กฎเหล็กของความสัมพันธ์

“คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่กรุกระจกใสสูงจรดเพดาน เขาไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหลัง หากแต่ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืนเบื้องล่าง มือหนาถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้ชั้นดีหมุนวนเบาๆ เป็นจังหวะที่ดูเนิบช้าแต่น่าเกรงขาม รินรดากำชายกระโปรงผ้าซาตินเนื้อบางเบาแน่นจนขึ้นรอยยับ เธอสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม แม้ว่าอากาศในห้องจะถูกปรับไว้ค่อนข้างอุ่นก็ตาม “ดิฉันทราบดีค่ะว่าอะไรควร หรือไม่ควร” เธอเอ่ยตอบ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่พยายามประคองน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด คิรากรหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ แววตาของเขามืดดำเหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง เขาเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วยก้าวย่างที่มั่นคง จนกระทั่งรินรดาต้องก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คหนักอึ้ง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแกร่งที่วางพาดไปบนบานประตูทั้งสองข้าง “ถ้าคุณทราบ... คุณก็คงจะรู้ว่าความสัมพันธ์ของเราที่กำลังจะเกิดขึ้น มันมี ‘กฎ’ ของมัน” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มใส กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบราคาแพงโอบล้อมรอบกายเธอ รินรดาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ดูเหมือนจะลากให้เธอดิ่งลงไปในวังวนของเขา “กฎว่าอย่างไรคะ?” เธอถามกระซิบ “ข้อแรก... อย่ามอบหัวใจให้ผม” คิรากรเว้นจังหวะ สายตาคมไล่สำรวจใบหน้าเนียนละเอียดราวกับจะจดจำทุกรายละเอียด “เพราะสิ่งที่ผมจะให้คุณได้ มีเพียงร่างกาย ความเร่าร้อน และข้อตกลงทางผลประโยชน์เท่านั้น รินรดา... อย่าพยายามเอาความรักมาแลกกับสิ่งที่ผมไม่มีวันหยิบยื่นให้ใคร” รินรดาแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ซึ่งความสดใส “คุณมั่นใจมากนะคะว่าจะไม่มีใครตกหลุมรักคุณ... แม้แต่ตัวคุณเอง” ประโยคนั้นทำให้ดวงตาของคิรากรวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทเนี้ยบกริบ มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านทำให้ผิวเนื้อของเธอลุกชัน “ความรักเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ ส่วนผม... ผมเป็นนักธุรกิจ” เขากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม “และเราจะทำสัญญาใจกันในค่ำคืนนี้... ที่ที่ไม่มีคำว่าพันธะทางจิตวิญญาณ มีเพียงความปรารถนาที่ต้องได้รับการปลดปล่อย” เขาก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่คอระหง กลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาวปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น รินรดาผ่อนลมหายใจออกอย่างสั่นสะท้าน มือบางยกขึ้นเกาะไหล่กว้างไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่คิรากรเริ่มต้อนเธอเข้าสู่กับดักที่เขาสร้างขึ้นด้วยความจงใจ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นเยียบถูกแทนที่ด้วยไออุ่นที่ร้อนแรงขึ้นทุกขณะ คิรากรพรมจูบไปตามแนวไหปลาร้า ความอดทนของเขากำลังถูกทดสอบด้วยความดื้อรั้นที่แฝงมากับความอ่อนหวานของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้แค่ต้องการร่างกาย แต่เขากำลังอยากจะทำลายกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมากับมือเพียงเพื่อให้ได้ครอบครองตัวตนของรินรดาอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน... ไม่ใช่เสียงพนักงานทำความสะอาด แต่เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างถือดีและคุ้นเคย ประตูห้องทำงานถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ ศศินายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยจัดจ้านฉาบด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนางแบบสาว เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจเบื้องหน้า ก่อนจะเหยียดยิ้มที่ดูน่าขนลุก “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะ ‘ข้อตกลงทางธุรกิจ’ ของคุณกับ... ยัยผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้สินะคะ คิรากร” คิรากรผละตัวออกจากการสัมผัสรินรดาอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทไร้อารมณ์ทันที รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกตัดขาดในชั่วพริบตา เมื่อศศินาก้าวเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่สามารถทำลายทุกอย่างที่เธอกำลังพยายามปกปิดเอาไว้ “เอกสารหย่าของคุณกับคนรักเก่า... มันไม่ได้หายไปไหนหรอกนะคะรินรดา” ศศินาเอ่ยพร้อมสายตาที่จ้องมองมาอย่างเหยียดหยาม “และคิรากรคงจะสนใจมาก... ถ้าเขาได้รู้ว่าสามีเก่าของคุณน่ะ ไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ถูกคุณทิ้งมา” คิรากรหรี่ตาลง มองสลับระหว่างรินรดาที่หน้าถอดสี กับศศินาที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ เข็มฉายานิศหวังเป็นอย่างยิ่งว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงประทับใจและร่วมลุ้นไปกับบททดสอบของหัวใจที่กำลังจะปะทุในตอนต่อไปนะคะ