เงาอดีต

“ริน! รินรดา! ตื่นสิคะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยแทรกผ่านม่านหมอกแห่งฝันร้ายที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธอ รินรดาสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบถี่จนแทบขาดห้วง ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เม็ดเหงื่อเย็นชืดเกาะพราวอยู่บนขมับ คิรากรที่นั่งอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ เอื้อมมือหนามาประคองใบหน้าของเธอไว้ ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้รอยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างไม่รู้ตัว แววตาคมเข้มที่เคยดุดันและเย็นชานั้น บัดนี้กลับฉายชัดถึงความกังวลที่เขามักจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจ “ฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้วหรือคะ?” เขาถามเบาๆ น้ำเสียงของเขาเหมือนยาบรรเทาความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอยู่ในอก รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงซบใบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นของเขา ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มช่วยดึงสติเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง โลกที่ศศินาเพิ่งจะก้าวเข้ามาสร้างความสั่นคลอนผ่านรหัสผ่านสำรองที่เขาน่าจะทำลายทิ้งไปนานแล้ว “ศศินา... เธอมาที่นี่” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไมเธอถึงมีรหัสเข้าห้องนี้คะคิรากร?” คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง เงาในดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะถอนหายใจยาว “เรื่องนั้น… ผมจะจัดการเองค่ะ รินไม่ต้องกังวล” “แต่เธอไม่ได้มาเพื่อแค่ทักทาย สายตาของเธอ… มันบอกว่าเธอไม่ได้มาเพียงลำพัง” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น “รินไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร และรินก็ไม่ต้องการเป็นส่วนเกินในชีวิตที่พัวพันกับอดีตของคุณ” คิรากรขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขามีกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมไม้กฤษณาที่เป็นเอกลักษณ์ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่เปลือกตาของเธอ ลากไล้ริมฝีปากไปตามแก้มเนียนอย่างหยั่งเชิงความรู้สึก “รินรดา… คุณไม่ใช่ตัวแทนของใคร และไม่มีใครมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาทำลายสิ่งที่ผมกำลังสร้างกับคุณ” มือหนาเลื่อนลงมาสัมผัสเอวบางผ่านชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ ลูบไล้อย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น “คืนนี้… ให้ผมช่วยปัดเป่าฝันร้ายนั้นออกไปจากใจคุณนะคะ” สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความปลอบประโลมเป็นความปรารถนาที่ซ่อนลึก คิรากรประคองท้ายทอยของเธอไว้ มอบจูบที่ทั้งละเมียดละไมและเร่าร้อน เขาสอนให้เธอจดจำว่าใครกันแน่ที่ครอบครองร่างกายและจิตใจของเธอในเวลานี้ รินรดาครางแผ่วในลำคอ แรงต้านทานในใจเริ่มละลายหายไปดุจน้ำแข็งที่ปะทะกับเปลวเพลิง ทว่าในขณะที่มือของเขากำลังจะดึงสายรัดชุดนอนของเธอออก เสียงปลดล็อกประตูห้องชุดชั้นนอกก็ดังก้องขึ้นในความเงียบงันของค่ำคืน *ติ๊ด... เสียงของเครื่องล็อกอิเล็กทรอนิกส์ดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น* คิรากรหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดทันที เขาค่อยๆ ผละออกจากรินรดา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวไปยังประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย “คุณคิรากรคะ... หวังว่าดิฉันคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรที่ ‘ร้อนแรง’ เกินไปนะคะ” เสียงหวานหยดย้อยของศศินาดังขึ้นจากโถงกลางห้อง กลิ่นน้ำหอมยั่วยวนอบอวลเข้ามาจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดาที่เพิ่งตั้งตัวได้รีบคว้าผ้าคลุมไหล่มาสวมใส่ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบเมื่อเห็นร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินเฉิดฉายเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขา ศศินาไม่ได้มาคนเดียว เธอกำลังกุมมือถือที่มีภาพถ่ายบางอย่างแสดงอยู่บนหน้าจอ... ภาพที่คิรากรไม่เคยให้ใครเห็น “คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่นี่ ศศินา” คิรากรแค่นเสียง สรรพนามที่เคยใช้เรียกกันในอดีตหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกอย่าง “และรหัสผ่านนั่น... ผมจะแจ้งให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเปลี่ยนเดี๋ยวนี้” ศศินาหัวเราะเบาๆ เดินนวยนาดมาหยุดอยู่หน้าห้องนอน ก่อนจะชูมือถือขึ้นให้ทั้งสองคนเห็น “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะคิรากร... ดูนี่เสียก่อน ถ้าคุณไม่อยากให้ ‘ความลับ’ ที่คุณเก็บไว้ในห้องนิรภัยใต้ดินของตระกูลอัครเดชากุลหลุดออกไปถึงหูของนักข่าวในวันพรุ่งนี้... คุณคงต้องเลือกแล้วค่ะ ว่าจะให้ฉันออกไป หรือจะให้ฉัน ‘อยู่’ เพื่อตกลงเรื่องของเรา” รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังคิรากรถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังของศศินาที่จ้องมองมายังเธออย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและอารมณ์อันลึกซึ้งไปกับเข็มฉายานิศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ