ความเข้าใจผิด

“ภาพนี้… คุณอธิบายว่าอย่างไรคะคิรากร” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นจนน่าใจหาย นิ้วเรียวบางของเธอสั่นเทาขณะชูแท็บเล็ตเครื่องบางขึ้นตรงหน้าชายหนุ่ม ภาพถ่ายในนั้นเป็นรูปของคิรากรที่กำลังยืนโอบกอดหญิงสาวคนหนึ่งในมุมมืดของงานกาล่าเมื่อหลายปีก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่มไม่ใช่การโอบกอดนั้น แต่มันคือใบหน้าที่ซุกซบอยู่กับแผงอกของเขา—ใบหน้าของ ‘ศศินา’ นางแบบสาวผู้เป็นตำนานรักบทเก่าที่เขาเคยบอกว่า ‘จบสิ้นไปนานแล้ว’ คิรากรชะงักมือที่กำลังรินไวน์ลงแก้วคริสตัล เสียงของเหลวสีแดงก่ำไหลกระทบแก้วดังก้องในความเงียบงันที่บีบคั้น เขาไม่ได้หันมามองเธอนัก ทว่าไหล่กว้างที่เกร็งตัวขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็มากพอที่จะเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับรินรดา “มันเป็นแค่ภาพอดีต ริน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระด้างที่เขาพยายามปกปิด “คุณเอามาให้ดูในเวลานี้ทำไม” “อดีตเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าว “แล้วทำไมข้อมูลในไฟล์นี้ถึงระบุวันที่บันทึกเป็น ‘เมื่อวานนี้’... คุณคิดว่ารินโง่ถึงขนาดอ่านวันที่ในระบบไม่เป็น หรือคุณแค่คิดว่ารินไม่มีค่าพอที่จะได้รับความจริงจากคุณกันแน่คะ” คิรากรวางขวดไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง ‘ปัง’ เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว นัยน์ตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความนัยบางอย่าง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยไออุ่นของความสัมพันธ์ กลับกลายเป็นสมรภูมิของความระแวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ได้โกหกคุณ แต่เรื่องบางเรื่อง... มันไม่ได้ง่ายเหมือนนิยายที่คุณเขียน” “อย่าดึงงานของรินมาเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ความซื่อสัตย์ของคุณมันพังไม่เป็นท่าแบบนี้” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ กดดันให้เขาต้องถอยหลังไปจนติดขอบโต๊ะทำงาน “ศศินากลับมาแล้ว และคุณก็รู้อยู่เต็มอกใช่ไหมคะว่าเธอไม่ได้กลับมาแค่ในฐานะนางแบบ แต่เธอกลับมาทวงคืนทุกอย่าง... รวมทั้งตัวคุณด้วย” กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาจากเสื้อสูทของเขา—กลิ่นที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นกลิ่นเดียวกับที่ศศินาชอบใช้—ทำให้หัวใจของรินรดาบีบตัวจนเจ็บปวด เธอพยายามจะก้าวถอยห่าง แต่ท่อนแขนแข็งแรงของคิรากรกลับตวัดรั้งเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างกะทันหัน แรงปะทะนั้นทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด “ริน ฟังผมนะ” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าอยู่ข้างใบหู ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้ข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนที่เธอไม่อาจเข้าใจ “ความสัมพันธ์ของเรามันมีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น คุณยังไม่รู้จักความมืดมิดในชีวิตผมดีพอ อย่าเพิ่งตัดสินผมด้วยภาพถ่ายใบเดียว” “แล้วรินต้องตัดสินคุณจากอะไรคะ? จากการที่ต้องทนเห็นคนรักของตัวเองโอบกอดผู้หญิงอื่นในห้องลับที่ใครก็ห้ามเข้าถึงเหรอ!” รินรดาผลักอกเขาออกเต็มแรง ความเจ็บปวดลึกๆ ในใจเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ยากจะระงับ “ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะทิ้งอดีตนั้น ก็บอกรินมาตรงๆ อย่าทำให้รินรู้สึกเหมือนเป็นแค่คนแปลกหน้าที่คุณเอามาคั่นเวลาตอนเหงาเลย” คิรากรนิ่งไปเนิ่นนาน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทว่ามีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึกๆ เขาปล่อยมือจากเอวเธอช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นแสงไฟของเมืองกรุงในยามดึก “ถ้าผมบอกว่าการที่ผมเจอศศินา มันไม่ใช่ความเต็มใจ แต่มันเป็น ‘พันธะ’ ที่ผมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ คุณจะเชื่อผมไหม” รินรดานิ่งงัน คำว่า ‘พันธะ’ ทำให้เธอหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถาม ความเงียบของค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและต่อเนื่อง ราวกับผู้มาเยือนจงใจจะขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังเข้มข้นนี้ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* คิรากรขมวดคิ้วแน่น เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่แสดงถึงความกังวลอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวไปเปิดประตู บานประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามา ศศินา... เธอปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อเห็นศศินาปรายตามองมาที่เธอด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะหันไปหาคิรากรแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม “คิราคะ... ลืมอะไรสำคัญไว้ที่ห้องฉันหรือเปล่า? พอดีฉันเห็นมันตกอยู่ใต้เตียง... เลยตั้งใจเอามาคืนให้ถึงที่นี่ค่ะ” คิรากรนิ่งค้างไปในทันที รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของศศินา—มันไม่ใช่เพียงแค่เอกสาร แต่มันคือแหวนเพชรวงเดียวกับที่เขาสัญญาว่าจะสวมให้เธอในวันครบรอบที่กำลังจะถึงนี้! เข็มฉายานิศขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลึกลับและเปราะบางของความรักในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ