สัมผัสที่เกินเลย

“คุณกำลังสั่น... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยกระแสความกดดันดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่ลมหายใจอุ่นร้อนของคิรากรเป่ารดลาดไหล่มน ร่างสูงใหญ่ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้ขยับ แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมกับความเย็นเยียบของอำพัน—กำลังโอบรัดประสาทสัมผัสของหญิงสาวให้ปั่นป่วนจนแทบสิ้นสติ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ฝ่ามือหนาที่วางทาบอยู่บนขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คกลับขวางกั้นอิสระของเธอไว้ราวกับกรงขัง “คุณคิรากรคะ... เราควรจะกลับไปทำงานต่อให้เสร็จ ไม่ใช่มาทำแบบนี้” “ทำงาน?” คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบสีเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวผ่านเงาสะท้อนของกระจกบานใหญ่ในห้องทำงาน “เอกสารพวกนั้นมันสำคัญกว่าหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาของคนตรงหน้าผมหรือไง” เขาก้มลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกจงใจเฉียดผ่านแก้มนวลไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความตั้งใจที่ดูเหมือนหยอกเย้าแต่กลับแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุมทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เธอขยับตัวด้วยความประหม่า ความทรงจำจากเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตพยายามจะแทรกเข้ามา แต่ถูกความร้อนผ่าวจากสัมผัสของเขาปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น “ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอกลั้นใจตอบ เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างไม่อาจปิดมิด คิรากรเหยียดยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันน่าหลงใหล มือหนาค่อยๆ เลื่อนจากขอบโต๊ะมาสัมผัสที่เอวคอดกิ่ว สัมผัสหนักแน่นนั้นทำให้รินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารู้ดีว่าจุดไหนคือจุดอ่อนของเธอ และเขาก็ไม่ลังเลที่จะต้อนเธอให้จนมุม “อย่าโกหกผมเลยรินรดา” เขาพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ลึกซึ้ง “คุณดื้อรั้น... ชอบทำตัวเหมือนกระต่ายที่อยากจะหนีเข้าป่า แต่หัวใจของคุณกลับส่งสัญญาณบางอย่างที่บอกว่าคุณต้องการผม... ต้องการมากกว่าที่คุณกำลังพยายามปฏิเสธ” รินรดาหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกถึงนิ้วเรียวยาวของเขาที่เริ่มปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตผ้าไหมที่เธอสวมใส่ด้วยความบรรจง ความเย็นของอากาศในห้องปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ถูกเปิดเผย ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ทว่าเขากลับรั้งร่างเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความใกล้ชิดที่เกินเลยนี้ไม่ได้ทำให้น่ากลัวอย่างที่เธอเคยหวังไว้ แต่มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเธอให้ตื่นขึ้น “คิรากร... หยุดเถอะค่ะ” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะเป็นคำขอร้อง ไม่ใช่คำสั่ง “ถ้าผมหยุดตอนนี้ คุณคิดว่าคุณจะนอนหลับลงไหมในคืนนี้?” เขากระซิบถามพลางประทับจูบแผ่วเบาลงบนต้นคอระหง กลิ่นหอมจางๆ จากผิวของเธอกำลังทำให้ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีพังทลายลง “เราต่างก็เป็นนักโทษของความเงียบเหงาด้วยกันทั้งคู่ อย่าปฏิเสธความจริงที่ว่าสัมผัสของผม... ทำให้คุณรู้สึกถึงชีวิตอีกครั้ง” รินรดาลืมตาขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจก เธอเห็นผู้หญิงที่กำลังพ่ายแพ้ต่อกามารมณ์และอารมณ์ที่ซับซ้อน ความเจ็บปวดจากอดีตที่เธอเคยมีถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่รุนแรงจนน่าใจหาย เธอไม่ได้รักเขา... หรืออาจจะรักไปแล้วโดยไม่รู้ตัว แต่ท่ามกลางพันธะเร้นลับที่พันธนาการพวกเขาไว้ด้วยกัน สิ่งเดียวที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอกำลังตกหลุมรักความมืดมิดที่อยู่ในดวงตาของเขาทุกขณะจิต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต “คิรากรคะ! ศศิได้ยินมาว่าคุณกำลังทำเรื่องสนุกๆ อยู่ในนี้...” น้ำเสียงกรีดกรายของศศินาดังขึ้นทันทีที่เธอก้าวเข้ามา ร่างเพรียวบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงหยุดกะทันหันเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ดวงตาที่แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์คมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของคิรากรไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘นักเขียนกระจอก’ ที่เธอเคยดูถูก คิรากรไม่ได้ผละออกทันที เขายังคงโอบรัดรินรดาไว้แน่น สายตาคมกริบตวัดมองศศินาด้วยความรำคาญใจ ทว่าก่อนที่เขาจะเอ่ยปากไล่หญิงสาวผู้บุกรุกออกไป รินรดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... ในมือของศศินามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดทิ้งไว้ครึ่งหนึ่ง และข้อความที่เขียนอยู่บนกระดาษด้านในนั้น ทำให้หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม มันคือเอกสารลับทางการเงินที่โยงถึง 'โศกนาฏกรรม' ในครอบครัวของเธอเมื่อสามปีก่อน—ข้อมูลที่เธอพยายามตามหามาตลอดชีวิต แต่มันกลับอยู่ในมือของศศินา เข็มฉายานิศหวังว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ