กำแพงกั้นกลาง

“ถอยไปค่ะ คิรากร... คุณไม่มีสิทธิ์มามองรินด้วยสายตาแบบนั้น” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสจากมือหนาที่วางทาบลงบนผนังห้อง กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนตัวของคิรากรอัดแน่นไปด้วยกลิ่นไม้สนหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่มักจะตามติดตัวเขาเสมอในยามที่เขากำลังใช้ความคิดหนักหน่วง คิรากรไม่ได้ถอยห่าง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธออาจจะซ่อนไว้ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชาจนน่าใจหาย “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มนวลไปเพียงนิด “รินรดา คุณน่าจะรู้ดีที่สุดว่าคนอย่างผมไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล และยิ่งเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น... ผมว่าเราสองคนต่างก็รู้ดีว่า ‘อดีต’ มันไม่ได้จากไปไหนไกลอย่างที่คุณพยายามจะหลอกตัวเอง” ภาพของศศินาที่เพิ่งเดินออกไปจากคฤหาสน์เมื่อครู่ยังคงฉายชัดในหัวของรินรดา หญิงสาวคนนั้น—อดีตคนรักที่คิรากรเคยทุ่มเทให้ทุกอย่าง—กลับมาพร้อมกับคำสัญญาและร่องรอยแห่งความหลังที่ทำให้หัวใจของเขาเกิดรอยร้าวที่ยากจะประสาน และในวินาทีที่สายตาของเขามองมาที่รินรดา เธอก็รับรู้ได้ถึง ‘กำแพง’ ที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ มันสูงตระหง่านและเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “คุณเลือกแล้วใช่ไหมคะ?” รินรดาถามเบาๆ มือบางกำชายกระโปรงแน่นเพื่อระงับความสั่นเทาของร่างกาย “คุณเลือกที่จะเชื่อสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพร่ำบอก มากกว่าความรู้สึกที่เราร่วมสร้างกันมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา” คิรากรนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกสายลมพัดแรง หากแต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับมาเป็นชายหนุ่มผู้ไร้ความรู้สึกอีกครั้ง เขาขยับตัวออกห่างช้าๆ ทว่าสายตายังคงจับจ้องไม่วางตา “ความรู้สึก... มันเปลี่ยนกันได้เสมอ รินรดา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมไม่เคยสัญญาว่าเราจะจบลงที่ตรงไหน สิ่งที่ผมให้คุณไป มันอาจจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความเห็นใจ ไม่ใช่พันธะที่จะผูกมัดผมไว้กับคุณได้ตลอดไป โดยเฉพาะเมื่อศศินาเธอยังมีความจำเป็นบางอย่างที่ผมต้องสะสาง” คำว่า ‘สะสาง’ กรีดลึกลงบนหัวใจของหญิงสาวราวกับมีดคม รินรดาไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงแต่รู้สึกชาไปทั้งตัว ความรักที่เธอเฝ้าถนอม เปรียบเสมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานกลับถูกมือแกร่งของเขาขยี้ทิ้งเพียงเพราะคำลวงจากอดีตคนรักที่กลับมาทวงคืนอำนาจ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสะสางอะไรอีกแล้วค่ะ” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ “เพราะต่อจากนี้ไป รินจะไม่ใช่คนที่จะมารอคุณในห้องนี้อีก ไม่ว่าคุณจะเลือกใคร หรือมีกำแพงกั้นกลางระหว่างเราสูงแค่ไหน รินตัดสินใจแล้วค่ะว่ารินจะไม่ปีนข้ามมันไปอีกต่อไป” เธอก้าวผ่านเขาไปอย่างมั่นคง แม้ว่าหัวใจข้างในจะแหลกสลายจนแทบไม่มีชิ้นดี คิรากรไม่ได้รั้งเธอไว้ เขาทำเพียงยืนนิ่งท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องหนังสือ ภายในใจของเขากำลังเกิดสงครามระหว่าง ‘หน้าที่’ ที่ต้องรับผิดชอบต่ออดีต กับ ‘แรงปรารถนา’ ที่เขายังคงโหยหาในตัวหญิงสาวคนนี้ แต่ในวินาทีที่ร่างบางเดินพ้นประตูห้องไป เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาและคุ้นเคยกลับดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงด้านนอก “คิดดีแล้วหรือคะคิรากร ที่จะปล่อยให้แม่นักเขียนสาวคนนั้นเดินจากไปง่ายๆ แบบนี้?” เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของศศินาดังขึ้น เธอค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างเย้ายวนของเธอให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืด “คุณมาที่นี่ทำไมอีก ศศินา” คิรากรเค้นเสียงถาม มือของเขาซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ก็มาดูผลงานน่ะสิคะ ว่ากำแพงที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นมา... มันแข็งแกร่งพอจะขังหัวใจคุณไว้กับฉันได้นานแค่ไหน” ศศินาเดินเข้ามาใกล้จนชิดแผ่นหลังของเขา มือเรียวสวยลากไล้ผ่านต้นแขนแกร่งอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะคะว่า รินรดาเธอไม่ได้มาตัวเปล่า... เธอแอบเอา ‘บางอย่าง’ ออกไปจากห้องทำงานของคุณด้วย และถ้าฉันเดาไม่ผิด ของสิ่งนั้นอาจจะทำให้ชีวิตที่รุ่งโรจน์ของตระกูลอัครเดชากุลพังพินาศได้ในชั่วข้ามคืน” ดวงตาของคิรากรเบิกกว้างขึ้นทันที เขาหมุนตัวกลับมาคว้าข้อมือของศศินาด้วยความโกรธจัด “คุณว่าไงนะ! เธอเอาอะไรไป!” ศศินายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้คิรากรขนลุกชัน เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ “หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับกลุ่มมาเฟียรัสเซีย... หลักฐานชิ้นเดียวที่จะทำให้คุณต้องเข้าตารางก่อนที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครทั้งนั้นไงคะคุณคิรากร” เข็มฉายานิศขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ