจการร้านอาหารของเชฟปากแซ่บนั่นให้พินาศ แต่สุดท้าย... ท่านประธานสายเปย์ตัวพ่อคนนี้กลับสั่งเทเธออย่างไร้เยื่อใย เพื่อเอาใจเชฟหนุ่มคนนั้นคนเดียวเนี่ยนะ! "เพราะอีตาเชฟบ้านั่นใช่ไหมคะ! คุณถึงกับยอมทิ้งผลประโยชน์นับร้อยล้านเพื่อผู้ชายขายตัวคนเดียว!" ณัฐชาหมดCurb คุมสติไม่อยู่ ชี้หน้าด่าด้วยความแค้นเคือง "ระวังปากด้วยค่ะคุณณัฐชา" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "คนที่คุณกำลังดูถูก... คือคนที่ผมกำลังจีบ และกำลังจะแต่งตั้งให้เป็นมาสเตอร์เชฟใหญ่ผู้กุมอำนาจกระเพาะอาหารของคนทั้งตึกนี้ ถ้าคุณยังไม่หยุดเห่าหอนในพื้นที่ของผม เชิญออกไป... แล้วเตรียมรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทได้เลยค่ะ" รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ณัฐชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้คณินยืนปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ร่างสูงถอดแว่นตากอบกุมขมับเบาๆ ความจริงเขาไม่ได้แคร์เรื่องผลประโยชน์ร้อยล้านนั่นหรอก เพราะระบบมหาเศรษฐีในมือเขาพร้อมเปย์เงินพันล้านให้ศิวาได้สบายๆ สิ่งเดียวที่เขาแคร์... คือทำไมเชฟคนเก่งถึงยังทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาอยู่ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน ตัดภาพมาที่ห้องครัวสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ชั้นล่างสุดของตึก กลิ่นหอมฟุ้งของซอสทรัฟเฟิลและเนื้อย่างมีเดียมแรร์ลอยคละคลุ้ง ศิวา (เชฟวา) ยืนถือตะหลิวด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่แพ้กัน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสวยงามตามประสาคนทำงานหนัก แต่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อกลับเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด ให้ตายเถอะ! นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ! เช้าวันนี้จู่ๆ ก็มีพนักงานยกกระเช้าผลไม้ราคานำเข้าจากญี่ปุ่นมาวางกองไว้หน้าครัวโดยอ้างว่าท่านประธานส่งมาให้ พอตกเที่ยงก็มีพนักงานยกวัตถุดิบราคาแพงลิบลิ่วมาส่งพร้อมบอกว่า 'ท่านประธานสั่งให้เชฟวาทำเมนูพิเศษให้ทานคนเดียว' และล่าสุด... ข่าวลือทั้งตึกบอกว่าคณินสั่งเปลี่ยนซัพพลายเออร์ทั้งหมดเพื่อสนับสนุนร้านของเขา นี่มันไม่ใช่การจีบ... นี่มันคือการใช้อำนาจเงินครอบครองชัดๆ! "เชฟวาครับ มีคนส่งพัสดุมาให้อีกแล้วครับ กล่องใหญ่มหึมาเลย" ลูกมือในครัววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับรถเข็นที่มีกล่องกำมะหยี่สีดำผูกโบว์สีแดงสดขนาดใหญ่ ศิวายกมือขึ้นกอดอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระaอ "บอกเขาไปว่าถ้าไม่ใช่ผักหรือเนื้อสัตว์ ไม่ต้องเอาเข้ามาในครัวฉัน! ฉันไม่รับ!" "เอ่อ... แต่กล่องนี้จ่าหน้าถึงเชฟโดยเฉพาะนะครับ และคนที่เอามาส่งคือ... ท่านประธานคณินครับ" เชฟหนุ่มชะงัก ดวงตากลมโตตวัดมองกล่องตรงหน้าทันที ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปใกล้โดยอัตโนมัติอย่างเสียไม่ได้ มือเรียวแกะโบว์ออกแล้วเปิดฝากล่องขึ้นช้าๆ สิ่งที่อยู่ข้างในทำเอาศิวาถึงกับลมแทบจับ... มันคือชุดเชฟสีขาวสั่งตัดพิเศษ ปักชื่อ 'Chef Shiva' ด้วยด้ายทองคำแท้ และที่คอเสื้อประดับด้วยเข็มกลัดเพชรน้ำงามระยิบระยับ พร้อมกับการ์ดใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นคุ้นตา *‘ถ้าใส่ชุดนี้ทำอาหารให้ผมทานเป็นมื้อเย็น... ผมจะยอมให้คุณบ่นผมได้สามชั่วโมงเต็มๆ - คิม’* "ให้ตายสị! ไอ้คนบ้านี่!" ศิวากัดฟันกรอด แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ ใครเขาเอาเพชรมาประดับชุดทำงานฟะ! คนอะไรเปย์ไม่บันยะบันยังจนน่าหมั่นไส้ที่สุด! ในขณะที่ศิวากำลังยืนถือการ์ดหน้าดำหน้าแดงด้วยความสับสนในหัวใจ ประตูห้องครัวก็เปิดผางเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังโดยที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัว "ชอบไหมคะ? ผมสั่งช่างบินตรงมาจากมิลานเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายสายเปย์โชยเข้าจมูกจนศิวาสะดุ้งโหยง รีบหันกลับไปประจันหน้าทันที "คุณคณิน! เข้ามาในครัวคนอื่นได้ยังไง ออกไปเลยนะ! แล้วก็เลิกส่งของไร้สาระพวกนี้สักที ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่า..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคมกริบของคณินไม่ได้มองที่ปากบ่นอุบอับนั่นเลยสักนิด... สายตาของซีอีโอหนุ่มเวลานี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาเย็นชาหรือสายตาเจ้าเล่ห์จอมบงการอย่างเคย แต่เป็นสายตาที่ลุ่มลึก อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนแทบจะกลืนกินศิวาทั้งตัว คณินก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนแผ่นหลังของเชฟหนุ่มชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวอย่างไร้ทางหนี มือใหญ่เอื้อมไปหยิบเข็มกลัดเพชรที่วางอยู่ในกล่องขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "สายตาที่คุณมองผมตอนนี้..." คณินกระซิบเสียงพร่า แววตาสั่นไหวด้วยความรักใคร่อย่างเปิดเผย "มันบอกผมว่า... คุณไม่ได้เกลียดอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด, เชฟวาคะ" หัวใจของศิวาเต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า ดวงตากลมโตหลบสายตาคู่นั้นไม่ได้เพราะถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนที่กักตัวเขาไว้แน่น ทว่า... ก่อนที่ศิวาจะได้อ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคณินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพู ซีอีโอหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดใจ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอ... แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที ศิวาแอบเหลือบมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ... เบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอก่อนสายจะตัดไป ทำเอาลมหายใจของเชฟหนุ่มสะดุดกึก *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความเคลื่อนไหวจากกองทุนลับต่างประเทศ กำลังพยายามเข้าซื้อหุ้น 51% ของร้านอาหาร 'Shiva's Kitchen' ในอีก 3 นาทีข้างหน้า]* คณินเงยหน้าขึ้นสบตาช็อกๆ ของศิวา มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียมชนิดที่ทำเอาคนมองต้องขนลุกซู่ "ดูเหมือนว่า... จะมีคนอยากลองดีกับของหวงของผมสินะคะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความฟินในตอนนี้นะคะ! (นามปากกา: ไอศกรีมมินต์ช็อก)