มื้อค่ำที่ไร้คำบรรยาย

เสียงสะท้อนของช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบมุกแว่วกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ไวน์แดงวินเทจในแก้วทรงสูงสั่นไหวตามแรงกระเพื่อมเล็กน้อยจากปลายนิ้วเรียวยาวที่กุมมันไว้ ความนิ่งขรึมของคิรากรในยามนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเหมือนเช่นเคย ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันระอุร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาสีเข้มคู่นั้น—แววตาที่กำลังจ้องมองรินรดา ราวกับปรารถจะลอกคราบเปลือกนอกอันบอบบางของเธอออกให้สิ้นซาก "คุณไม่ได้แตะเนื้อสเต็กเลยสักนิด รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ได้เจือแววตำหนิ หากแต่เต็มไปด้วยความเย้ายวนที่จงใจกดต่ำลงจนคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องสะท้านไหว รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางบรรยากาศในห้องอาหารส่วนท้ายของเพนต์เฮาส์หรูหราที่มองเห็นวิวระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง แสงเทียนสลัวทาบทับลงบนโครงหน้าคมคายของชายหนุ่ม ยิ่งขับเน้นให้เขาดูราวกับซาตานหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ฉัน... ไม่ค่อยหิวค่ะ คุณคิรากร" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว แม้จะรู้ดีว่ามันไม่สามารถรอดพ้นการสังเกตของชายหนุ่มไปได้ คิรากรวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า เขายch ขยับตัวโน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนแกร่งในชุดสูทเนื้อดีวางทอดลงบนโต๊ะอาหาร ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ "แต่สายตาของคุณไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด... รินรดา" คำพูดนั้นทำเอาร่างบางร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์ ความเงียบงันในมื้อค่ำไม่ได้แปลว่าความว่างเปล่า หากแต่มันถูกแทนที่ด้วย 'ภาษา' อีกรูปแบบหนึ่ง—ภาษาของสายตาที่เปิดเปลือยทุกความรู้สึกที่ทั้งสองต่างพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุภาพ รินรดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความดื้อรั้นในใจสั่งให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ถ้าคุณคิดว่าฉันกำลังมองคุณด้วยความหมายอื่น... คุณอาจจะเข้าใจผิดนะคะ" มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ลมหายใจของเธติดขัด "ผมไม่เคยเข้าใจอะไรผิดเกี่ยว1กับคุณ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... สิ่งที่คุณกำลังพยายามปิดบังผมอยู่" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารยาวมาหยุดอยู่ข้างเก้าย์ที่เธอนั่งอยู่ รินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายบุรุษเพศอันเป็นเอกลักษณ์โชยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องผ่อนลมหายใจยาว คิรากรไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เขากลับโน้มใบลงมาข้างใบหูของเธอช้าๆ จนริมฝีปากหยักลุกอยู่ห่างจากพวงแก้มเนียนเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมสีนิล จนเกิดความรู้สึกวูบวาบประหลาด "มื้อค่ำนี้... อาหารอาจจะไม่อร่อยสำหรับคุณ" เสียงกระซิบพร่าพร่าดังชิดริมใบหู "แต่สำหรับผมแล้ว... การได้นั่งมองคุณกลืนกินความหวาดกลัวของตัวเองทีละนิด คืออาหารจานโปรดที่ปฏิเสธไม่ได้เลย" รินรดาหดคอหนีเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งหวาดหวั่น ทั้งเร้าใจ และลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้เรียวปากจะสั่นระริก "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าเสมอไป... ระวังนะคะ คุณอาจจะพลาดท่าให้เหยื่ออย่างฉันเข้าสักวัน" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสะท้อนความขบขันระคนพึงพอใจอย่างยิ่ง เขายื่นมือเรียวหนาออกไปแตะปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธอ ปลายนิ้วกร้านไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนแผ่วเบาราวกับขนนก ทว่ากลับสร้างรอยไหม้เร่าร้อนไปทั่วทุกตารางนิ้วที่สัมผัส "ผมยินดี... ที่จะตกเป็นเหยื่อของคุณ รินรดา" เขาเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหม่า "แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น... เรายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกันให้จบเสียก่อน" จังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความลับหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันเร่าร้อน ไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวาบสลับกับความมืด คิรากรชะงัก รอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าอันตรายเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเขากลับมาคมกริบดุจใบมีดโกนอีกครั้ง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อหน้าจออินเตอร์คอมอัตโนมัติบนผนังห้องสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดด้านล่างที่ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงกำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ส่วนตัวตรงมายังประตูหน้าห้อง—ศศินา ผู้ที่ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาล... และเธอกำลังถือรหัสผ่านสำรองที่ควรจะมีเพียงแค่คิรากรคนเดียวเท่านั้นที่ถือครอง! เข็มฉายานิศหวังว่าการเผชิญหน้าในค่ำคืนนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามความลับที่กำลังจะปะทุขึ้นในตอนถัดไปนะคะ